Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΘΕΣΜΟΣ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ ΟΥΔΕΝ ΘΕΤΩΝ ΟΡΙΟΝ ΕΝ ΤΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ



Διαδίκτυο και τρομοκρατία

Του Σταυρου Λαμπρινιδη*




Τα τελευταία χρόνια, η συζήτηση για την τρομοκρατία στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στο Συμβούλιο των υπουργών της Ε.Ε. ξεκινάει σχεδόν πάντοτε από αυτονόητες διαβεβαιώσεις για την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων των πολιτών, αλλά, δυστυχώς, καταλήγει συχνά σε επικίνδυνες νομοθετικές προτάσεις, που καταστρατηγούν αυτά ακριβώς τα θεμελιώδη δικαιώματα.
Τυπικό παράδειγμα, η πρόταση που εξέτασε πριν από λίγες ημέρες η Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την καταπολέμηση της τρομοκρατίας στο Διαδίκτυο. Η πρόταση, όπως εκπονήθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και συζητείται στο Συμβούλιο των Υπουργών, βασίζεται στην αυτονόητη παραδοχή πως κάποιοι τρομοκράτες μπορεί να χρησιμοποιούν και το Διαδίκτυο για να υποκινήσουν τρομοκρατικές πράξεις, οπότε θα πρέπει να τους σταματήσουμε. Επί της αρχής, ουδείς διαφωνεί. Στην πράξη όμως η πρόταση προέβλεπε τα εξής «ακραία»:
1. Να οδηγείται στη φυλακή κάθε πολίτης που γράφει στο Διαδίκτυο οτιδήποτε μπορεί να θεωρηθεί από μια διωκτική αρχή ότι συνιστά πρόθεση προτροπής (ούτε καν «πρόκλησης») τρομοκρατικής πράξης.
2. Εισηγείται την ενοχή όποιου «είτε υποστηρίζει άμεσα είτε έμμεσα τα τρομοκρατικά εγκλήματα». Με άλλα λόγια, με βάση τη σχετική πρόταση της Επιτροπής, όποιος πολίτης τολμήσει να διατυπώσει μια γνώμη που μπορεί να ερμηνευτεί από κάποιους ως υποστηρικτική (έστω και εμμέσως) της τρομοκρατίας, διακινδυνεύει τη σύλληψή του.
3. Σε άλλο σημείο της πρότασης αναφερόταν ότι μπορεί να διωχθεί κάποιος ακόμα κι αν δεν ήταν στις προθέσεις του η υποκίνηση τρομοκρατικής πράξης, εφόσον τα γραφόμενά του επέφεραν, σύμφωνα πάντα με την εκτίμηση των διωκτικών αρχών, αυτό το αποτέλεσμα. Ετσι, ανατρέπεται όμως μία από τις θεμελιώδεις αρχές της ποινικής δικονομίας.
Με την έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που υιοθετήθηκε, με μεγάλη πλειοψηφία, την περασμένη Τρίτη, επανέρχονται σε αυτήν την απόφαση–πλαίσιο του «παράλογου», οι αυτονόητες αρχές μιας δημοκρατικής κοινωνίας: Θωρακίζεται η ελευθερία του Τύπου και του λόγου. Προστατεύεται το περιεχόμενο των ηλεκτρονικών μας μηνυμάτων από την προληπτική κατασκοπεία από τις Αρχές. Διαγράφεται η αόριστη «προτροπή» από τα διωκόμενα εγκλήματα. Και δηλώνεται ρητά ότι η όποια ποινικοποίηση της υποκίνησης της τρομοκρατίας στο Διαδίκτυο «δεν θα έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση ή τον περιορισμό της έκφρασης ριζοσπαστικών, επικριτικών ή αντιθετικών απόψεων στη δημόσια συζήτηση για ευαίσθητα πολιτικά θέματα, συμπεριλαμβανομένης της τρομοκρατίας».
Το Συμβούλιο Υπουργών καλείται τώρα να υιοθετήσει αυτές τις αυτονόητες αρχές. Σημειωτέον δε ότι, αν ίσχυε σήμερα η νέα Συνθήκη της Λισσαβώνας, η άποψη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου δεν θα μπορούσε να αγνοηθεί από τους υπουργούς, όπως έχει τόσο συχνά (και επιδεικτικά) γίνει στο παρελθόν. Ας έχουν κατά νου οι, εκ του ασφαλούς, πολέμιοι της Συνθήκης ότι το Ευρωκοινοβούλιο θα ήταν συν-νομοθέτης και οι προσπάθειές του για τη θωράκιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων των Ευρωπαίων πολιτών θα είχαν άλλη νομική και πολιτική βαρύτητα.
Θα ήταν αστείο να ισχυριστεί κανείς ότι οι ευρωβουλευτές υποτιμούν την αναγκαιότητα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας. Αλλά όταν αυτή γίνεται πρόσχημα για τη λήψη μέτρων που καταλήγουν να φιμώνουν τη δημοκρατία, τότε το Ευρωκοινοβούλιο αντιδρά, όπως έχει υποχρέωση. Και αυτό γιατί –να κι ένα ακόμα «αυτονόητο», που όμως κινδυνεύει να πάψει να είναι αυτονόητο στη σημερινή Ευρώπη– είναι παράλογο να ισχυρίζεται κάποιος ότι πολεμά την τρομοκρατία για να «υπερασπιστεί» τη δημοκρατία, προτείνοντας μέτρα που αντιβαίνουν στις θεμελιώδεις αρχές αυτής.
H ηθική ανωτερότητα της δημοκρατίας είναι ότι, στα μέσα περιφρούρησης και προστασίας της, δεν περιλαμβάνονται η παρακολούθηση των σκέψεων και των λεγομένων των πολιτών της, πολλώ δε μάλλον η προληπτική φίμωση ή η ποινικοποίηση της έκφρασης εκείνων που διαφωνούν με τις «αυτονόητες παραδοχές» της όποιας πλειοψηφίας ή της όποιας αστυνομίας.




* Ο κ. Σταύρος Λαμπρινίδης είναι επικεφαλής των ευρωβουλευτών του ΠΑΣΟΚ και αντιπρόεδρος της επιτροπής Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.


Το Ιντερνετ αλλάζει τα ήθη
Το 25% των αναζητήσεων στο Διαδίκτυο διεθνώς αφορά βίντεο πορνογραφικού περιεχομένου

Του Ματθαιου Τσιμιτακη



Τις δεκαετίες του '60 ή του '70, όποιος ήθελε να προμηθευτεί υλικό με «άσεμνο» περιεχόμενο (κατά την ορολογία της εποχής) θα έπρεπε να το ζητήσει διακριτικά από τον περιπτερά, ο οποίος το κρατούσε σε ράφια, «προφυλαγμένο» από τα μάτια των πολλών. Τη δεκαετία του '80, την σκυτάλη πήραν τα βιντεοκλάμπ, τα κακόφημα σινεμά της πλατείας Ομονοίας και οι κρυφές αίθουσες των συνοικιακών βιντεοκλάμπ. Τη δεκαετία του '90, τα περιοδικά βγήκαν πια στην προθήκη των περιπτέρων, οι ταινίες πορνό βγήκαν από τις κρυφές αίθουσες και τα lifestyle περιοδικά εξοικείωσαν το αναγνωστικό κοινό με την εικόνα του προκλητικού γυναικείου σώματος. Η δεκαετία που διανύουμε σημαδεύτηκε από την επίδραση του Ιντερνετ (και) στα επικοινωνιακά μας ήθη. Ηδη από την αυγή της μαζικής χρήσης του Διαδικτύου, το 1994, οι λέξεις «σεξ» και «πορνό» βρίσκονται σταθερά ψηλά στην κατάταξη των λέξεων που αναζητούν οι χρήστες. Ενώ έως πρότινος όμως αυτό αφορούσε λέξεις και στατικές εικόνες, η εποχή των ευρυζωνικών δικτύων υψηλών ταχυτήτων και του web 2.0 έρχεται να αλλάξει δραστικά τα δεδομένα στην παραγωγή, διακίνηση, «κατανάλωση» πορνογραφικού υλικού, καθώς και στο ίδιο το περιεχόμενό του.
Συμπόσιο στην Αθήνα
Αυτά θα αναλύσουν, αύριο και μεθαύριο, οι επιστήμονες που θα συμμετάσχουν στο διεθνές συμπόσιο για την πορνογραφία που οργανώνουν το Ινστιτούτο Οπτικοακουστικών Μέσων σε συνεργασία με το τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο κέντρο τύπου της Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας, του υπουργείου Τύπου.
«Ζούμε όλο και περισσότερο σε μια υπερ-σεξουαλική κοινωνία κι αυτό σχετίζεται με τους όρους παραγωγής και κατανάλωσης της πορνογραφίας», λέει στην «Κ» η Κατερίνα Σαρικάκη, λέκτορας επικοινωνίας του Πανεπιστημίου του Λιντς στη Μεγάλη Βρετανία. «Το γρήγορο Διαδίκτυο έχει αλλάξει τους όρους παραγωγής και κατανάλωσης, τη γεωγραφία της πορνογραφίας, με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε σήμερα σε νέες καταστάσεις τις οποίες δεν ξέρουμε πώς ακριβώς να αντιμετωπίσουμε ούτε εμείς ούτε κυρίως τα παιδιά μας», συνεχίζει η ίδια.
Πριν από ένα χρόνο, το εξειδικευμένο δίκτυο ενημέρωσης Ars Technica διακήρυξε το τέλος της βιομηχανίας πορνό όπως τη γνωρίσαμε ώς εδώ εξαιτίας της παραγωγής ερασιτεχνικού βίντεο από τους ίδιους τους χρήστες σε κοινωνικά δίκτυα τύπου YouTube. Το Ars Technica παρατηρούσε πτώση των εσόδων της βιομηχανίας πορνό ακόμα και 30% σε κάποιες περιπτώσεις. Τα νούμερα εντούτοις παραμένουν κι έτσι εντυπωσιακά. Το 12% των websites διεθνώς είναι πορνογραφικά, σύμφωνα με στοιχεία του 2007. Το 25% του συνόλου των αναζητήσεων στο Διαδίκτυο αφορά το ίδιο πράγμα. Το 70% αυτών που αναζητούν σεξ στο Διαδίκτυο είναι άνδρες. Κάθε μέρα δημιουργούνται 266 νέες ιστοσελίδες με περιεχόμενο πορνό. Από όλα τα downloads που πραγματοποιούνται καθημερινά, το 35% αφορά περιεχόμενο σχετικό με το σεξ. Κάθε δευτερόλεπτο που περνάει ξοδεύονται σε τέτοιες δραστηριότητες 89 δολάρια. Το κέρδος της ημι-παράνομης αυτής βιομηχανίας ανήλθε το 2006 σε 2,84 δισ. δολάρια ξεπερνώντας πολλές νόμιμες δραστηριότητες. Το 89% του πορνογραφικού υλικού που διακινείται διεθνώς, παράγεται στις ΗΠΑ.
Εύκολη η παραγωγή
«Η παραγωγή περιεχομένου πορνό είναι πλέον εύκολη. Γίνεται με ψηφιακές μηχανές χαμηλού κόστους σε φτωχές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης ή της Νοτιοανατολικής Ασίας, καταναλώνεται όμως στο ιδιωτικό άσυλο του σπιτιού στη Δύση. Και γίνεται πολύ εύκολα αυτή η κατανάλωση χάρη στις ευρυζωνικές συνδέσεις», λέει στην «Κ» η κα Λίζα Τσαλίκη, λέκτορας του τμήματος επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών.
«Η γεωγραφία της παραγωγής δεν συμπίπτει με τη γεωγραφία της κατανάλωσης. Οι άνθρωποι που συμμετέχουν στην παραγωγή δεν έχουν δικαιώματα, προστασία, έκφραση, συλλογική ασφάλιση και βρίσκονται στην Ανατολή. Οι εργάτες αυτοί ρίχνουν τους μισθούς, ενώ οι παραγωγοί αυτών των ταινιών αναζητούν νέες επιχειρηματικές ευκαιρίες. Ολα αυτά συνδέονται με τα δίκτυα υψηλών ταχυτήτων και το Internet. Δεν θα μπορούσαν να γίνουν χωρίς αυτό», συμπληρώνει η κ. Κατερίνα Σαρικάκη.
Το σημαντικότερο όμως σύμφωνα και με τις δύο είναι η μεταβολή στο ίδιο το περιεχόμενο των ταινιών πορνό προκειμένου να κρατήσουν ζωντανό το ενδιαφέρον του κοινού τους και κερδοφόρα την βιομηχανία, κάτι που σχετίζεται με την εντατικότερη εκμετάλλευση γυναικών και παιδιών.
Ακόμα οι επιστήμονες θεωρούν ότι η βιομηχανία του πορνό επηρεάζει όλο και περισσότερο την καθημερινή ζωή και κουλτούρα μας. Μια έρευνα του Πανεπιστημίου του Λιντς βρήκε συνδέσεις μεταξύ διακοσίων πολυεθνικών εταιρειών και ιδιαίτερα των εταιρειών νέων τεχνολογιών με την ευρύτερη βιομηχανία του σεξ μέσω της διαφήμισης. «Η προώθηση των καινοτόμων προϊόντων της νέας τεχνολογίας στηρίζεται τις περισσότερες φορές στη σεξουαλικότητα, η οποία διαποτίζει πια τα κυρίαρχα πρότυπα. Αυτό φτάνει μέχρι τα παιδιά, όταν για παράδειγμα οι καλλιτέχνες στους οποίους εκτίθενται έχουν έντονα σεξουαλικά χαρακτηριστικά ή οι διαφημίσεις τα αντιμετωπίζουν σαν σχεδόν σεξουαλικά αντικείμενα. Στη Γερμανία έχει αναπτυχθεί ένα νέο μουσικό ρεύμα, το «πορνοράπ» το οποίο μιλάει για την σεξουαλική βία και το οποίο ακούνε παιδιά. Τα παιδιά όμως δεν μπορούν να διαχειριστούν το θέμα», τονίζει η κ. Σαρικάκη.
«Το 80% των εφήβων ηλικίας 15 - 17 ετών παραδέχεται ότι έχει εκτεθεί πολλές φορές σε σκηνές βίαιου σεξ. Το 90% των παιδιών ηλικίας από 8 έως 16 ετών δηλώνουν ότι έχουν δει πορνό, ενώ κάνουν τις σχολικές τους εργασίες. Οι γυναίκες συνθέτουν το 1/3 των επισκεπτών τέτοιων διαδικτυακών τόπων. Το 70% αυτών κρατάει κρυφές τις σχετικές δραστηριότητες. Το 13% όμως δηλώνει ότι πλοηγείται σε τέτοιους τόπους από το χώρο εργασίας», λέει η κ. Λίζα Τσαλίκη.
«Στην Ελλάδα δυστυχώς μάς χαρακτηρίζει η διπροσωπία. Δεν συζητάμε γι' αυτά τα θέματα δημόσια, αλλά τα κάνουμε κρυφά. Αυτό πάλι δημιουργεί πρόβλημα στα παιδιά μας. Στο σχολείο δεν διδάσκονται ούτε Μέσα Ενημέρωσης και πώς να τα προσεγγίσουν, ούτε σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, ενώ στην οικογένεια υπάρχουν μυστικά. Στο τέλος όλα αυτά είναι ένα σοβαρό πρόβλημα δημοκρατίας. Οι κοινωνίες μας δεν δίνουν εργαλεία και ενημέρωση στους πολίτες ώστε να κάνουν ουσιαστικές επιλογές. Η ελευθερία όμως βασίζεται στην επιλογή», επισημαίνει η κ. Κατερίνα Σαρικάκη.
Πληθώρα ερασιτεχνικού πορνό
Ενα αναπάντεχο πρόβλημα από τη μετάλλαξη της βιομηχανίας του πορνό στα χρόνια του web 2.0 έχει να κάνει με τη διαχείριση των πνευματικών δικαιωμάτων και την αποσταθεροποίηση της γενικότερης παραγωγής πολυμεσικού περιεχομένου (βίντεο).
Τα έσοδα της βιομηχανίας πορνό σε ό,τι αφορά την πώληση DVD και τη συλλογή δικαιωμάτων δείχνουν να πέφτουν μεν, όμως η παροχή δωρεάν πορνογραφικού υλικού λειτουργεί διαφημιστικά για την πορνογραφία με αποτέλεσμα να αλλάζει η σχέση με το κοινό της. Ενας Αυστραλός ερευνητής, ο Bill Tancer, βρήκε αναλύοντας την κίνηση στο Διαδίκτυο πως η ζήτηση πορνογραφικού περιεχομένου έχει μειωθεί σε σχέση με δέκα χρόνια πριν, όταν το 20% του συνόλου των αναζητήσεων σχετιζόταν με το σεξ. Ο Tancer αποδίδει την πτώση στα κοινωνικά δίκτυα τύπου facebook, MySpace, τα blogs κ.ά. «Δεν προλαβαίνουν», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Ομως ο συνολικός πληθυσμός των χρηστών έχει αυξηθεί εκθετικά από τότε και το φαινόμενο δείχνει να αναπτύσσεται έστω και μειούμενο εξαιτίας ενός ακόμη σημαντικού παράγοντα. Την απουσία «καλού» τηλεοπτικού ή βίντεο περιεχομένου από το Διαδίκτυο. Η παραγωγή μιας τηλεοπτικής σειράς είναι πολυδάπανη αφού απαιτεί την πληρωμή εργαζομένων και την επένδυση σε εξοπλισμό. Η παραγωγή ερασιτεχνικού πορνό όμως είναι πρακτικά δωρεάν με αποτέλεσμα να καθίσταται αυτό το κυρίαρχο περιεχόμενο που μπορεί κανείς να βρει στο Διαδίκτυο σε ικανή ποσότητα.



Kλείσιμο

Διεθνής διάκριση σε καθηγητή του ΑΠΘ για τη συμβολή του στη θεωρία του χάους



25/09/08 16:52Θεσσαλονίκη




Για τη συμβολή του στη μαθηματική θεωρία των πολύπλοκων ανοικτών συστημάτων και του χάους, έναν τομέα όπου πρωτοστάτησε ο δάσκαλός του και νομπελίστας Ιλία Προγκοζίν, ο πρόεδρος του Τμήματος Μαθηματικών του ΑΠΘ Γιάννης Αντωνίου τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Πριγκοζίν 2008.
Ο κ. Αντωνίου ανέδειξε τον εποικοδομητικό ρόλο του χρόνου στην οργάνωση των πολύπλοκων συστημάτων και την πιθανολογική-στατιστική περιγραφή της πολυπλοκότητας και του χάους στη φύση, αναφέρει ανακοίνωση του ΑΠΘ.
Tο Βραβείο Πριγκοζίν θεσπίστηκε από το Πανεπιστήμιο της Σιένα στην Ιταλία και το Τεχνολογικό Ινστιτούτο του Ουέσεξ στη Βρετανία στη μνήμη του Ρώσου χημικού Ηλία Πριγκοζίν, ο οποίος τιμήθηκε με το Νόμπελ Χημείας το 1977 για τη συμβολή του στη μελέτη της μη γραμμικής Χημείας, της θερμοδυναμικής ανισορροπίας και του ρόλου του χρόνου σε μη αντιστρεπτές βιολογικές διαδικασίες.
Το βραβείο απονέμεται κάθε χρόνο σε επιστήμονες με παγκόσμια διάκριση στην έρευνα των πολύπλοκων-οικολογικών συστημάτων.Ο κ. Αντωνίου είναι καθηγητής και πρόεδρος του Τμήματος Μαθηματικών του ΑΠΘ, καθώς και διευθυντής του προγράμματος μεταπτυχιακών σπουδών του Τμήματος. Επίσης είναι επίτιμος καθηγητής στα Πανεπιστήμια Αγιας Πετρούπολης και Λομονόσωφ Μόσχας και μέλος του επιστημονικού συμβουλίου του Διεθνούς Κέντρου Πυρηνικών Ερευνών στην Ρωσία.
Για μια δεκαετία διατέλεσε αναπληρωτής διευθυντής των Διεθνών Ερευνητικών Ινστιτούτων Solvay στις Βρυξέλλες, με διευθυντή τον δάσκαλό του Ιλία Πριγκοζίν, ο οποίος πέθανε το 2003.
Το βραβείο απονεμήθηκε την Τετάρτη στο πλαίσιο του διεθνούς συνεδρίου Η Βιώσιμη Πόλη 2008 που πραγματοποείται στη Σκιάθο.,




με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Αυτό το κείμενο εκτυπώθηκε από το in.gr,στη διεύθυνση http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=941706&lngDtrID=252
Συνταγματική κρίνει ο Γ.Σανιδάς την προσωποκράτηση για χρέη προς το δημόσιο
25/09/08 22:46Αθήνα
Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεώργιος Σανιδάς πρότεινε στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου να κριθεί συνταγματική η προσωποκράτηση για χρέη προς το Δημόσιο.
Συγκεκριμένα, ο κ.Σανιδάς ανέφερε ότι η προσωποκράτηση για χρέη προς το Δημόσιο, δεν αντιβαίνει στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, το Σύνταγμα και την ελληνική νομοθεσία και ότι η προσωποκράτηση δικαιολογείται από λόγους δημοσίου και κοινωνικού συμφέροντος.
Η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας έχει κρίνει ότι η προσωποκράτηση για χρέη προς το Δημόσιο είναι αντισυνταγματική, όπως και για χρέη προς το ΙΚΑ και τα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου.,



με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Αυτό το κείμενο εκτυπώθηκε από το in.gr,στη διεύθυνση http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=941852&lngDtrID=244
Την επιστροφή των Μαρμάρων ζήτησε από το Μουσείο Ακρόπολης ο Κάρολος Παπούλιας



24/09/08 12:22Αθήνα


Να ελευθερωθούν από εκθέματα που ρίχνουν σκιές κάλεσε τα μουσεία ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας στο χαιρετισμό του στα εγκαίνια της έκθεσης «Νόστοι» στο νέο Μουσείο Ακρόπολης.
Ο κ. Παπούλιας, με αφορμή την επιστροφή της κνήμης της θεάς Αρτέμιδας, ευχήθηκε η επιστροφή της να είναι «παροπομπός για την επούλωση του τραύματος που άφησε στο ιερό αυτό μνημείο η αφαίρεση των Μαρμάρων του Παρθενώνα».
Στον χαιρετισμό του ο Κ.Παπούλιας είπε τα εξής: «Η έκθεση 'Νόστοι' που εγκαινιάζουμε σήμερα είναι πραγματικά ιδιαίτερη. Σηματοδοτεί την πίστη τόσο της Ελλάδας όσο και της Ιταλίας στο ότι είναι δυνατή η επιστροφή συλημένων αρχαίων στο χώρο, όπου δημιουργήθηκαν, όσο δύσκολη και αν φαίνεται.
» Μάς δίνει δύναμη για να εντείνουμε τις προσπάθειές μας. Μάς καλεί να αναγνωρίζουμε τις χειρονομίες των ιδρυμάτων που τιμούν το όνομά τους και ελευθερώνονται από εκθέματα που τους ρίχνουν σκιές.
» Η κνήμη της θεάς Αρτέμιδας που ξαναβρίσκει σήμερα τη θέση που την έπλασε ο κλασσικός δημιουργός ας είναι προπομπός για την επούλωση του τραύματος που άφησε στο ιερό αυτό μνημείο η αφαίρεση των Μαρμάρων του Παρθενώνα.
» Για άλλη μια φορά ευχαριστώ θερμότατα τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας κ. Τζόρτζιο Ναπολιτάνο γι' αυτή την εξαιρετικής σημασίας χειρονομία».
Στην έκθεση «Νόστοι» παρουσιάζονται 74 έργα, που προέρχονται από λαθρανασκαφές στην Ιταλία, τα οποία εντοπίστηκαν σε μουσεία και ιδιωτικές συλλογές των ΗΠΑ και επαναπατρίστηκαν.
Παράλληλα, παρουσιάζονται και επιλεγμένα αρχαιολογικά ευρήματα, που είχαν εξαχθεί παράνομα από την Ελλάδα και επεστράφησαν πρόσφατα, χάρη στις συντονισμένες ελληνικές προσπάθειες διεκδίκησης.


, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Αυτό το κείμενο εκτυπώθηκε από το in.gr,στη διεύθυνση http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=941137&lngDtrID=253
Ευρωπαϊκό Έτος Δημιουργικότητας και Καινοτομίας το 2009



02:30Στρασβούργο
Το πράσινο φως για την ανακήρυξη του 2009 ως Ευρωπαϊκού Έτους Δημιουργικότητας και Καινοτομίας άναψαν οι ευρωβουλευτές με έκθεση της προέδρου της Επιτροπής Πολιτισμού και Παιδείας Κατερίνας Μπατζελή του ΠΑΣΟΚ.
Σε γενικές γραμμές, οι ευρωβουλευτές συμφωνούν με τη σχετική πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, σύμφωνα με την οποία ο γενικός στόχος του Ευρωπαϊκού Έτους 2009 θα είναι η προώθηση της δημιουργικότητας για όλους ως κινητήριας δύναμης για καινοτομία και ως βασικού παράγοντα για την ανάπτυξη προσωπικών, εργασιακών, επιχειρηματικών, και κοινωνικών ικανοτήτων μέσω της δια βίου μάθησης.Με αφορμή την υιοθέτηση της έκθεσής της, η κ. Μπατζελή δήλωσε: «H θέσπιση του 2009 ως Ευρωπαϊκού Έτους Δημιουργικότητας και Καινοτομίας θα αποτελέσει τη συνέχεια του Ευρωπαϊκού Έτους για τον Διαπολιτισμικό Διάλογο το οποίο διανύουμε».
«Είναι ιδιαίτερα σημαντικό ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο διεκδίκησε και κατάφερε να εξασφαλίσει δικαίωμα συναπόφασης επί του συνολικού ρυθμιστικού πλαισίου, αλλά και επί των επιμέρους δράσεων, καθώς και διευρυμένη και οριζόντια χρηματοδότηση από όλα τα κοινοτικά προγράμματα και διαρθρωτικά ταμεία για τις πολιτικές και τις δράσεις που θα δρομολογηθούν στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Έτους».


Αυτό το κείμενο εκτυπώθηκε από το in.gr,στη διεύθυνση http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=940944&lngDtrID=252



Με Τισιάνο υποδέχεται το φθινόπωρο το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης






22/09/08 17:59Αθήνα




Οι καλλιτεχνικές αναζητήσεις της Ιταλίας του 16ου και του 17ου αιώνα μέσα από έργα γνωστών καλλιτεχνών, ανάμεσά τους ο Τισιάνο, αποτελούν το θέμα της έκθεσης που διοργανώνεται από το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης από 25 Σεπτεμβρίου.
Η έκθεση με τίτλο «Από τον Tiziano στον Pietro da Cortona: το Ιερό – ο Μύθος – η Ποίηση», πραγματοποιείται από το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης σε συνεργασία με την πρεσβεία της Ιταλίας στην Ελλάδα. Η έκθεση γίνεται με την ευκαιρία της επίσημης επίσκεψης του προέδρου της Ιταλίας Τζόρτζιο Ναπολιτάνο στην Ελλάδα.
Σκοπός της έκθεσης είναι να παρουσιαστεί στους επισκέπτες η εξέλιξη της καλλιτεχνικής αναζήτησης στην Ιταλία κατά τον 16ο και τον 17ο αιώνα, μέσα από την τέχνη του Τιτσιάνο, τους στοχασμούς του Ανίμπαλε Καράτσι για τη Βενετσιάνικη ζωγραφική, καθώς και τις αναζητήσεις του Πιέτρο ντα Κορτόνα.
Συνολικά 24 έργα θα ταξιδέψουν στην Αθήνα από μεγάλα Μουσεία και Ιδρύματα της Ιταλίας, εκ των οποίων τα επτά είναι ιδιόχειρα έργα του μεγάλου Βενετού καλλιτέχνη Τιτσιάνο Βετσέλιο.
Την έκθεση συνοδεύει τρίγλωσσος κατάλογος (ελληνικά-ιταλικά-αγγλικά) με τα έργα της έκθεσης και επιστημονικά κείμενα των καθηγητών Κλαούντιο Στρινάτι και Τζιοβάνι Μορέλο, καθώς και του Δρ. Σέρτζιο Γκουαρίνο.
Τα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνουν την Τετάρτη 24 Σεπτεμβρίου 2008 από τον πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας Τζόρτζιο Ναπολιτάνο και τον Έλληνα ομόλογό του κ. Κάρολο Παπούλια.
Η έκθεση φιλοξενείται στο Μέγαρο Σταθάτου (Βασ. Σοφίας και Ηροδότου 1) και θα διαρκέσει από τις 25 Σεπτεμβρίου έως τις 20 Δεκεμβρίου.






Αυτό το κείμενο εκτυπώθηκε από το in.gr,στη διεύθυνση http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=935216&lngDtrID=253
Νέο αίτημα για τη χρήση καμερών υπέβαλε στην ανεξάρτητη Αρχή η ΕΛ.ΑΣ.



22/09/08 16:33Αθήνα

Την άποψη ότι η γνωμοδότηση Σανιδά στο θέμα των καμερών της ΕΛ.ΑΣ. ήταν εσφαλμένη διατύπωσε ο πρόεδρος της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα Χρ.Γεραρής. Ο ίδιος παρουσίασε τη Δευτέρα την ετήσια έκθεση της Αρχής για το 2007.
Όπως ανέφερε, μέσα στο 2007 η Αρχή εξέδωσε 65 αποφάσεις και απάντησε σε 980 ερωτήματα, ενώ εκκρεμούν περίπου 3.000 υποθέσεις.
Ο ίδιος συμπλήρωσε ότι η Αρχή αντιμετωπίζει προβλήματα λειτουργίας που προκαλούνται από τον ανεπαρκή αριθμό οργανικών θέσεων, την έλλειψη μισθολογικών και βαθμολογικών κινήτρων για την προσέλκυση και παραμονή στην υπηρεσία επιστημονικού προσωπικού, την υπέρμετρη αύξηση των εισερχομένων υποθέσεων καθώς και τις αυξημένες απαιτήσεις για πραγματοποίηση ελέγχων και υποστήριξη των υπευθύνων επεξεργασίας.
Ο ίδιος χαρακτήρισε εσφαλμένη τη γνωμοδότηση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Γ.Σανιδά, η οποία αφορούσε τη λειτουργία των καμερών της ΕΛ.ΑΣ.
Σημείωσε ότι όλα τα κόμματα πρέπει να φτιάξουν νόμο για τις δημόσιες συναθροίσεις, ενώ δεν παρέλειψε να αναφέρει ότι η ΕΛ.ΑΣ. έχει υποβάλει νέο αίτημα για την λειτουργία των καμερών τόσο κατά την κυκλοφορία των οχημάτων, όσο και κατά τη διάρκεια συγκεντρώσεων., με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ


Αυτό το κείμενο εκτυπώθηκε από το in.gr,στη διεύθυνση http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=940394&lngDtrID=244
Το φαινόμενο Μαντόνα

Γιατί ασχολούμαστε μαζί της εδώ και 25 χρόνια; Εκπρόσωποι της πολιτικής, καλλιτεχνικής και πνευματικής ζωής του τόπου σχολιάζουν τη βασίλισσα της ποπ που έρχεται στην Αθήνα


ΣΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ



Κανείς δεν διαφωνεί σήμερα ότι η Μαντόνα είναι ένα φαινόμενο - και όχι μόνο μουσικό. Μαζί της ασχολούνται πρόεδροι κρατών, ο Πάπας επανειλημμένως έχει οργιστεί με αυτήν, έχει επηρεάσει κάθε τραγουδίστρια από τη δεκαετία του '80 ως σήμερα και κατέχει το μοναδικό ρεκόρ να βρίσκεται στην κορυφή των επιτυχιών του πλανήτη για 25 ολόκληρα χρόνια. Η παραμικρή αλλαγή στο χτένισμά της συζητείται, το ντύσιμο που υιοθετεί γίνεται μόδα, κάθε φράση της επιχειρείται να ερμηνευθεί, οι θρησκευτικές ανησυχίες της ιντριγκάρουν, οι πολιτικές επίσης, οι γάμοι της, οι γέννες της, τα παιδιά της, η υιοθεσία που πρόσφατα πραγματοποίησε, οι ταινίες της και τελικώς τα τραγούδια της. Γιατί, όσα και αν έχουν ειπωθεί για τη Μαντόνα μέσα στα χρόνια, έχει τραγουδήσει από ένα τουλάχιστον τραγούδι για τον καθένα μας. Από το «Everybody» για το ισχνό τότε γκέι φανατικό κοινό της περνώντας στο «Like Α Virgin», το «Into The Groove», το «La Isla Bonita», το «Like Α Prayer», το «Deeper And Deeper», το «Ray Of Light», το «American Life» ως τα πρόσφατα «Hung Up» και «4 Minutes» έχει καταφέρει να μας κερδίσει όλους δίνοντας την ψευδαίσθηση ότι εμείς γνωρίζουμε καλύτερα από τους άλλους ποια είναι η καλύτερη περίοδός της. Στο Ολυμπιακό Στάδιο, όμως, στις 27 Σεπτεμβρίου, θα βρεθούμε εκεί όλοι.
Εκπρόσωποι της πολιτικής, καλλιτεχνικής και πνευματικής ζωής του τόπου δίνουν τη δική τους ερμηνεία στο φαινόμενο «Μαντόνα».

Πέτρος Τατσόπουλος
Συγγραφέας

«Πάντοτε εντυπωσιαζόμουν από τους καλλιτέχνες που γνώριζαν πώς να διαχειριστούν τον εαυτό τους, πώς να πλασάρουν ισοβίως ένα και μοναδικό προϊόν, το πνεύμα και το σαρκίο τους σε κοινή συσκευασία. Η πενηντάρα πια Μαντόνα Λουίζ Βερόνικα Τσικόνε κατάφερε από πολύ νωρίς να στρέψει τους προβολείς επάνω της και να μην επιτρέψει να σβήσουν ποτέ έκτοτε. Δεν έχει σημασία με ποιο προσωπείο εμφανίζεται κάθε φορά - αν παριστάνει τη σεξουαλικά επαμφοτερίζουσα, τη στοργική μητέρα, την καλογυμνασμένη αρτίστα ή τη συγγραφέα παιδικών παραμυθιών. Ακόμη και τα σωματικά της μειονεκτήματα - όπως το ύψος της ή η αραιή οδοντοστοιχία της -, ακόμη και τα αρνητικά δημοσιεύματα - όπως οι πολιτικές γκάφες της ή η στυγερή εκμετάλλευση όσων εργάζονται για λογαριασμό της - έχει καταφέρει να τα εντάξει στην αειθαλή περσόνα της, στην ακούραστη μηχανή δολαρίων με τη βλάσφημη ούγια. Νομίζω ότι η Μαντόνα τώρα πια θα γέμιζε το Ολυμπιακό Στάδιο ακόμη και αν ανακοίνωνε ότι ένας οδυνηρός συνδυασμός λουμπάγκο και φαρυγγίτιδας την υποχρεώνει να εμφανιστεί μουγκή και καθηλωμένη. Οι πιστοί θα προσέλθουν στο Μαρούσι όπως προσέρχονται και στην Τήνο. Στο κάτω κάτω προσκυνούν δύο συνονόματες».

Αλέξανδρος Μυράτ
Μόνιμος αρχιμουσικός της Καμεράτα

«Διάβαζα κάπου τον τίτλο ενός άρθρου. Το νόημα ήταν περίπου: Μαντόνα, η καλύτερη αξιοποίηση ενός μέτριου ταλέντου. Σταμάτησα την ανάγνωση περίπου εκεί. Δεν αντέχω τόση δόση αλαζονείας, αν και πάντα εκπλήσσομαι. Από ποια θέση μπορεί κάποιος να γράφει με τέτοια άνεση; Στον γιο μου, 13 ετών, όταν του έκανα την ερώτηση, η απάντηση ήταν: "Ναι, μ' αρέσουν κάποια τραγούδια της". Του έχω εμπιστοσύνη, όπως και εγώ ακούει τα πάντα. Είμαι και εγώ περίπου εκεί. Μ' αρέσει περισσότερο η δεκαετία του '80: περισσότερος αυθορμητισμός, περισσότερη έμπνευση. Το τραγούδι είναι θέμα νεανικής ορμής. Αλλά όπως σε κάθε μουσική τα πράγματα κρίνονται ζωντανά, πάνω στη σκηνή. Οι δίσκοι είναι κονσέρβες. Η σκηνική διάσταση της τελευταίας περιόδου με την τεράστια μηχανή από πίσω, με την εμπειρία της μεγάλης αυτής κυρίας, ίσως καλύπτει το έλλειμμα έμπνευσης. Η Μαντόνα είναι φαινόμενο και σχεδόν ντρέπομαι για την κοινοτοπία. Υποψιάζομαι δε ότι οι προκλήσεις της, σήμα κατατεθέν όλης της καριέρας της, αρχίζοντας από το όνομα, δεν έχουν παρά μακρινή σχέση με τη βαθιά φύση της. Μεγαλοφυΐα στη σκηνοθεσία μιας περσόνας σε μια δεδομένη εποχή. Κυνισμός ή ειλικρίνεια το "Material Girl"; Εγώ βλέπω πολύ χιούμορ και για τους γαλλόφωνους αναγνώστες σας είναι θαυμάσιο "pied de nez" σε όλους μας. Merci... θα πάρω!».

Μαρία Δαμανάκη
Βουλευτής του ΠαΣοΚ

«Η Μαντόνα δεν είναι η αισθητική επιλογή μου. Την ακούω όμως και τη βλέπω και εγώ, μετά τα πενήντα μου, μαζί με τα παιδιά μου των 20 και 13 χρόνων. Είναι άραγε τυχαίο; Η Μαντόνα δεν είναι μόνο τραγουδίστρια. Είναι μουσικός, στιχουργός, συγγραφέας, χορεύτρια, ηθοποιός και κυρίως παραγωγός του εαυτού της και του φαινομένου της. Ανταποκρίνεται στην απαίτηση της εποχής που ζητεί να ικανοποιήσει όλες τις ανθρώπινες αισθήσεις και ανάγκες στα γρήγορα. Προσφέρει λοιπόν πρόκληση και θέαμα, δηλαδή μουσική μαζί με εικόνα, κίνηση, φαντασίωση, συμβολισμούς σεξουαλικούς, θρησκευτικούς, πολιτικούς και πολιτισμικούς που αφομοιώνουν τα πάντα: τη λευκή Αμερική αλλά και τη μαύρη, το γιαπωνέζικο καρτούν και τη λάτιν φτώχεια, το άτομο, τη μοναξιά, τη διαφορετικότητα των φύλων. Ολα αυτά συνυπάρχουν χωρίς να ολοκληρώνουν ένα νόημα ή μια ιδέα. Εικόνες ενός κόσμου κατακερματισμένου, αντιφατικού, βιαστικού, καταναλωτικού και αδηφάγου. Η Μαντόνα είναι ό,τι ζούμε λοιπόν. Είναι το πιο αντιπροσωπευτικό είδωλο της πραγματικότητάς μας και η απόλυτη ενσάρκωση της ποπ κουλτούρας τού σήμερα. Γι' αυτό μας αφορά όλους».

Γιάννης Πετρίδης
Παραγωγός του ραδιοφώνου

«Πριν από 25 ακριβώς χρόνια η Μαντόνα έκανε την πρώτη εμφάνισή της στους καταλόγους επιτυχιών με το τραγούδι της "Holiday". Εναν χρόνο πριν, το 1982, ένα άλλο τραγούδι της, το "Everybody" είχε εμφανισθεί μόνο στον κατάλογο με τα χορευτικά τραγούδια της εποχής. Από τότε, ανατρέποντας κάθε προγνωστικό, επί 25 χρόνια είναι στην κορυφή της επικαιρότητας και σε μια πρόσφατη λίστα που δημοσίευσε το περιοδικό "Billboard" φιγουράρει στη δεύτερη θέση πίσω μόνο από τους Beatles για την περίοδο 1958-2008. Ολα αυτά τα χρόνια μπορεί να μη μας χάρισε καταπληκτικές ερμηνείες - άλλωστε δεν φημίζεται για την ξεχωριστή φωνή της - αλλά κατάφερε πάντα να προκαλεί το ενδιαφέρον μας σε έναν χώρο που είναι ιδιαίτερα σκληρός και απορρίπτει συχνά τα είδωλα κάθε εποχής έπειτα από πέντε-έξι χρόνια στην κορυφή. Μικροί και μεγάλοι, λοιπόν, όλοι στο Ολυμπιακό Στάδιο, όχι για να θαυμάσουν την εξαιρετική τραγουδίστρια αλλά για να παρακολουθήσουν από όσο γίνεται πιο κοντά ένα μεγάλο και για πολλούς ανεξήγητο φαινόμενο στον κόσμο της μουσικής για τα τελευταία 25 χρόνια».

Γιάννης Σμαραγδής
Σκηνοθέτης

«Η Μαντόνα, ένα φανταχτερό πουλί μιας κραταιάς showbiz αυτοκρατορίας των κυρίαρχων αισθητικά καιρών μας, καταφθάνει. Εκπροσωπώντας τον πόθο του κατακτημένου γι' αυτόν που κυριαρχεί, παίζει στο κέντρο της σκηνής το παιχνίδι της έλξης και της υπόσχεσης μέσα στην πολυχρωμία μιας ζαχαρωμένης αισθητικής, ενώ στην ακροποταμιά οι θαυμαστές των μεγαθηριακών μελωδών κοιτάζουν αμήχανα ένα βεβηλωμένο μέλλον. Με τσαλίμια, πηδήματα στο κενό και κινήσεις-ομοιώματα Σαλώμης, σε αμήχανους καιρούς επιβάλλει την άφωνη κυριαρχία της στους (πολλούς) γερασμένους εφήβους και παραπαίοντες μεσηλίκους. Και οι μη θιασώτες; Ομνύουν στους ολίγους που τραγουδούν μελαγχολικά στον άνεμο χωρίς προσμονή καμιάς ανταπόδοσης!».

Σταμάτης Κραουνάκης
Συνθέτης

«Ξέρετε γιατί μας κάνει μπαμ η Μαντόνα; Γιατί πολύ απλά παλαιότερα είχαμε πολλά τέτοια ενώ τώρα έχουμε μόνο ένα! Πιστεύω ότι πλέον δεν υπάρχει άλλος καλλιτέχνης με τόσο κοινωνιολογικά και ιδεολογικά ψαγμένο μήνυμα. Θα έλεγε κανείς ότι πίσω από τη γυναίκα αυτή κρύβεται ένας πολύ σοβαρός μηχανισμός κοινωνιολογικού στόχου για το σήμα που περνάει κάθε φορά. Το γεγονός ότι βρίσκεται για 25 χρόνια στην κορυφή δείχνει ότι είναι ικανή, είναι φαινόμενο, αρέσει - δεν αρέσει. Λένε για την πολυδιάστατη εικόνα που παρουσιάζει. Μα αυτή είναι η δουλειά του καλλιτέχνη. Από την άλλη, καταλαβαίνει κανείς ότι την ώρα που δεν υπάρχουν ιδιαίτερα φωνητικά προσόντα ό,τι δεν υπάρχει σε πρώτο επίπεδο έχει αντικατασταθεί από πάρα πολλή δουλειά και σκέψη. Δεν αντέχει κανένα εμπορικό τρικ τόσα χρόνια. Τα ίδια έλεγαν και για τη Βουγιουκλάκη. Εγώ τρελαίνομαι, περιττό να το πω, και θα βρίσκομαι στις καλύτερες θέσεις αφού έχω πάρει εισιτήριο των 250 ευρώ».

Χρήστος Χωμενίδης
Συγγραφέας

«Κατά τη δεκαετία του '80 η Μαντόνα απετέλεσε το πιο αφροδισιακό αντίδοτο στον νεοσυντηρητισμό και στον νεοπουριτανισμό ο οποίος - ελέω AIDS - κυριάρχησε πρώτα στην Αμερική και έπειτα στην Ευρώπη. Μολονότι τα τραγούδια της δεν ήταν ροκ, η ίδια επαγγελλόταν μια ροκ στάση ζωής. Μολονότι ποτέ της δεν υπήρξε ακριβώς ωραία, κατάφερε να αναδειχθεί σε σύμβολο του σεξ. Προχωρημένη και λαϊκή ταυτόχρονα, στην παράδοση των αμερικανών ηρώων, δεν καταδέχθηκε ούτε καν να πεθάνει πρόωρα προκειμένου να συντηρήσει τον μύθο της. Επιμένει αντίθετα να τον περιφέρει στα πενήντα της, περιοδεύει σε Ανατολή και Δύση και αν κρίνουμε από τον αριθμό των εισιτηρίων που κόβει σε κάθε συναυλία άγια πράττει».

Κωνσταντίνος Ρήγος
Χορογράφος

«Η πρώτη εικόνα που έχω από τη Μαντόνα "ζωντανά" έρχεται από το 1987, όταν ένας impersonator στη Μύκονο παρίστανε τη Μαντόνα της περιόδου "Like Α Virgin" με όλες τις δαντέλες, τα μεταξωτά γάντια και τα σχετικά. Για πρώτη φορά τη βλέπω σχεδόν μπροστά μου στην προηγούμενη περιοδεία της σε συναυλία στο Αμστερνταμ και τη θυμάμαι να αγγίζει ένα κοινό που παραληρούσε κατεβαίνοντας προς αυτό μέσα από μια ντισκομπάλα. Εκεί συνειδητοποίησα ότι αυτή η τραγουδίστρια, που για πολλούς είναι ένα εμπορικό προϊόν και μόνο, μπορεί και διατηρεί μια ταυτότητα με πολύ μεγάλη δυναμική 25 χρόνια τώρα. Το πιο σημαντικό με τη Μαντόνα είναι ότι ως προσωπικότητα έχει αυτοαναιρεθεί δεκάδες φορές. Είναι σαν τον φοίνικα, γεννιέται από τις στάχτες της κάθε φορά παίζοντας ανάμεσα στα όρια της μουσικής, του σεξ και της θρησκείας. Αυτή είναι ίσως τελικώς και η εικόνα της Μαντόνα, αυτή η συνεχής αυτοαναίρεση. Οσο για την ίδια τη μουσική της, έχει καταφέρει να ταυτιστούν μαζί της όλες οι γενιές από τη δεκαετία του '80 ως σήμερα και νιώθω ευτυχής που την ακούω από το πρώτο τραγούδι της ως το πιο πρόσφατο».


Το ΒΗΜΑ, 21/09/2008 , Σελ.: C02Κωδικός άρθρου: B15467C021ID: 297055Αυτό το κείμενο εκτυπώθηκε από "ΤΟ ΒΗΜΑ", στη διεύθυνση http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=15467&m=C02&aa=1
Οι πολιτικές επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης
JEAN-MARIE COLOMBANI



Η διεθνής οικονομική κρίση που βιώνουμε δεν έχει τελειώσει: πρόκειται για ένα σοκ μεγάλης εμβέλειας, όχι μόνο για τις οικονομικές επιπτώσεις του, διότι τα χρηματοοικονομικά επηρεάζουν την πραγματική οικονομία, αλλά επίσης και για τις πολιτικές, με την ευρεία έννοια του όρου. Δηλαδή μπορεί να επηρεάσει τόσο τις δομές των κοινωνιών μας όσο και τις σχέσεις των διεθνών δυνάμεων. Προτεραιότητα είναι σαφώς η πραγματική οικονομία, η οποία είναι εν μέρει είναι αποσυνδεδεμένη από τα χρηματοοικονομικά, στον βαθμό που οι μεγάλες παγκόσμιες βιομηχανίες έχουν οικονομική επιφάνεια που τις προστατεύει. Αντίθετα, όλος ο ιστός των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων θα υποφέρει από τους περιορισμούς στην πίστωση και την υπερτίμηση της αξίας των χρημάτων. Ετσι, στις ευρωπαϊκές μας χώρες η εργασία εξαρτάται περισσότερο από τον αριθμό και την καλή λειτουργία των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων παρά από τις μεγάλες. Είναι λοιπόν επείγουσα η ανάγκη να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη.
Οι άμεσες πολιτικές συνέπειες είναι ήδη ορατές: η κρίση αναμένεται να επηρεάσει τις αμερικανικές εκλογές, με την μεγάλη επιστροφή της οικονομίας. Αυτό θα έπρεπε κανονικά να αναθερμάνει την προεκλογική εκστρατεία του Μπαράκ Ομπάμα, καθώς ο Μακ Κέιν φάνηκε αδέξιος στις πρώτες αντιδράσεις του. Παρά τις προσπάθειες του Ρεπουμπλικανού υποψηφίου προέδρου να ενσαρκώσει την «αλλαγή» και όχι τη συνέχιση, είναι η ρεπουμπλικανική συγγένεια, επομένως και με τον Τζορτζ Μπους, που τον μειώνει στα μάτια της κοινής γνώμης, ενώ ο Ομπάμα ξαναβρίσκει το οξυγόνο που του έλειπε μετά το Συνέδριο των Ρεπουμπλικανών και την επιλογή της Σάρας Πέιλιν για τη θέση του αντιπροέδρου των ΗΠΑ. Η πιο πρόσφατη δημοσκόπηση δίνει λογικά προβάδισμα στον Ομπάμα (48% έναντι 43%, σύμφωνα με τη CBS).
Προχωρώντας πιο βαθιά, θα λέγαμε ότι όλο το φάσμα των διανοουμένων θα έπρεπε να κινηθεί προς μια κατεύθυνση που είναι παγκοσμίως θετική, δηλαδή προς την Αριστερά. Εδώ και περίπου 30 χρόνια (μετά την περίοδο Ρίγκαν) ζούμε υπό την κυριαρχία της φιλελεύθερης ιδεολογίας, με έναν υπερβολικά δογματικό τρόπο, της οποίας η λέξη-«κλειδί», το απόλυτο παράγγελμα, ήταν η «απορρύθμιση». Τι βλέπουμε; Είτε πρόκειται για την παγκόσμια επισιτιστική κρίση είτε για την ενέργεια ή σήμερα για τα χρηματοοικονομικά, επανεμφανίζεται η απόλυτη ανάγκη της «ρύθμισης». Και μαζί με αυτή, η επιστροφή του κράτους και η επείγουσα ανάγκη να ενισχυθεί ο ρόλος των διεθνών ρυθμιστών. Να μια ιστορική ευκαιρία για την απανταχού Αριστερά, κυρίως στην Ευρώπη, να επανακτήσει την εμπιστοσύνη της κοινής γνώμης. Υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι οι Σοσιαλδημοκρατίες θα βρουν τον δρόμο της δικής τους μεταρρύθμισης.
Αναμένοντας, δύο παράγοντες πρέπει να υπάρχουν στη σκέψη των κυβερνώντων. Ο πρώτος αφορά τη μεγάλη ανισορροπία η οποία υποβόσκει στην οικονομική κρίση. Αυτή προέρχεται κυρίως από το γεγονός ότι, ενώ η βιομηχανία είχε μια μέση αποδοτικότητα της τάξεως του 7%-8%, τα χρηματοοικονομικά είχαν 15%-20%. Ανισορροπία η οποία - το βλέπουμε τώρα καθαρά, αλλά με καθυστέρηση - είναι ανυπόφορη. Αυτή η υπερβολική απαίτηση για αποδοτικότητα δεν αφορά μόνο το θέλγητρο του κέρδους ή τις καταχρήσεις των traders, προέρχεται επίσης από το δημογραφικό πρόβλημα των χωρών μας! Διότι η αύξηση του προσδόκιμου ζωής έχει αποτέλεσμα περισσότερο αδρανή πληθυσμό απ' ό,τι ενεργό. Αναγκάζονται τα συνταξιοδοτικά ταμεία - κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες - να έχουν μεγάλες απαιτήσεις αποδοτικότητας για να μπορέσουν να πληρώσουν τις συντάξεις! Δεν είναι μόνον ότι η δημογραφική αδυναμία εξασθενίζει την οικονομία, αλλά βρίσκεται επίσης στην πηγή του χάσματος που με τη σειρά του τρέφει τη μεγάλη οικονομική ανισορροπία που βιώνουμε.
Το δεύτερο ζήτημα που προκαλεί ανησυχία είναι περισσότερο άμεσο. Γνωρίζουμε - και το βλέπουμε μόλις τώρα - ότι η Ρωσία, για λόγους εσωτερικής προπαγάνδας και προκειμένου να στηρίξει ένα αυταρχικό καθεστώς, δεν διστάζει πλέον να καταφύγει στη βία. Η Ιστορία διδάσκει επίσης ότι οι μεγάλες χρηματοοικονομικές και οικονομικές κρίσεις βρίσκουν διέξοδο στον πόλεμο. Θα πρέπει λοιπόν πάση θυσία να αποφύγουμε τη στρατιωτικοποίηση της κρίσης και να ασκήσουμε πίεση στις ΗΠΑ προκειμένου να μην υποκύψουν σε αυτή την τάση.
Ο κ. Ζαν-Μαρί Κολομπανί είναι ένας από τους εγκυρότερους ευρωπαίους δημοσιογράφους, πρώην διευθυντής της εφημερίδας «Le Monde». Το τακτικό, ανά Κυριακή, άρθρο του είναι γραμμένο αποκλειστικά για «Το Βήμα».


Το ΒΗΜΑ, 21/09/2008 , Σελ.: A42Κωδικός άρθρου: B15467A422ID: 297156Αυτό το κείμενο εκτυπώθηκε από "ΤΟ ΒΗΜΑ", στη διεύθυνση http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=15467&m=A42&aa=2
ΒΙΝΤΕΟΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

Ανατομία ενός video game

Η δημιουργία ενός βιντεοπαιχνιδιού που θα σαρώσει τα ταμεία είναι επιστήμη. Το ίδιο ισχύει όμως και για τη διαχείριση της «κοινωνικής αποστολής» που καλείται να υπηρετήσει καθένα από αυτά και όλα μαζί ως - αναπόσπαστο πλέον - κομμάτι της ζωής μας


Α. ΓΑΛΔΑΔΑΣ



Τα «30 δευτερόλεπτα απόλαυσης» ήταν βασικό συστατικό της επιτυχίας του παιχνιδιού Halo
Οπλισμένοι με αυτόματα, χειροβομβίδες, πιστόλια, ωρολογιακές βόμβες αλλά και ένα κοφτερό μαχαίρι θα τους αντιμετωπίσουμε. Πόσοι θα είναι οι εχθροί δεν ξέρουμε, ούτε από πού θα έλθουν. Θα είναι χαρά μας πάντως να είναι όσο περισσότεροι γίνεται. Είμαστε σε μια τοποθεσία που πρέπει να ανήκει σε αραβόφωνη χώρα, κάποιες (ψευτο)αραβικές επιγραφές στους τοίχους της πόλης αυτή την ιδέα θέλουν να περάσουν. Ο ήλιος είναι εκτυφλωτικός, η άμμος κυριαρχεί στο τοπίο, αλλά το αν είναι καυτή ή όχι δεν μπορείς να το ξέρεις. Γιατί από αυτήν σε χωρίζει μια ολόκληρη οθόνη. Πάντως μέσα στη μισοσκότεινη αίθουσα του Internet cafe είναι δροσερά και πότε έχουμε ησυχία και πότε ξεσπούν φωνές από τις άλλες θέσεις. Παίζουμε Mortal Combat. Εχουμε πάρει ρόλους «υπερασπιστών» της νόμιμης(;) τάξης, οι άλλοι είναι τρομοκράτες, όπως τουλάχιστον τους χαρακτηρίζουν όποιοι έφτιαξαν το παιχνίδι, κάποιοι είναι μαζί μας, κάποιοι είναι εναντίον μας.
Εχουμε κάρτα, έχουμε προπληρώσει για κάποιες ώρες παιξίματος, διαλέξαμε να παίξουμε σε αυτό το παιχνίδι, σε αυτή την «πίστα», μαζί με άλλους που δεν τους ξέρουμε, δεν βλέπουμε ποτέ το πρόσωπό τους, απλά εμφανίζονται στην αρχή της κάθε επιχείρησης με τα ψευδώνυμά τους (πολλά θυμίζουν γήπεδο και έχουν φορτωθεί γενναία με βαριές σεξουαλικές εκφράσεις), μερικά είναι ξένα. «Δύο είναι μέσα εδώ, τους ξέρω» μου ψιθυρίζει ο διπλανός συμπαίκτης. Οι άλλοι θα μπορούσε να είναι και αλλοδαποί καθισμένοι σε άλλο μαγαζί ή και σε άλλη χώρα. Ενας είναι πολύ ικανός. «Είναι τσίτερ» ουρλιάζει ο άλλος διπλανός μου, χρησιμοποιεί δηλαδή κάποιο κόλπο προγραμματιστικό που τον κάνει καλύτερο σκοπευτή ή και... αθάνατο.
Αλληλοσκοτωνόμαστε, κάπου 12 άτομα, για ώρα σε μικρούς γύρους που διαρκούν δύο ή τρία λεπτά. Σε κάθε γύρο βγαίνει και η στατιστική μας για το πόσους «φάγαμε» ως τώρα. Ξαφνικά οι φιγούρες των μαχητών στην οθόνη αρχίζουν να κάνουν τεράστια άλματα. «Ωχ, έβαλαν ζίρο γκράβιτι» ακούω μια φωνή και εκεί εγκαταλείπω. Ξαναγυρίζω ύστερα από μία ώρα και ο σκοτωμός συνεχίζεται. Αλλοι μπήκαν, άλλοι βγήκαν. Υπολογίζω ότι κάπου 24 ανθρωποώρες καταναλώθηκαν. Στις άλλες θέσεις του μαγαζιού ο μικρότερος είναι κάπου 11 ετών και ο μεγαλύτερος κοντά στα 35, μερικοί παίζουν το ίδιο αλλά σε διαφορετική «πίστα», βουτηγμένη στα χιόνια και στους πάγους. Υπάρχουν και παιχνίδια με μάγους και μαγικά ραβδιά, σε τοπία εντελώς εξωπραγματικά. Μπήκαμε εκεί ένα συνηθισμένο απόγευμα, τώρα είναι κάπου 10 το βράδυ και έχουμε βυθιστεί στον κόσμο των ΜΜΟ (Massively Multiplayer Online).


Εκπαιδεύοντας το... παιχνίδι

Πώς καταφέρνεις αυτό το βύθισμα, το να κάνεις δηλαδή τον κόσμο να «κολλήσει» στο παιχνίδι σου, να πουλήσεις εκατομμύρια κομμάτια και να φτιάχνονται ολόκληρες παρέες, έστω και εφήμερες, καθημερινά για να παίξουν ΜΜΟ συλλογικά μέσα από το Διαδίκτυο; Πρώτα απ' όλα με τη δουλειά ανθρώπων που έχουν όχι μόνον έμπνευση αλλά και βαθιά κατανόηση του τρόπου με τον οποίο σκέπτεται ένας παίκτης, ανεξαρτήτως ηλικίας, και με ατέλειωτες δοκιμές επάνω σε παίκτες-πειραματόζωα!
Αυτόν τον μήνα έκλεισε ένας χρόνος από την εμφάνιση στην αγορά του «Halo 3». Της τρίτης έκδοσης ενός παιχνιδιού με καθαρά και τυπικά αμερικανικό μύθο, αυτόν του ήρωα πεζοναύτη Master Chief που αγωνίζεται ενάντια σε μισητούς εξωγήινους. Το «Halo» εμφανίστηκε το 1999, από την Bungie, μια μικρή εταιρεία μόλις δέκα ατόμων, αλλά τόσο ενθουσίασε τον Μπιλ Γκέιτς και τους συνεργάτες του ώστε αγόρασαν την Bungie για 50 εκατ. δολάρια, ταύτισαν τη μοίρα του Xbox, της νεόκοπης παιχνιδομηχανής τους, με το «Halo» και κέρδισαν ένα τεράστιο στοίχημα 15 εκατομμυρίων αγοραστών ως πριν από έναν χρόνο. Για την τρίτη έκδοση, που είχε στόχο «και μόνο γι' αυτό το παιχνίδι να θέλεις να αγοράσεις την καινούργια έκδοση του Xbox», το Xbox 360, δίνοντας (εδώ στην Ελλάδα) κάπου 269 ευρώ, μόνο για να ελέγξουν τις αντιδράσεις των μελλοντικών παικτών προτού το βγάλουν στην κυκλοφορία έστησαν μια εκπληκτικών διαστάσεων «ανθρώπινη μηχανή» δοκιμαστών.
Τετρακόσια άτομα να παίζουν καθημερινά και παθιασμένα επί δύο μήνες σε ειδικές αίθουσες με παρακολούθηση όχι μόνο εσωτερική των πλήκτρων που πατούσαν κάθε δευτερόλεπτο και καταγραφή σε μνήμη, αλλά και με ειδικές κάμερες των αντιδράσεών τους, των συσπάσεων του προσώπου τους και των αισθημάτων ικανοποίησης ή απογοήτευσης. Δεκάδες προγραμματιστές έπαιρναν τις πληροφορίες αυτές και έπρεπε να ρυθμίζουν αυτοστιγμεί τα πιο απίθανα προβλήματα. Από ένα κανόνι τεθωρακισμένου που έφθανε να σχηματίζει πολύ μικρή γωνία με το έδαφος και έκανε κακό στο ίδιο το τανκ όταν εκπυρσοκροτούσε ως το αν ήταν πολλοί διεσπαρμένοι παίκτες σε μια περιοχή, δείγμα ότι βρίσκονταν εκεί περιφερόμενοι άσκοπα, άρα το παιχνίδι δεν προχωρούσε όσο γρήγορα ήθελαν οι κατασκευαστές του.
Δύο με τρία χρόνια και περισσότερα από 1 εκατ. ευρώ χρειάζονται για να δημιουργηθεί ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι με ελπίδες να κινήσει το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινότητας των ανθρώπων που παίζουν είτε σε «παιχνιδομηχανές», δηλαδή τις αποκλειστικά γι' αυτόν τον σκοπό κατασκευασμένες συσκευές (από τρεις και μόνον εταιρείες σε όλον τον κόσμο: τη Sony με το Play Station, τη Nintendo με το Wii και τη Microsoft με το Xbox 360), είτε σε υπολογιστές, και με τη δυνατότητα της σύνδεσής τους και στο Διαδίκτυο. Η Microsoft ίδρυσε ειδική υπηρεσία, την Xbox Live Service, γιατί έχει υπολογίσει ότι αυτή η παγκόσμια κοινότητα παικτών που παίζουν μαζί απ' οποιοδήποτε σημείο του κόσμου είναι σήμερα 12 εκατομμύρια και θα αυξάνεται συνέχεια. Είναι μία από τις νεότερες και πιο σταθερές τάσεις στον κόσμο της ηλεκτρονικά διανεμόμενης απόλαυσης. (Στην Ελλάδα, αν δεν πας σε Internet cafe με Xbox 360 και ADSL, μπορείς να παίξεις ΜΜΟ αγοράζοντας με 60 ευρώ μια κάρτα και να συνδεθείς ιδιωτικά μέσω site στη Βρετανία και στην Αμερική).

Απόβαση στο μυαλό του παίκτη

Το εύρημα των κατασκευαστών του «Halo» στο τέλος της δεκαετίας του '90 ήταν ότι έφτιαξαν παιχνίδι με αρχή, μέση, τέλος και ενδιάμεσες σκηνές απαραίτητες για να προχωρήσει η ιστορία. Κυρίως όμως, στοχεύοντας στη μέγιστη ηδονή του παίκτη, καθιέρωσαν τα «30 δευτερόλεπτα απόλαυσης». Οι μάχες να διαρκούν αυστηρά και μόνο 30 δευτερόλεπτα, ανεβάζοντας στα ύψη την αδρεναλίνη, και μετά να ακολουθεί ένα στάδιο χαλάρωσης, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, και αυτό να επαναλαμβάνεται αδιάκοπα. Αφού άλλωστε φινλανδοί ερευνητές κατέληξαν έπειτα από μετρήσεις σε δέρμα, καρδιά και μυς προσώπου ότι και το να σκοτωθεί σε ένα τέτοιο παιχνίδι ο τυπικός παίκτης, πάλι οι αντιδράσεις του είναι το ίδιο θετικές σαν να είχε νικήσει στη μάχη και να ανέβηκε επίπεδο. Οπως δηλαδή αυτός που παίρνει μια δυνατή ουσία μόνο για το «κλώτσημα», αδιαφορώντας αν αυτή θα τον αφήσει στο τέλος ψηλά ή χαμηλά (αντίθετα και από τον έρωτα, όπου αν αποτύχεις ν' ανέβεις επίπεδο τα βάφεις μόνο μαύρα).
Για να τραβήξουν τον αγοραστή πρέπει να του προσφέρουν κάτι ενδιαφέρον και ταυτόχρονα διασκεδαστικό. Ενα τέτοιο προϊόν λοιπόν μεταξύ άλλων πρέπει να περιέχει: μίμηση, ανταγωνισμό, ευχάριστες συμπτώσεις, ανταμοιβή, ένα στοίχημα ή ένα ρίσκο που παίρνουμε και βγαίνει. Ο Χιροκάζου Γιασουχάρα, ένας από τους δημιουργούς της παλιάς αλλά παγκόσμιας επιτυχίας «Sonic ο Σκαντζόχοιρος» και πολλών άλλων ως σήμερα, δίνει την παραπάνω συνταγή έχοντας αναλύσει προσεκτικά τις αντιδράσεις αυτού που παίζει ηλεκτρονικά. «Πηγαίνοντας σε μια παιδική χαρά», εξηγεί, «βλέπεις δύο τσουλήθρες. Η μία είναι στο συνηθισμένο σχήμα, η άλλη είναι φτιαγμένη ώστε να μοιάζει με ελέφαντα. Ποια θα τραβήξει την προσοχή περισσότερο; Να λοιπόν η αξία της μίμησης. Αν τη φτιάξεις πιο μακριά και πιο ψηλή θα είναι ακόμη πιο διασκεδαστική. Αν τη φτιάξεις διπλή ώστε ταυτόχρονα δύο παιδιά να μπορούν να τσουλήσουν ταυτόχρονα γίνεται περισσότερο διασκεδαστική έχοντας βάλει και το στοιχείο του ανταγωνισμού. Ετσι προχωρείς αναπτύσσοντας και τα παιχνίδια».
Κάποια πράγματα φοβίζουν τους ανθρώπους και ο Γιασουχάρα προτείνει σαν φάρμακο την τακτοποίηση ή και το ξεκαθάρισμα. Από μια χωμάτινη επιφάνεια με ανωμαλίες που την ισοπεδώνουμε γιατί έτσι θα νιώθουμε καλύτερα ως έναν πίνακα γεμάτο αριθμούς που αν ταξινομηθεί μας δίνει την αίσθηση ότι έτσι τα πράματα τα ελέγχουμε καλύτερα. Η ζωή γίνεται απλούστερη και η διαδικασία της απλοποίησης την κάνει και διασκεδαστική. Αυτό δεν κάνουμε ουσιαστικά στο Tetris, όπου παίρνουμε πόντους ομαδοποιώντας κάποια αντικείμενα, ή στο Solitaire, όπου τακτοποιούμε μια στοίβα τραπουλόχαρτα; Για μερικούς αυτή η τακτοποίηση έρχεται ακόμη και μέσω μιας εκμηδένισης ή μιας καταστροφής. Καταστρέφεις ή καταβροχθίζεις τα πάντα στον δρόμο σου και ανεβαίνεις επίπεδο, όπως στο Pacman. Υπάρχει όμως και η άλλη εκδοχή: «Δημιουργώ περισσότερους φίλους και μέσα από αυτό νιώθω πιο ασφαλής, άρα και πιο ευχαριστημένος». Αλλοι όμως αντιδρούν ακριβώς αντίθετα. «Σκοτώνω κάθε εχθρό στην περιοχή και έτσι αισθάνομαι την ασφάλεια να με περιβάλλει. Είναι η πιο καταστροφική επιλογή, που την προτιμούν οι Αμερικανοί» λέει ο Γιασουχάρα. Και αρκετών το μυαλό, χωρίς να διαβάσουν παρακάτω, θα πάει στο πόσο τελικά μπορείς να είσαι και ό,τι παίζεις...

Από την οθόνη στο πεδίο της μάχης

Ο Ιρακινός που βρισκόταν μπροστά στο φυλάκιο μιας μεγάλης οδικής αρτηρίας ελεγχόμενης από αμερικανούς στρατιώτες άρχισε να εκνευρίζεται καθώς δεν τον άφηναν να περάσει. «Θέλω να φθάσω στη γυναίκα μου» ούρλιαξε, για να πάρει την ψύχραιμη απάντηση: «Να πάτε από άλλον δρόμο, αυτός είναι κλειστός». Είχαν μαζευτεί πολλά αυτοκίνητα σ' εκείνο το σημείο και η αγανάκτηση πύκνωνε. «Εχετε δέκα δευτερόλεπτα για να απομακρυνθείτε» τους προειδοποίησαν οι στρατιώτες και προτού προλάβουν να τελειώσουν ο Ιρακινός όρμησε με το αυτοκίνητο καταπάνω τους. Τον πυροβόλησαν αλλά κατάφερε να διαφύγει, ενώ ο αμέσως επόμενος που όρμησε κρατώντας ένα αυτόματο εκτελέστηκε επί τόπου. «Το βράδυ θα είναι θέμα στις ειδήσεις» είπε ψυχρά κάποιος στρατιωτικός. Και όμως, δεν έγινε έτσι. Διότι η όλη σκηνή εκτυλίχθηκε στην οθόνη ενός υπολογιστή χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το Ιράκ, σε μια αίθουσα του «Holiday Inn» στην Καλιφόρνια.
Αρχές του 2003 ένας κατασκευαστής ηλεκτρονικών παιχνιδιών είχε προτείνει στον αμερικανικό στρατό να μετατρέψει κάποιο από αυτά που κυκλοφορούσαν στην αγορά, το «There», σε ένα πραγματικά αξιόπιστο βοήθημα για τον αγώνα κατά της τρομοκρατίας. Του έδωσαν 3,5 εκατ. δολάρια, συμβόλαιο τεσσάρων ετών και τους έφτιαξε ένα παιχνίδι που ήταν πιο κοντά στην πραγματική στρατιωτική ζωή και στους καθημερινούς κινδύνους απ' ό,τι τα εντυπωσιακά απόψεως γραφικών παιχνίδια του εμπορίου, αλλά εντελώς άσχετα, όπως τουλάχιστον τα έκριναν οι αμερικανοί στρατιωτικοί, από απόψεως επιχειρησιακού ρεαλισμού. Αυτό με τη σειρά του προκάλεσε έναν προβληματισμό για το αν τελικά ο πόλεμος μπορεί να θεωρηθεί videogame. Ενας στρατιωτικός έλεγε ότι όταν ήταν στο Αφγανιστάν η κούραση και η ψυχική πίεση μόνο από την αναμονή για το τι μπορεί να συμβεί από στιγμή σε στιγμή μείωναν την ικανότητά τους να αντιδράσουν σωστά, ενώ ο ιδρώτας του ήταν τόσος ώστε, τρέχοντας ποτάμι από το πρόσωπό του στο χαρτί με τις σημειώσεις καθώς το κρατούσε μπροστά του, έσβηνε τα γράμματα! Αυτά λοιπόν και άλλα πολλά, αναρωτιόταν, πώς θα τα δώσεις μέσα από τον υπολογιστή;
Αποδεικνύεται όμως ότι στον αμερικανικό στρατό πλέον η ιδέα έχει πιάσει γερά. Δεν είναι μόνο το ότι από πιο παλιά χρησιμοποιούν ένα παιχνίδι, το «Full Spectrum Warrior» που παίζεται στο Xbox (ένα κομμάτι προς επίδειξη υπάρχει στη διεύθυνση: www. fullspectrumwarrior. com), στην εκπαίδευση των εθνοφρουρών ή ότι από το 1999, όταν ο αριθμός όσων εθελοντικά παρουσιάζονταν στον στρατό έπεσε ανησυχητικά, δόθηκε εντολή και αντί 5 εκατ. δολαρίων δημιουργήθηκε το «America's Army». Ενα παιχνίδι που έχει σκοπό να πείσει πολλούς νέους να καταταγούν, ξεπερνώντας σε διάδοση κάθε προσδοκία των εμπνευστών του σχεδίου. Αλλά τον περασμένο Δεκέμβριο ανακοινώθηκε ότι ο αμερικανικός στρατός ίδρυσε ειδικό γραφείο videogames! Ετσι επιβεβαιώθηκε ότι μέσα από αυτές τις μεθοδεύσεις, όπως σχολίασε ειρωνικά κάποια στιγμή το προοδευτικό περιοδικό «The Nation», «war is fun», και παρουσιάζεται ειδικά στους νέους σαν μια διασκεδαστική ιστορία. Οπως κατέθεσε μάλιστα ένας στρατιωτικός στην ειδική επιτροπή της Γερουσίας: «Σκοπός μας είναι να μπει η έννοια του στρατού στα υπόψη στο μυαλό της νεολαίας».

Μοχλός της κοινωνίας...

Τα παιχνίδια αυτά του στρατού μαζί με όσα έχουν αρχίσει να παράγουν διάφορες εταιρείες, θέλοντας να διαφημίσουν τις μπίρες τους ή τα αυτοκίνητά τους, ανήκουν σε μια κατηγορία που οι μεγάλοι δάσκαλοι της θεωρίας αυτού του είδους ονομάζουν πλέον «Persuasive Games», δηλαδή «Παιχνίδια της Πειθούς». Εχουν σκοπό να σε κάνουν να ακολουθήσεις μια συγκεκριμένη συμπεριφορά. Γιατί διάφοροι έξυπνοι έχουν προσέξει ότι αυτό γίνεται σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις, αφού παίζοντας έρχεται κατά κάποιον τρόπο η όρεξη να παίξεις περισσότερο. Στο μέλλον λοιπόν θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο η παραγωγή τέτοιων «παιχνιδιών», ενώ ήδη όσοι καταγράφουν συστηματικά όσα συμβαίνουν στον χώρο (για παράδειγμα, μπορούμε να επισκεφθούμε την ιστοσελίδα: www. gamasutra. com/view) έχουν προσέξει την εμφάνιση αρκετών κατασκευασμάτων που θέλουν να συνδυάσουν διαλογισμό(;) και παιχνίδι(;). Με κάτι όπως το «Journey to Wild Divine» προσπαθείς να χαλαρώσεις ισορροπώντας μια μπάλα στην οθόνη, ενώ κάποιοι αισθητήρες προσπαθούν να καταγράψουν τους χτύπους της καρδιάς σου και την αγωγιμότητα του δέρματος και μέσα από τον αυτοέλεγχο να τους φέρεις στις επιθυμητές τιμές. Σε ένα άλλο, το «Cloud», με το ποντίκι προσπαθείς να κινήσεις έναν παράξενο οργανισμό που αφήνει πίσω του - τι άλλο; - ένα λευκό συννεφάκι, όπως αυτά από τα αεροπλάνα στις πρωινές και απογευματινές πτήσεις, ενώ με το «flOw» ένας οργανισμός τρέφεται από αιωρήματα σε ένα υδάτινο διάλυμα παράγοντας εικόνες, με λάμψεις, φυσαλίδες, ήχους υποτίθεται καθησυχαστικούς, παρ' ότι η προσήλωση στο ποντίκι κάθε άλλο παρά χαλαρωτική είναι...
Ετσι από τη μία τα ηλεκτρονικά παιχνίδια γίνονται δημοφιλή στους κύκλους των στρατιωτικών, των διαφημιστών, των νεοεποχιτών, από την άλλη όμως κάποιοι ερευνητές της συμπεριφοράς και φυσικά οι γονείς τα κατηγορούν. Για τα δύο παιδιά που το 1999 πυροβολώντας με μανία σκότωσαν 13 και τραυμάτισαν 23 άτομα σε σχολείο του Κολοράντο γράφτηκε ότι βρέθηκε στον υπολογιστή τους μια δική τους τροποποιημένη εκδοχή του παιχνιδιού «Doom» που προοιωνιζόταν τι θα συνέβαινε. Επίσης πολλοί θέλουν να συνδέουν την επιθετική συμπεριφορά και την κακή επίδοση στα μαθήματα με αυτά τα παιχνίδια, ενώ μπορεί ανάποδα αυτοί που θα είχαν ούτως ή άλλως επιθετική συμπεριφορά να έλκονται και από τα βίαια παιχνίδια.
...και διέξοδος
Μέσα στη σκοτεινή αίθουσα του Internet cafe μιας πνιγμένης στο τσιμέντο και στο αυτοκίνητο συνοικίας αναρωτιέσαι κατά πόσον έχουν απόλυτα δίκιο. Εκτός από το ότι τα παιδιά τα κακομεταχειρίζονται οι εταιρείες παιχνιδιών, αφού κάθε τόσο παύουν να βγάζουν παιχνίδια για τις παλιές μηχανές τους, επιβάλλοντας την αγορά των νέων παιχνιδομηχανών χωρίς κανείς να επεμβαίνει, αυτοί οι ερευνητές και οι εκπαιδευτικοί παραβλέπουν την επίδραση στα παιδιά της κακής λειτουργίας ενός σχολείου που δεν συναρπάζει και δεν ανταμείβει όπως πρέπει και υποκαθίσταται σε αυτό από το «Doom» και τα παρόμοια. Μήπως επίσης αυτοί οι γονείς που τα βάζουν με τα ηλεκτρονικά για το κόλλημα των παιδιών τους ξεχνούν τι συνθήκες μπορεί να επικρατούν το σπίτι, τι καβγάδες μεταξύ τους, χωρισμοί, απολυταρχικές συμπεριφορές ζουν αυτά καθημερινά, ενώ από τις οθόνες έρχεται εύκολα μια ανταμοιβή, μια επιτυχία, ακόμη και ένας καλός λόγος; Οι γονείς είναι ταυτόχρονα και πολίτες που εκλέγουν τις εκάστοτε κυβερνήσεις επιβραβεύοντας την πολιτική τους, είναι αυτοί που καλλιέργησαν την αντιπαροχή καταργώντας τη μονοκατοικία, τη γειτονιά, την αλάνα, κυκλοφορούν με όλο και μεγαλύτερα αυτοκίνητα, απουσιάζουν όλο και περισσότερο από το σπίτι. Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια τούς φταίνε;


Το ΒΗΜΑ, 21/09/2008 , Σελ.: H06Κωδικός άρθρου: B15467H061ID: 297127Αυτό το κείμενο εκτυπώθηκε από "ΤΟ ΒΗΜΑ", στη διεύθυνση http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=15467&m=H06&aa=1
ΕΚΚΛΗΣΙΑ Ή HOLDING;

Οι επενδύσεις του «θρησκευτικού κεφαλαίου»

Ν. ΜΟΥΖΕΛΗΣ


Είναι προφανές πως η Εκκλησία, ως κεντρικός θεσμός της ελληνικής κοινωνίας, έχει οικονομικές ανάγκες και έχει την ευθύνη της οικονομικής διαχείρισης των (τεράστιων) πόρων που διαθέτει. Ο διαχειριστικός ρόλος της όμως αποκτά παθολογικά χαρακτηριστικά όταν το οικονομικό στοιχείο κυριαρχεί του θρησκευτικού και πνευματικού - όταν οι εκκλησιαστικές ελίτ εξελίσσονται σε επιχειρηματίες, επενδυτές και κτηματομεσίτες, όταν, για να πάρουμε το πρόσφατο παράδειγμα του Βατοπαιδίου, ένα μοναστήρι μετατρέπεται σε κτηματική εταιρεία όχι περιορισμένης ευθύνης αλλά απεριόριστης ανευθυνότητας.
Το ίδιο μπορεί να πει κανείς για τον πολιτικό (με την ευρεία έννοια του όρου) ρόλο της Εκκλησίας. Η Εκκλησία έχει το δικαίωμα να παρεμβαίνει στα κοινά όταν π.χ. πρόκειται για θέματα που αφορούν τη φτώχεια, τις ανισότητες, τον ρατσισμό και τον κοινωνικό αποκλεισμό - θέματα που σχετίζονται άμεσα με τις χριστιανικές αξίες της αγάπης, της συμπόνιας και της ειρήνης. Και εδώ όμως η παρέμβαση της Εκκλησίας στον δημόσιο χώρο είναι απαράδεκτη όταν το πολιτικό επισκιάζει, κυριαρχεί του θρησκευτικού. Οταν ιερείς «στρατηλάτες» (όπως ο μακαριστός Χριστόδουλος και οι ιδεολογικοί επίγονοί του) μάχονται από τον εκκλησιαστικό άμβωνα για τη διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, για την προώθηση μέτρων που αντιτίθενται στα ανθρώπινα δικαιώματα (ταυτότητες), για την άνιση μεταχείριση από το κράτος «αιρετικών» ή αλλοθρήσκων κτλ., τότε οδηγούμαστε στην κομματικοποίηση των εκκλησιαστικών θεσμών.


* Εκκλησία και Κράτος

Στη χώρα μας και οι δύο αυτές διαστάσεις της εκκλησιαστικής κακοδαιμονίας, δηλαδή και ο πολιτικός παρεμβατισμός και τα οικονομικά σκάνδαλα αποτελούν συστατικά στοιχεία των σχέσεων Εκκλησίας - Κράτους - Κοινωνίας. Πώς εξηγείται αυτό το φαινόμενο που έχει απαξιώσει την Εκκλησία στα μάτια των πολιτών; Θα αναφερθώ σε δύο βασικούς λόγους:
Η Εκκλησία από τον 19ο αιώνα (πιο συγκεκριμένα από τον καταστατικό χάρτη του 1833) ως σήμερα αποτελεί, σε έναν μεγάλο βαθμό, διοικητική επέκταση της κρατικής μηχανής. Ετσι, για παράδειγμα, οι ιερείς είναι δημόσιοι υπάλληλοι, πληρώνονται από τον κρατικό προϋπολογισμό και υπάγονται στο υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων. Βέβαια, στη Μεταπολίτευση ο καταστατικός χάρτης του 1977 ενίσχυσε κάπως την αυτονομία της Εκκλησίας. Παρ' όλα αυτά η διαφοροποίηση Κράτους - Εκκλησίας παραμένει σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Αυτό οδηγεί σε μια κατάσταση όπου η πελατειακή νοοτροπία, ο αμοραλισμός και η διαφθορά που παρατηρεί κανείς στη δημόσια διοίκηση, μεταφέρονται λίγο-πολύ αυτόματα στους διοικητικούς μηχανισμούς της Εκκλησίας. Οι υπόγειες διασυνδέσεις κληρικών με δικαστές, πολιτικούς, γραφειοκράτες είναι τόσο ισχυρές όσο είναι και αυτές των επιχειρηματιών. Και αν, για να χρησιμοποιήσω την ορολογία του Bourdieu, το οικονομικό κεφάλαιο μέσω κρυφών διασυνδέσεων αποκτά πολιτικό κεφάλαιο, το ίδιο και το «θρησκευτικό» κεφάλαιο (που στηρίζεται όχι μόνο στη διαμόρφωση συνειδήσεων αλλά και στη διαχείριση ψήφων) αποκτά παράνομο οικονομικό και πολιτικό κεφάλαιο.


* Η έλλειψη πνευματικότητας

Μοναχός του Αγίου Ορους ταΐζει ένα γλάρο
Μια δεύτερη διάσταση που έχει επίσης σχέση με τα θλιβερά φαινόμενα όπως αυτά του Βατοπαιδίου, είναι πως η Εκκλησία παραμένει αγκυλωμένη σε πρακτικές και νοοτροπίες που, στη σημερινή εποχή, απωθούν παρά προσελκύουν τους νέους κυρίως ανθρώπους. Συγκεκριμένα, σε παραδοσιακό πλαίσιο η ατομικοποίηση δεν είναι πολύ ανεπτυγμένη. Η ανεπεξέργαστη, αυτόματη παραδοχή του καθετί που προέρχεται από μακραίωνη θρησκευτική παράδοση δεν δημιουργεί προβλήματα ούτε στους πιστούς, ούτε στην Εκκλησία, ούτε στην κοινωνία. Απεναντίας λειτουργεί σαν ένας τρόπος νοηματοδότησης της ζωής και νομιμοποίησης της θρησκευτικής και λαϊκής εξουσίας.
Στο σημερινό όμως μεταπαραδοσιακό πλαίσιο του ανεπτυγμένου δυτικού κόσμου, όπου η ατομικοποίηση είναι εξαιρετικά προχωρημένη, το άτομο καλείται, ή μάλλον είναι υποχρεωμένο, να κατασκευάσει τον δικό του τρόπο ζωής, τη δική του βιογραφία (Giddens). Σε αυτή τη μεταμοντέρνα κατάσταση η τυφλή, μηχανική προσκόλληση στην παράδοση (όσο και καταξιωμένη και αν είναι) οδηγεί λιγότερο στην ουσιαστική πίστη και περισσότερο στη φυγή από το υπαρξιακό άγχος που ο μεταμοντέρνος τρόπος ζωής δημιουργεί. Οδηγεί σε έναν καταναγκαστικό μηχανισμό κατασκευής μιας σιγουριάς που είναι τόσο ψεύτικη όσο η ανακούφιση που η ουσιοεξάρτηση ή ο ακραίος καταναλωτισμός προσφέρουν στον μετανεωτερικό άνθρωπο.
Είναι ακριβώς για αυτούς τους λόγους που στον θρησκευτικό χώρο βλέπουμε σε όλες τις ανεπτυγμένες κοινωνίες ένα πέρασμα από την έμφαση στα ιερά κείμενα, τα δόγματα και την ιεραρχική οργάνωση σε μια νέα κατάσταση όπου το βάρος δίνεται στο υπαρξιακό βίωμα, στο άνευ όρων άνοιγμα του ανθρώπου προς τον συνάνθρωπό του, στη σχετικά αδιαμεσολάβητη σχέση του πιστού με το θείο. Βλέπουμε δηλαδή την ανάδυση μιας μη δογματικής, μη ιδεολογικής πνευματικής θρησκευτικότητας η οποία στις προνεωτερικές κοινωνίες περιοριζόταν σε μικρό αριθμό θρησκευτικών/πνευματικών ελίτ.
Σήμερα βλέπουμε το φαινόμενο να διαχέεται προς τα κάτω - σε πολλούς νέους και νέες που αντιδρούν στον ανεγκέφαλο καταναλωτισμό, στις ξύλινες πολιτικές ιδεολογίες και στον σωβινιστικό δογματισμό των διαφόρων φονταμενταλιστικών ρευμάτων (βλ. Ρ. Heelas κ.ά., The Spiritual Revolution: Why religion gives way to spirituality). Τη νέα αυτή πνευματικότητα τη βλέπουμε σε απλούς ανθρώπους που έχουν μεταϋλιστικές αξίες και που ψάχνουν για το νόημα της ζωής εκτός αλλά και εντός των καθιερωμένων θρησκειών/εκκλησιών (βλ. C. Taylor, The Secular Age). Τη βλέπουμε επίσης σε ιερωμένους που προσπαθούν να ανταποκριθούν στις νέες πραγματικότητες για να ανατρέψουν τη θρησκευτική αδιαφορία που χαρακτηρίζει τις κοινωνίες της ύστερης νεωτερικότητας.
Το παραπάνω πέρασμα από τη δογματική στην πνευματική θρησκευτικότητα έχει αρχίσει δειλά να αναδύεται και στη χώρα μας. Στο επίπεδο της εκκλησιαστικής ιεραρχίας όμως αυτή η τάση, με μερικές εξαιρέσεις βέβαια, είναι από καχεκτική ως ανύπαρκτη. Σε αυτό το επίπεδο ο κούφιος δογματισμός και ο εθνοπατριωτικός σωβινισμός πάει χέρι χέρι με την πολιτικοποιημένη θρησκευτικότητα και την οικονομική αρπακτικότητα. Ας ελπίσουμε πως ο νέος Αρχιεπίσκοπος, του οποίου η ως τώρα συμπεριφορά δεν χαρακτηρίζεται ούτε από πολιτικό ούτε από οικονομικό επεκτατισμό, θα μπορέσει να οδηγήσει την ελληνική Εκκλησία σε μια κατάσταση όπου το πνευματικό στοιχείο θα υπερισχύει του οικονομικού και του πολιτικού.


Ο κ. Νίκος Μουζέλης είναι ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας στη LSE.
Το ΒΗΜΑ, 21/09/2008 , Σελ.: B22Κωδικός άρθρου: B15467B221ID: 297110Αυτό το κείμενο εκτυπώθηκε από "ΤΟ ΒΗΜΑ", στη διεύθυνση http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=15467&m=B22&aa=1
«Προσβλητικό περιεχόμενο»

Τουρκικό δικαστήριο απαγόρευσε την πρόσβαση στην ιστοσελίδα του Ρίτσαρντ Ντόκινς
19/09/08 21:02Κωνσταντινούπολη
Μετά από προσφυγή συγγραφέα, τουρκικό δικαστήριο αποφάσισε να απαγορεύσει την πρόσβαση στην ιστοσελίδα του γνωστού Βρετανού βιολόγου Ρίτσαρντ Ντόκινς που υποστηρίζει ότι το έργο του βιολόγου είναι βλάσφημο.
Τη μήνυση είχε καταθέσει ο Αντνάν Οκτάρ, συγγραφέας πολλών βιβλίων με το ψευδώνυμο Χαρούν Γιαχιά, ο οποίος υποστηρίζει το ρεύμα του δημιουργισμού, σύμφωνα με το οποίο ο Θεός έχει δημιουργήσει τον κόσμο, όπως περιγράφεται στα ιερά κείμενα.
Ο καθηγητής Ρίτσαρντ Ντόκινς, συγγραφέας των βιβλίων Το εγωιστικό γονίδιο και Η περί Θεού αυταπάτη, είναι σφοδρός πολέμιος του δημιουργισμού και του ρεύματος του ευφυούς σχεδιασμού.
Ο Οκτάρ υποστήριξε ότι ο Ντόκινς έκανε σε ιστοσελίδες και blog δυσφημιστικά προσβλητικά σχόλια εναντίον του. Όπως εξηγεί στον Guardian εκπρόσωπος του Οκτάρ «υπάρχουν όρια που έχουν ξεπεραστεί». Προσθέτουν ακόμη ότι ζήτησαν να αφαιρεθεί από την ιστοσελίδα του Ντόκινς το «προσβλητικό», όπως το χαρακτηρίζουν, περιεχόμενο, χωρίς ανταπόκριση.
Αφορμή της διαμάχης υπήρξε ένας «Ατλαντας της Δημιουργίας» που συνέγραψε ο Οκτάρ και όπου παρουσιάζει αποδείξεις που απορρίπτουν την θεωρία της εξέλιξης. Το βιβλίο έλαβε και ο Ντόκινς, ο οποίος το χαρακτήρισε «παράλογο» και «εντυπωσιακά ανόητο».
Την απόφαση της απαγόρευσης πρόσβασης έλαβε ειρηνοδικείο της Κωνσταντινούπολης.
Μετά από μήνυση του Οκτάρ είχε απαγορευτεί το 2007 η πρόσβαση στην ιστοσελίδα φιλοξενίας blog wordpress.com με αφορμή την ύπαρξη δυσφημιστικού περιεχομένου εναντίον του. Τον περασμένο Απρίλιο δικαστήριο, και πάλι κατόπιν αιτήσεως του Οκτάρ, απαγόρευσε η πρόσβαση στην υπηρεσία Google Groups.
Παράλληλα, ο Οκτάρ απέτυχε να απαγορεύσει την κυκλοφορία του βιβλίου του Ντόκινς «Η περί Θεού αυταπάτη» για το, όπως υποστήριξε, προσβλητικό για την θρησκεία περιεχόμενό του.

Αυτό το κείμενο εκτυπώθηκε από το in.gr,στη διεύθυνση http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=939657&lngDtrID=252

ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ - ΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΚΑΙ ΜΗΝΥΜΑ BAROSO



ΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΤΑΓΜΑ ΔΕΛΦΟΙ

II Διεθνές Τεκτονικό Συνέδριο Αθηνών



Μία σεμνή, αξιοπρεπής αλλά και ιδιαίτερα δυναμική Ελευθεροτεκτονική παρουσία στη χώρα μας, είναι το Τεκτονικό Τάγμα «ΔΕΛΦΟΙ», που εντάσσεται στο χώρο των φιλελεύθερων Τεκτονικών δυνάμεων και αποδεικνύει ότι έχει την ικανότητα, εκτός από το παραδοσιακό πνευματικό έργο, να διοργανώνει επιτυχημένα διεθνή Τεκτονικά συνέδρια με επίκαιρα κοινωνικά θέματα.
Στα τέλη Ιουνίου διοργάνωσε την πιο κάτω εκδήλωση, στην οποία διαβιβάσθηκε το παρατιθέμενο βαρυσήμαντο μήνυμα του Προέδρου της Ευρωπαικής Ένωσης José Manuel Durão Barroso.
Τα Τεκτονικά τάγματα της Αγγλοσαξωνικής Σχολής, επιμένοντας στους αναχρονισμούς του περιθωρίου και τα συμπλέγματα των διοικήσεών τους, έλαμψαν με την απουσία τους.
Εκφράζοντας επαίνους, ευχαριστίες και πολλές θερμές ευχές, αντιγράφουμε από την ιστοσελίδα του Τάγματος



«Κτίζοντας την Ευρώπη - Κτίζουμε τον Κόσμο»
Διοργάνωση: Διεθνές Τεκτονικό Τάγμα «Δελφοί»



Από τις 20 έως τις 23 Ιουνίου 2008 στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία πραγματοποιήθηκαν οι εργασίες του IIe Διεθνούς Τεκτονικού Συνεδρίου των Αθηνών το οποίο διοργανώθηκε από το Διεθνές Τεκτονικό Τάγμα «ΔΕΛΦΟΙ»,». Το συνέδριο αυτό αποτελεί συνέχεια του Διεθνούς Τεκτονικού Συνεδρίου που διοργανώθηκε από την Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας τον Ιούνιο του 2007. Θεωρώντας ότι, εάν το Στρασβούργο είναι το σύμβολο της Ευρωπαϊκής ιδέας, η Αθήνα είναι το λίκνο της ιδέας της Δημοκρατίας, το Διεθνές Τεκτονικό Τάγμα «ΔΕΛΦΟΙ», διεκδίκησε και επέτυχε να αναλάβει τη διοργάνωση αυτού του συνεδρίου. Στόχος ήταν να προβληθεί η δράση της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Προοπτική, στην διάρκεια ενός έτους που έχει χαρακτηριστεί ως το Ευρωπαϊκό Έτος του Διαπολιτιστικού Διαλόγου και ταυτόχρονα να αναδειχθεί ο ρόλος του Ελευθεροτεκτονισμού στη κοινωνία. Το κεντρικό θέμα του Συνεδρίου, που διενεργήθηκε το Σάββατο 21 Ιουνίου, και ήταν ανοιχτό στην προσέλευση του κοινού, είχε ως ακολούθως:
«Κτίζοντας την Ευρώπη - Κτίζουμε τον Κόσμο».
Η Ευρώπη δεν είναι μόνο μία ήπειρος, είναι ένα σύμβολο, είναι μία ιδέα η οποία, μπορεί και οφείλει, να εμπλουτίζεται από την εμπειρία «του Κόσμου», αλλά ταυτόχρονα διευρύνοντας την δική της εμπειρία και προσφορά, να εξωτερικεύεται στρεφόμενη «προς τον Κόσμο». Τα επί μέρους θέματα του συνεδρίου ήταν εμπνευσμένα από τη διεθνή και ευρωπαϊκή επικαιρότητα και αντανακλούν τους προβληματισμούς της διεθνούς κοινής γνώμης στους τομείς στους οποίους επιθυμούν οι ελευθεροτέκτονες να προσκαλέσουν τους ενεργούς πολίτες να ευαισθητοποιηθούν:
Η Οικονομική Ανάπτυξη στην υπηρεσία του πολίτη : Η Ευρώπη στον Κόσμο, η Ευρώπη και ο Κόσμος.
Η προάσπιση του Περιβάλλοντος: η ανάδειξη ενός προβλήματος και η επιτακτική ανάγκη της επίλυσής του!
Η έννοια της Ελευθεροφροσύνης "Laïcité" στην αρχή του 21ου αιώνα.
Η επίδραση των νέων Τεχνολογιών (nanotechnologie, numérique, robotique, domotique, κτλ.).
Η Εκπαίδευση των νέων : το δικαίωμα του καθενός στην παιδεία και η ένταξή του στην κοινωνία.
Οι θέσεις που προέκυψαν από τις εργασίες του συνεδρίου αφορούσαν στην ενεργό συμμετοχή των τεκτόνων στην κοινωνία, στην ανάπτυξη διαπολιτισμικού διαλόγου καθώς και στην ανάληψη ενεργού ρόλο για την ανάπτυξη κοινωνικής συνείδησης με κύριους στόχους την ποιότητα της εκπαίδευσης των νέων και την έμπνευση ηθικής στην οικονομική ανάπτυξη προς όφελος της ειρήνης, της ευημερίας και της ευτυχίας όλων των ανθρώπων και όλων των λαών. Οι ομιλητές του συνεδρίου ήταν όλοι ειδικοί στο θέμα που κλήθηκαν να καλύψουν, είχαν δε επιλεγεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε λόγω του διεθνούς χαρακτήρα του συνεδρίου, να μεταφέρουν τους προβληματισμούς και την εμπειρία όλων των ηπείρων. Οι ομιλητές του συνεδρίου ήταν : ο εν ενεργεία υπουργός Ανώτατης Παιδείας της Δημοκρατίας του Κονγκό, ο Υφυπουργός Γεωργίας και Θαλάσσιας Αλιείας του Μαρόκο, μία Ευρωβουλευτής του Βελγίου, ένας Πρώην Υφυπουργός Παιδείας και Πολιτισμού της Πορτογαλίας και Μέλος της Επιτροπής Διανοουμένων για την ίδρυση του «Οίκου της Ευρωπαϊκής Ιστορίας», ένας Καθηγητής Δημοσιονομικού και Φορολογικού Δικαίου του Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης, μία Καθηγήτρια Ηθικής και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στο Επιστημονικό Δίκτυο του Συμβουλίου της Ευρώπης, ένας Καθηγητής του Πανεπιστημίου και του Ινστιτούτου Ευρωπαϊκών Σπουδών και Μέλος του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου της Γαλλίας, ένας Καθηγητής Ηλεκτρικής Μηχανολογίας του Πανεπιστημίου Ișik στην Κωνσταντινούπολη, ένας Καθηγητής του Πολιτικού Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου των Βρυξελλών, ένας Γάλλος Διπλωμάτης και Σύμβουλος της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Γαλλίας στον Οργανισμό Οικονομικής Ανάπτυξης και Συνεργασίας. Το συνέδριο άνοιξε τις εργασίες του με επίσημο μήνυμα του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Κου José Manuel Durão Barroso, προς το Διεθνές Τεκτονικό Τάγμα «ΔΕΛΦΟΙ», το οποίο επισυνάπτεται στην παρούσα ανακοίνωση τύπου. Με το μήνυμά του ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χαιρέτησε την παρουσία στο συνέδριο των Τεκτονικών Δυνάμεων, συνεχάρει τις τεκτονικές δυνάμεις για την ενεργό τους δράση στην κοινωνία και για τις εργασίες που πραγματοποιούν προς όφελος της ευρωπαϊκής ιδέας, αναφέρθηκε ιδιαιτέρως στην Αθήνα και στην συνεισφορά του ελληνικού πολιτισμού στην ευρωπαϊκή σκέψη και ευχήθηκε τα αποτελέσματα του Συνεδρίου να είναι χρήσιμα τόσο για την Ευρώπη όσο και για τον Κόσμο, τον οποίον θέλουμε να κτίσουμε και να κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενεές. Σε αυτό το συνέδριο είχαν προσκληθεί 150 τεκτονικές οργανώσεις εκπροσωπώντας περισσότερες από 55 χώρες και των πέντε ηπείρων. Το συνέδριο παρακολούθησαν περισσότεροι από 350 σύνεδροι οι οποίοι προέρχονταν από τη Λατινική Αμερική, την Βόρειο Αμερική, την Αφρική, τη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη. Στις εργασίες του Συνεδρίου προήδρευσε ο Πρόεδρος του Διεθνούς Τεκτονικού Τάγματος «ΔΕΛΦΟΙ», Κος Βασίλειος Πάτκας, ο οποίος και παρέθεσε επίσημο δείπνο προς τιμήν των ξένων αντιπροσωπειών στο ξενοδοχείο «Astir Palace », στην Βουλιαγμένη, το Σάββατο 21 Ιουνίου 2008. Τα συμπεράσματα του Συνεδρίου ανακοινωθήκαν σε ειδική τελετή την Κυριακή 22 Ιουνίου 2008 και οι εργασίες έκλεισαν με επίσκεψη και ξενάγηση στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών την Δευτέρα 23 Ιουνίου 2008. Κατά την διάρκεια των εργασιών κλεισίματος του συνεδρίου αποφασίστηκε η συνέχιση της διοργανώσεως του ΙΙΙe Διεθνούς Τεκτονικού Συνεδρίου του 2009 στην Κωνσταντινούπολη, στην Τουρκία και του ΙVe Διεθνούς Τεκτονικού Συνεδρίου το 2010 στην Λισσαβόνα της Πορτογαλίας.


Διεθνές Τεκτονικό Τάγμα «ΔΕΛΦΟΙ»
http://www.delphiorder.org/gr/html/ethsio.htm




Μήνυμα του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης



Χαιρετίζω τις πολυάριθμες Τεκτονικές Δυνάμεις που είναι σήμερα συγκεντρωμένες στην Αθήνα στα πλαίσια του Διεθνούς Συνεδρίου «Κτίζοντας την Ευρώπη - Κτίζουμε τον Κόσμο» και τους απευθύνω ένα μήνυμα ενθάρρυνσης, προσκαλώντας τους να συνεχίσουν την εργασία τους δια μέσου του προβληματισμού, της σκέψεως, της αναλύσεως, της συνδιαλλαγής και της προώθησης των Ευρωπαϊκών αξιών ανά τον Κόσμο. Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, είναι πλέον απαραίτητο, τώρα παρά ποτέ, να προάγουμε τις κοινές μας αξίες, με γνώμονα τον σεβασμό στη διαφορετικότητα του καθενός, γεγονός που αποτελεί μέρος της ταυτότητος του πολιτισμού μας. Μία Ευρώπη ενωμένη, γενναιόδωρη και ανοιχτή προς τον υπόλοιπο κόσμο, μπορεί να αναδείξει την οδό που θα οδηγήσει στην ανεύρεση συλλογικών απαντήσεων στα νέα παγκόσμια προβλήματα. Σκέφτομαι ειδικότερα την εκπαίδευση, την μετανάστευση, την ένταξή των μεταναστών στην κοινωνία, την εξάλειψη της φτώχειας, την ανάγκη για αειφόρο ανάπτυξη, τις εξελίξεις στους τομείς της επιστήμης και της τεχνολογίας, καθώς και τις κλιματικές αλλαγές. Αυτά τα καίρια θέματα για το μέλλον της Ευρώπης και του Κόσμου μας καθιστούν υπεύθυνους τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Η ικανότητα της Ευρώπης να ανταπεξέλθει στην παγκοσμιοποίηση, και να εγκαταστήσει γέφυρες με άλλους πολιτισμούς και θρησκείες του κόσμου, πραγματοποιείται με την συστράτευση, προς την κατεύθυνση αυτή, όλων των συνιστωσών της κοινωνίας και με την ανάπτυξη ενός γόνιμου διαπολιτισμικού διαλόγου. Οι θεσμοί και οι πολιτικές δυνάμεις, μόνοι τους δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τις συνθήκες ενός γόνιμου διαλόγου, ο οποίος είναι απαραίτητος για την συνοχή των πολυ-πολιτισμικών κοινωνιών μας και την ακτινοβολία των αρχών μας μέσα στον κόσμο. Η Ευρώπη έχει ανάγκη της συνεισφοράς όλων των παραγόντων μίας κοινωνίας πολιτών που μοιράζονται τις ίδιες ευρωπαϊκές αξίες. Οι Τεκτονικές οργανώσεις ενστερνίζονται το ιδεώδες του Ανθρωπισμού, το οποίο βασίζεται στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και στην ισότητα και αδελφότητα μεταξύ των ανθρώπων, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί το βάθρο των ευρωπαϊκών αξιών. Αυτό το ιδεώδες του Ανθρωπισμού αποτελεί μέρος της ευρωπαϊκής κληρονομιάς η οποία γεννήθηκε στην Αθήνα, λίκνο της Δημοκρατίας. Τα Δικαιώματα του Ανθρώπου καθώς και οι ιδρυτικές αρχές του Κράτους Δικαίου, πάνω στις οποίες εδράζεται το ευρωπαϊκό σύνταγμα απορρέουν, μεταξύ άλλων, από αυτή την κληρονομιά. Εις το όνομα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χαιρετίζω την στράτευσή σας, ως ενεργοί πολίτες, στην υπηρεσία των ευρωπαϊκών αξιών. Σας εύχομαι οι συζητήσεις και οι εργασίες σας να είναι τέτοιες που να εμπλουτίσουν τόσο την Ευρώπη όσο και τον Κόσμο που θέλουμε να κτίσουμε και να κληροδοτήσουμε στις επερχόμενες γενεές.



Ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης
José Manuel Durão Barroso

http://www.delphiorder.org/gr/html/ethsio.htm

ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ - ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ


ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ ΣΥΜΒΟΛΗΣ ΣΤΟΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ


Δημοσθένης Δημόπουλος




«Ευλογημέναι αι Μασονικαί Στοαί που σας εβάπτισαν στην κολυμβήθρα της Ελευθερίας- Φαλέζ Κολοκοτρώνης-Εγγονός του Γέρου της Ελλάδας»



Ο Ελευθεροτεκτονισμός με τη σημερινή του μορφή ανδρώνεται την ιστορική εποχή της διαμόρφωσης των Ευρωπαικών Εθνικών κρατών, κατά την οποία η πρώτη και απόλυτη αξία είναι η αξία του Έθνους.
Ο Τεκτονικός κοσμοπολιτισμός, ανθρωπιστική αξία και ιστορική συμβολή του Τάγματος σε ολόκληρη την ανθρωπότητα εμέτρησε τα πρώτα βήματά του στο εχθρικό περιβάλλον της κυριαρχίας του Εθνικού κράτους και χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά σχεδόν για την αποικιοκρατική επέκταση των μεγάλων Εθνικών κρατών.
Οι φιλελεύθεροι Ελευθεροτέκτονες αποδέχθηκαν –αν δεν δημιούργησαν οι ίδιοι- την αξία του Έθνους, χωρίς να λησμονήσουν τις κοσμοπολιτικές και υπερεθνικές αξίες, που καλλιεργούνται στα Τεκτονικά εργαστήρια, επιδιώκοντας την διαμόρφωση καταλληλοτέρων συνθηκών για την ανάπτυξή τους, στην υπηρεσία των ουμανιστικών ιδεωδών.
Το ιστορικά βεβαιωμένο είναι ότι ο Ελευθεροτεκτονισμός, σαν κοινωνική πραγματικότητα συνταυτίσθηκε με τις Εθνικές αξίες, ιδίως στην περίπτωση των μεγάλων αποικιοκρατικών εθνών, που χρησιμοποίησαν εντατικότατα την κοσμοπολιτική διάστασή του, κυρίως σαν μέσο επικοινωνιακής συμβατότητας, διείσδυσης, αποδοχής και επικυριαρχίας τους στις νέες χώρες, που για να συγκροτηθούν, κατά την αντίληψη και σύμφωνα με τα πρότυπα των επικυρίαρχων, θα έπρεπε να σχηματίσουν τα εισαγόμενα Πολιτιστικά και Εθνικά τους θεμέλια, που θα ήσαν ταυτόχρονα και τα δεσμευτικά όριά τους, με τρόπο ώστε τα αποικιοκρατικά έθνη να μην αμφισβητηθούν ποτέ από τους νεήλυδες.
Η τεκτονική ισότητα δεν αφορούσε τόσο τα δικαιώματα του φτωχού Ινδού, όσο την αποδοχή του αδελφού Άγγλου Λοχία, μέλους στρατιωτικής Βρετανικής στοάς στην Ινδία.
Ο Ελληνικός Τεκτονισμός Γαλλο-Ιταλογενής, φιλελεύθερος, προοδευτικός και μάλλον αντιβρετανικός μέχρι το 1949, από της ιδρύσεώς του πρόταξε και αντιμετώπισε, με ιδιαίτερη ευαισθησία, τα εθνικά θέματα-με λίγες αλλά αξιοσημείωτες εξαιρέσεις κοσμοπολιτικών η ουτοπικών εξάρσεων- και συμμετείχε, στους Αγώνες του Έθνους όχι μόνο δια των μεμονωμένων μελών του αλλά και σαν οργανωμένος φορέας.
Αυτήν την συμβολή του Ελληνικού Τεκτονικού Τάγματος και όχι των πολλών αγωνιστών Τεκτόνων ατομικά, αποτυπώνει περιληπτικά το άρθρο αυτό.
Η Μεγ. Αν. της Ελλάδος, ο μοναδικός τότε οργανωμένος Ελληνικός Τεκτονικός φορέας δεν παρέμεινε απαθής στο Εθνικό Προσκλητήριο, ούτε λούφαξε από τα υποκριτικά κελεύσματα του ντελάλη της Ανοβεριανής δυναστείας, για την απαγόρευση των δήθεν πολιτικών θεμάτων.
Χάριν του εθνικού συμφέροντος, η Μεγ. Αν. της Ελλάδος δεν δίστασε να αγνοήσει όχι μόνο την «Αρχή της Εδαφικότητας», που διέπει τις Διεθνείς Τεκτονικές σχέσεις, αλλά και τις δήθεν θεμελιώδεις διατάξεις περί μη ανάμιξης των Στοών σε πολιτικά θέματα και να προχωρήσει στην ίδρυση Στοών επί μη Ελληνικών εδαφών, με κύριο σκοπό την προαγωγή των Εθνικών θεμάτων, που οι αποικιοκρατικές-μεγάλες δυνάμεις ορίζουν και απαγορεύουν ως πολιτικά θέματα, κατά το συμφέρον τους. Οι παραβιάσεις αυτές των «θεμελιωδών» Τεκτονικών κανονισμών όχι μόνο δεν έβλαψαν τον Ελληνικό Ελευθεροτεκτονισμό, αλλά παγίωσαν την ζωτική για την κοινωνική αποδοχή και αναγνώρισή του, πατριωτική διάστασή του.


Στα τέλη του δεκάτου ενάτου αιώνα και λόγω της συνεχώς επιδεινουμένης καταστάσεως στη Μακεδονία, η Μεγ. Ανατ. απεφάσισε να καταβάλει προσπάθεια για την ίδρυση Ελληνοφώνων Στοών, σε πόλεις της Μακεδονίας, προκειμένου αυτές να αποτελέσουν εστίες για την υπεράσπιση των Εθνικών Δικαίων.


Οι Έλληνες Τέκτονες της Μακεδονίας και προ πάντων οι Ελληνόφωνες Στοές, που ιδρύθησαν αργότερα σ' αυτήν, έπαιξαν το ρόλο της εμπροσθοφυλακής του Ελληνικού Τεκτονισμού στις διάφορες φάσεις του Αγώνα και έγιναν ορμητήρια εθνικής δράσεως στην υπόδουλη Μακεδονία.

19/10/1890 εγκύκλιος της Μεγ. Αν. της Ελλάδος για τη Μακεδονική Επιτροπή.
Τα γεγονότα στη Μακεδονία κινητοποιούν την Μεγ. Αν. της Ελλάδος, η οποία, με εγκύκλιό της ζητά από τις Στοές της, να υποδείξουν μέλη τους τα οποία θα συγκροτούσαν τη Μακεδονική Επιτροπή, για την καλύτερη μελέτη και αντιμετώπιση της καταστάσεως.


Το 1892, ιδρύεται στη Λάρισσα, η Στ. «Όλυμπος» υπ’ αριθμ. 17, με κύριο σκοπό την υλική και ηθική συμπαράσταση προς τα ανταρτικά σώματα, που δρούσαν στη Μακεδονία, καθώς και προς τους κατοίκους αυτής.


Το 1895, ιδρύεται στη Λάρισσα, η Στ. «Αστήρ των Υποδούλων, υπ’ αριθ. 20, η οποία στον Ειδικό Κανονισμό της ανέφερε, ως κύριο σκοπό της ιδρύσεώς της, τη σύσταση Στοών στη Μακεδονία και στην Ήπειρο, προς ανακούφιση των αγωνιζομένων Ελλήνων, καθώς και για την ίδρυση Σχολείων και άλλων Εθνικών Ιδρυμάτων.


Από το 1897 η Μεγ. Ανατολή της Ελλάδος εφαρμόζει ευρύ σχέδιο αθρόων μυήσεων Μακεδόνων, που αποστέλλονται κατόπιν στην Μακεδονία με πολλαπλούς εθνικούς σκοπούς.


Το 1900, η Στοά «Μαραθών», υπ' αριθ. 24 καταθέτει στην Μεγάλη Ανατολή το τολμηρό σχέδιο ιδρύσεως ελληνικής Στοάς στη Βουλγαρία και ζητά να εκδοθεί και κυκλοφορήσει, υπό των Τεκτόνων, εφημερίδα στη Μακεδονία, με το όνομα «Μεγάλη Ελλάς».


Το 1902, ιδρύονται στην Αθήνα νέες Στοές, για εθνικούς σκοπούς με τα χαρακτηριστικά ονόματα «Μακεδονία», «Πατρίς» και «Κρήτη».
Η έναρξη της λειτουργίας της Στοάς «Μακεδονία» συνέπεσε με την πανηγυρική έναρξη των εργασιών στο νέο Τεκτονικό Μέγαρο, που έγιναν από τον Μ. Δ. Δ. Ροδοκανάκη.
Μετά το άνοιγμα των εργασιών, ο Μ. Δ. παρέδωσε, τιμής ένεκεν, την πρώτη σφύρα στο Σεβάσμιο της νεοϊδρυθείσης Στοάς «Μακεδονία» υπ' αριθ. 40, για να συνεχίσει τις εργασίες.
Από τα ιδρυτικά διατάγματα καθώς και από τα πρακτικά, διαφαίνεται σαφώς ο σκοπός της ιδρύσεως του Εργαστηρίου καθώς και το άμεσο ενδιαφέρον των Αδελφών για τα έκτροπα στη Μακεδονία και διατυπώνονται σκέψεις περί βοηθείας των καταπιεζομένων υποδούλων Ελλήνων.
Η Στοά «Πατρίς» υπ' αριθ. 35 ανέπτυξε πατριωτική δράση, ενώ για την Στοά «Κρήτη» δεν υπάρχουν στοιχεία για τη δράση της.


To 1904, οι Στοές των Αθηνών «Ρήγας Φεραίος» υπ' αριθ. 19 και «Σκενδέρμπεης» υπ’αριθ. 31 ασχολούνται με τα γεγονότα της Μακεδονίας και αποστέλλουν πάσης φύσεως βοήθεια και χρήματα προς τους αγωνιζομένους Έλληνες της Μακεδονίας.


Το 1904, ενώ ο Μακεδονικός αγώνας κορυφώνεται, ιδρύεται η πρώτη ελληνική Στοά στη Μακεδονία ο «Αριστοτέλης» υπ΄αριθμ. 36, με ιδρυτή τον εθνομάρτυρα Γιάννη Παπάζογλου.
Πρέπει να τονισθεί εδώ, ότι ο Αδ. Ιωάννης Παπάζογλου για την έντονα πατριωτική και Τεκτονική δράση του, εύρε μαρτυρικό θάνατο από τους Βουλγάρους, ενώ τον οδηγούσαν, ως όμηρο προς τα Βουλγαρικά σύνορα. Την ιδίαν τύχην είχον αργότερα ο Σεβάσμιος αυτής Νέστωρ Φωκάς, ο Πρώτος Επόπτης Κωνσταντίνος Σταμούλης και τα μέλη αυτής Αναστάσιος Χρυσάφης και Λεωνίδας Παπαπαύλου, οι οποίοι απήχθησαν ως όμηροι και κατακρεουργήθηκαν από τους Βουλγάρους.
Οι διωγμοί που υπέστησαν τα μέλη των Ελληνοφώνων Στοών στην υπόδουλη Μακεδονία υπήρξαν ιδιαίτερα σκληροί και επικίνδυνοι, διότι οι Τούρκοι θεωρούσαν γενικώς τους Τέκτονες ως επαναστάτες, ιδιαίτερα δε τους Έλληνες, οι οποίοι, κατά την μύησή τους, εκτός από τον Τεκτονικόν όρκον, ορκίζοντο αιωνίαν πίστη στην Ελλάδα.
Αργότερα οι Βούλγαροι θα σφάξουν τον φερόμενο ως τέκτονα μητροπολίτη Αιμιλιανό των Γρεβενών, τον μητροπολίτη Βάρνας και τον Κορυτσάς Φώτιο.
Για το μαρτύριο των Μητροπολιτών αυτών, ο ελληνικός Τεκτονισμός απαντά με δυο συγκεκριμένες ενέργειες:


Στις 8.7.1906 διαμαρτυρία της Στοάς «Σκενδέρμπεης» και αργότερα ίδρυση της Στοάς «Φώτιος» μέσα στην Κορυτσά.


Το 1907 και ενώ ο Μακεδονικός αγώνας έχει προσλάβει διαστάσεις πανεθνικής αγωνίας, και ήδη στη Θεσσαλονίκη λειτουργούν κανονικά εννέα τεκτονικές Στοές, υπό την αιγίδα ξένων Τεκτονικών Δυνάμεων, ιδρύεται η Στοά «Φίλιππος», το πρώτο Ελληνικό τεκτονικό εργαστήριο στη Θεσσαλονίκη, σαν πράξη εθνικής συμπαράστασης στον αγωνιζόμενο Ελληνικό βορρά.
Η Στοά Φίλιππος, αναφέρει ο Μ.Δ. της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, Φιλώτας Παπαγεωργίου, σκόπευε στην συνδρομή του Έθνους στον αγώνα για την σωτηρία της Μακεδονίας, όντας συνάμα συντονιστικό κέντρο των δραστηριοτήτων των τότε εργαζομένων τεσσάρων ελληνόφωνων Στοών στην Ανατολική Μακεδονία. Χρακτηριστικά οι ιστοριογράφοι της εποχής σημείωσαν ότι στη Θεσσαλονίκη το Ελληνικό προξενείο, υπό την διεύθυνση του Λάμπρου Κορομηλά αναπτύσσει αγωνιστική δραστηριότητα περιστοιχισμένο από τέκτονες, μέλη της τοπικής Στοάς Φίλιππος....


Το 1908 ιδρύεται στο Μοναστήρι, στη σημερινή Π.Γ.Δ.Μ., η Στοά «Ηράκλεια»,υπ’ αριθ. 46, η οποία εργάσθηκε κάτω από δυσμενείς συνθήκες, υφισταμένη συνεχείς πιέσεις από τους Σέρβους.


Το 1908 ιδρύεται μέσα στην την Κορυτσά η Στοά «Φώτιος» υπ’ αριθ. 47.


Το 1909 ιδρύεται στη Δράμα η Στοά «Ελπίς», οι εργασίες της οποίας δεν διεξήχθησαν κανονικώς λόγω των συνεχών πιέσεων των Τούρκων. Η Στοά, εν τούτοις, παρά τις διώξεις, τις συλλήψεις, τις φυλακίσεις και τις απελάσεις πολλών εκ των μελών της, για λόγους εθνικούς, δεν ανέστειλε τις εργασίες της και παρέμεινε σε υπολειτουργία.


1910 Έγγραφη διαμαρτυρία της Μεγ. Ανατ. προς την Μεγ. Ανατ. της Τουρκίας για τις Τουρκικές ωμότητες στη Μακεδονία και στην Θράκη.


Η Στοά «Υψηλάντης» υπ’ αριθμ. 41, ανέπτυξε και αυτή αξιόλογη πατριωτική δράση δια της αποστολής εις Μακεδονία όπλων και εθελοντών αγωνιστών.
Η Μεγ. Ανατολή απέστελλε συνεχώς διαμαρτυρίες στις ξένες Τεκτονικές Δυνάμεις, με τις οποίες κατήγγειλε τις σφαγές και τις βιαιότητες των Βουλγάρων και των Τούρκων στην υπόδουλο Μακεδονία και ζητούσε την επέμβασή τους υπέρ των διωκομένων Ελλήνων
To Ύπατο Συμβούλιο δεν παραλείπει και αυτό να διαμαρτυρηθεί και να καταγγείλει έκτροπα στις διεθνείς Τεκτονικές Δυνάμεις του Σκωτικού Τύπου.
Στο Τεκτονικό Περιοδικό « Masonic Herald», σαν αποτέλεσμα των ενεργειών του Υπάτου Συβουλίου, δημοσιεύθηκε τετρασέλιδο με περιγραφές από τις διώξεις και τις σφαγές των Ελλήνων της Μακεδονίας, καθώς και φωτογραφίες σφαγιασθέντων προκρίτων και ιερέων.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Διακόσια Χρόνια Ελληνικού Τεκτονισμού (1740-1940), Πολλάτος Μ., Αθήναι 1952.


«L'initiatiorn de Murad V a la Frarc-Maconnerie par C. Scalieri: aux origines du mouvement liberal en Turquie», SVOLOPOULOS, C, Balkan Studies V, 21, 1980, p. 441-447.


Η άγνωστη ιστορία του Ελληνικού Ελευθεροτεκτονισμού. Δημοσθένη Δημόπουλου. Πρακτικά της Ερευνητικής Στοάς Ίσις, υπ’ αριθμ. 9, Αθήνα 1989.


Λεύκωμα για τα 50 χρόνια του Δ. Μαργαρίτη της Στ. Δ. Μαργαρίτης, υπ’ αριθ. 103, Θεσσαλονίκη 1984.


Οι Στοές της Θεσσαλονίκης τιμούν τον Μακεδονικό Αγώνα. Αφιέρωμα σε επέτειο. Πυθαγόρας 1984.


Εκατονταετηρίς της Στ. «Μέλης», 1969.


Επετηρίς της Στ. «Σκενδέρμπεης» 1975.


Ιστορία της Σ.Σ. «Υψηλάντης» υπ’ αριθμ. 41, Ουλκέρογλου Φ. Τεκτονικόν Δελτίον, Ιούλιος - Αύγουστος 1969.
Ο τέκτων Παύλος Μελάς . Δημήτριου Αντωναράκου, Πυθαγόρας ΚΓ΄2005

ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ


Ο TEKTONIΣMOΣ


Eπιμέλεια: Eυστάθιος H. Λιακόπουλος



H KΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΤΕΚΤΟΝΙΚΟΥ ΘΕΣΜΟΥ


Με τον όρο «Τεκτονισμός» εννοούμε γενικά τόσο το σύστημα, όσο και τις διδασκαλίες και τις συνήθειες που έχει υιοθετήσει η αδελφότητα των Ελευθέρων και Αποδεκτών Τεκτόνων και ανεδύθη στην τελευταία ενσάρκωσή του κυρίως από το Ανθρωπιστικό κίνημα και από την παράδοση των συντεχνιών των λιθοτόμων και των κτιστών των Καθεδρικών Ναών και γι' αυτό είναι αναγκαία μια ειδικότερη αναδρομή. Πολλές θεωρίες βέβαια έχουν διατυπωθεί για την καταγωγή αυτού του ιδιότυπου θεσμού.Οι κυριότερες όμως είναι:1.Η θεωρία της καταγωγής του από τις Συντεχνίες των Οικοδόμων του Μεσαίωνα που είναι και η επικρατέστερη.2. Η θεωρία της καταγωγής του από τα Χριστιανικά Ιπποτικά Τάγματα, τους Ροδόσταυρους και τους Αλχημιστές και3. Η θεωρία της καταγωγής του από τα Αρχαία Μυστήρια (Ελληνικά και Αιγυπτιακά).



ΜΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΙΣ ΠΗΓΕΣ


Ο Τεκτονισμός είναι φορέας και συντηρητής πολλών ιδεολογικών ρευμάτων τα οποία φυσικά ενοποίησε. Θεωρείται θεματοφύλακας του Ευρωπαϊκού εσωτερισμού στην εποχή μας και εκφραστής των αρχών της Ελευθερίας της έκφρασης και των ιδεών του Ουμανισμού και του Διαφωτισμού που κυοφορήθηκαν το Μεσαίωνα και πέρασαν τη μεγάλη δοκιμασία του τοκετού τους στην Αναγέννηση. Γαλουχήθηκαν οι ιδέες αυτές από τα δάκρυα και το αίμα των μεταρρυθμιστών και ωρίμασαν από τις μεταλλάξεις των επιστημονικών ανακαλύψεων και την έκρηξη της βιομηχανικής επανάστασης. Ο Τεκτονισμός πήρε τη σημερινή του μορφή στο τέλος του 17 αιώνα στην Αγγλία.



ΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ


Είναι δύσκολο σήμερα με την ποικιλία των δραστηριοτήτων που γνωρίζουμε να συνειδητοποιήσουμε τη σπουδαιότητα που είχαν αποκτήσει στις παραδοσιακές κοινωνίες οι συντεχνίες των οικοδόμων, που μονοπωλούσαν σχεδόν κάθε εμφανή δραστηριότητα και εικαστική μεταβολή. Όρθωναν οικοδομήματα θρησκευτικού χαρακτήρα όπως είναι οι Ναοί, οι Βωμοί και τα Μοναστήρια. Αναλάμβαναν Κυβερνητικά και Στρατιωτικά έργα, δηλαδή Ανάκτορα, Φρούρια, Γέφυρες, Δρόμους και Λιμάνια. Πολιτιστικά ακόμα έργα όπως Πλατείες, Θέατρα, Υδραγωγεία και Στάδια έπρεπε να μελετηθούν από σπουδαίους Πρωτομάστορες και να εκτελεσθούν κάτω από την ευθύνη των Τεκτονικών συντεχνιών. Υποτιμούμε επίσης τη διανοητική προεργασία και το πνευματικό έργο που υποκρύπτεται σε κάθε τέτοιο κατασκεύασμα, γιατί ξεχνάμε ότι τα έργα του παρελθόντος δεν ήταν έργα εν σειρά, αλλά μοναδικά και ανεπανάληπτα δημιουργήματα. Όταν μιλάμε για συντεχνίες, συνήθως φέρνουμε στη μνήμη μας γωνιαστές λίθων σε λατομεία ή κτίστες με πηλοφόρια και μυστριά που κουράζονται πάνω σε σκαλωσιές και αγνοούμε την κάθετη οργάνωσή τους. Προϋπόθεση όμως κάθε καλής κατασκευής είναι η σωστή μελέτη και ο ορθός σχεδιασμός. Στην κατασκευή μεγάλων έργων οι υπολογισμοί γίνονται περίτεχνοι. Η επιλογή της τοποθεσίας επιβάλει το έργο να προσαρμοσθεί με το περιβάλλον, η κάλυψη των λειτουργικών αναγκών πρέπει να συνδυασθεί με τα υπάρχοντα υλικά, η δαπάνη με το εργατικό δυναμικό. Έτσι ο σχεδιασμός καταλήγει να είναι μια έντονα πνευματική εργασία πρακτική ανάλυσης και αρμονικής σύνθεσης. Τελικά «το έργο» μετασχηματίζεται τόσο σε πολιτισμικό γεγονός, όσο και σε μια επίδειξη αναμφισβήτητη της αντίθεσης της ανθρώπινης στην αρχή της κατάρρευσης και της εντροπίας. Πέρα απ’ αυτό όμως, με το ίδιο το έργο, μας προσφέρεται ένας απέραντος πλούτος αισθητικών εμπειριών με το σχήμα του, τις αναλογίες του, τα χρώματά του, κ.λπ. που για να τον προκαλέσει πρέπει ο Αρχιτέκτονας όχι μόνο να είναι απόλυτα εξοικειωμένος με τους ρυθμούς, αλλά κυρίως να δονείται από καλλιτεχνική έμπνευση. Εκείνο πάντως που δεν προσδιορίζεται, εκείνο ακριβώς το οποίο είναι αδύνατο να συλληφθεί από τον «κοινό» νου και να αναλυθεί φυσικά, είναι το «μυστικό» στοιχείο που εκφράζει ένα οικοδόμημα, η «βίωση» των υπερβατικών του λειτουργιών. Γιατί κάθε «δομημένος χώρος, είναι χώρος «ιερός» , είναι «ομφαλός» και «κέντρο» και μόνο μέσα σ’ ένα τέτοιο χώρο «κατάλληλα» οργανωμένο είναι εφικτή μια υπέρβαση και μια εμπειρία ταύτισης του «μικρόκοσμου» με το «μακρόκοσμο « ότι κι αν εννοεί κανείς βέβαια μ’ αυτές τις αναφορές.



ΟΙ ΣΥΝΤΕΧΝΙΕΣ ΣΤΗ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ


Στο Βυζαντινό Κράτος, τα Επαγγελματικά Σωματεία των Οικοδόμων απέκτησαν θρησκευτικό περιεχόμενο, καθώς συνδέονται άμεσα με το έργο της κοινωνικής αλληλεγγύης, της ευπορίας και της φιλανθρωπίας που εκφράζονται από Αδελφάτα. Τα Σωματεία αυτά πέρασαν στην εποχή της τουρκοκρατίας και έγιναν γνωστά με το όνομα «ισνάφια» και όχι μόνο διετήρησαν τη θρησκευτική τους δραστηριότητα, αλλά παράλληλα ανάπτυξαν αξιόλογη κοινωνική και πνευματική δράση. Ειδικότερα:Μετά την ʼλωση, οι επαγγελματίες όχι μόνο οργανώθηκαν για λόγους επιβίωσης σε κλειστές Συντεχνίες, αλλά επιδίωξαν και την τοπική τους συσπείρωση. Οι Πόντιοι λ.χ. ασχολούμενοι κυρίως με την κατεργασία των μετάλλων, κατοικούσαν σε ιδιαίτερη περιοχή της Πόλης, την περιοχή των Χαλκέων και οι Μαδύτιοι, Χτίστες και Κονιάτες στη συνοικία της Βλάγκας. Όπως γινόταν αντίστοιχα σε όλη τη Μεσαιωνική Ευρώπη, οι οργανωμένοι επαγγελματίες κατά την Τουρκοκρατία είχαν επινοήσει ιδιαίτερη συνθηματική γλώσσα την οποία κρατούσαν ζηλότυπα μυστική. Η Συντεχνία των «Τεκτόνων» ειδικότερα που μας αφορά, ήταν και η πιο οργανωμένη. Με εκλογές σε Γενική Συνέλευση, αναδείκνυαν τη «Δωδεκάρα» (Δώδεκα δηλαδή Μαΐστορες), η οποία με τη σειρά της εξέλεγε τον «Πρωτομαΐστορα», μια Σεβάσμια και αποδεκτή από όλους προσωπικότητα, την οποία τιμούσαν όχι μόνο οι ομότεχνοί της, αλλά και όλοι οι κάτοικοι της περιοχής. Το Υπούργημά του ήταν τιμητικό και κατά συνήθεια άμισθο, είχε δε το προνόμιο να κρατάει σα σύμβολο αναγνώρισης και εξουσίας ξύλινο, σκαλιστό πήχυ.Ο Πρωτομαϊστορας επέβλεπε τις Τεκτονικές εργασίες, έπαιρνε τις παραγγελίες και «παζάρευε» και έκλεινε για λογαριασμό όλων τις συμφωνίες και τα εργολαβικά. Στο τέλος της θητείας του , που ήταν ενιαύσια και μπορούε να ανανεωθεί απεριόριστα, λογοδοτούσε για τη διαχείριση των χρημάτων και για τον προγραμματισμό των νέων έργων μπροστά σε ολόκληρη τη Συντεχνία. Η κατάταξη των μελών της Συντεχνίας ήταν: Τσιράκι, Κάλφας, Μάστορας. Οι Συντεχνίες είχαν δικό τους οίκημα, λάβαρο και σφραγίδες. Αναμειγνύονταν ενεργά στην εκλογή των Προκρίτων και των Δημογερόντων (ο Πρωτομαϊστορας ήταν συνήθως Δημογέροντας). Οι Συντεχνίες της Κωνσταντινούπολης λ.χ. τηρώντας Βυζαντινό προνόμιο, μετείχαν ενεργά στην εκλογή του Πατριάρχη. Pέρα από τα επαγγελματικά τους συμφέροντα, οι Συντεχνίες ήταν έθιμο καθολικό, να επιδιώκουν την ίδρυση σχολείων και φιλανθρωπικών ιδρυμάτων. Ο Πρωτομαϊστορας Μανωλάκης ο Καστοριανός λ.χ. ίδρυσε το 1661 το Παράρτημα της Πατριαρχικής Ακαδημίας, το «επιστημονικό» δηλαδή τμήμα. Υπενθυμίζεται ότι ο Κοσμάς ο Αιτωλός, ίδρυσε σε τριάντα επαρχίες, διακόσια δημοτικά σχολεία και δέκα ελληνικά.Oι ωραιότατοι αρχιτεκτονικοί ρυθμοί του Πηλίου, των Αμπελακίων, της Καστοριάς μας επιβεβαιώνουν για το πόσο τα Σωματεία αυτά ήταν ζωντανά και δημιουργικά μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα.



ΟΙ ΑΠΟΔΕΚΤΟΙ ΤΕΚΤΟΝΕΣ


Κάποια στιγμή στην ιστορική πορεία των συντεχνιών πραγματοποιήθηκε αυτό που αποκαλείται «θαύμα» στην εξελικτική διαδικασία της φύσης και των κοινωνιών, η μετάλλαξη. Η «αποδοχή» σ’ αυτές προσώπων που ήταν ξένα προς το επάγγελμα, για λόγους λειτουργικούς, θρησκευτικούς ή ανθρωπιστικούς. Νοτάριοι προσκλήθηκαν για την επικύρωση συμβολαίων και καταστατικών, απογραφείς για την τήρηση του υλικού, «γραφιάδες» για τη σύνταξη πρακτικών και αλληλογραφίας, λαϊκοί για την οργάνωση συνάξεων και πανηγυριών, κληρικοί για την τέλεση αγιασμών και τελετών θεμελιώσεων.Τα μέλη αυτά εντάχθηκαν οργανικά στις συντεχνίες, τις παρακολουθούσαν στις μετακινήσεις τους, τηρούσαν τα έθιμά τους και απολάμβαναν τα δικά τους προνόμια.



ΟΙ ΘΕΩΡΗΤΙΚΟΙ ΤΕΚΤΟΝΕΣ


Όταν άρχισε να παρακμάζει η ανοικοδόμηση των μεγαλοπρεπών ναών, πολλά Σωματεία (Στοές) Επαγγελματιών Τεκτόνων άρχισαν να δίνουν ιδιαίτερο βάρος στα «επίτιμα» μέλη τους (Iερωμένους, Προύχοντες, Διανοούμενους) για να αντιμετωπίσουν τη διαρροή των τακτικών μελών τους και τους παραχώρησαν δικαιώματα και προνόμια. Από την άλλη πλευρά, αρκετοί ελεύθεροι στοχαστές και ανήσυχα πνεύματα για να αποφύγουν τον αυστηρό έλεγχο και την καταπίεση, κατέφυγαν στις συντεχνίες αυτές για να επωφεληθούν από την ασυλία και την ελευθερία κίνησης που παρείχαν στα μέλη τους οι ισχυροί της εποχής. Οι τελετές που διοργάνωναν, οι αρχές που είχαν υιοθετήσει στις ετήσιες συνελεύσεις τους και που γέννησε αργότερα το κοινοβουλευτικό σύστημα, πρόσφερε τον κατάλληλο χώρο για την προβολή ιδεών και την ανάπτυξη θεμάτων που ήταν απαγορευμένο ή επικίνδυνο να προβληθούν σε άλλους χώρους. Τα νέα αυτά μέλη των Στοών χαρακτηρίζονταν σαν «ελεύθεροι» ή «θεωρητικοί» τέκτονες σε αντίθεση με τους πρακτικούς και επαγγελματίες συναδέλφους τους. Σε όσες Στοές απ’ αυτές οι «ελεύθεροι» ή «αποδεκτοί « τέκτονες άρχισαν να υπερέχουν , διατήρησαν μεν την εσωτερική τους δομή και τους τύπους τους, αλλά ήταν μοιραίο να μεταβάλουν πορεία. Απ’ αυτές τις στοές προήλθε ο σύγχρονος Συμβολικός ή Θεωρητικός λεγόμενος Tεκτονισμός. Ο Τεκτονισμός αυτός κράτησε όπως ήταν φυσικό πολλές από τις συνήθειες, τα σύμβολα και τα εργαλεία των παλιών επαγγελματικών συντεχνιών. Περιέλαβε κατ’ ανάγκη στοιχεία από τους Ροδόσταυρους, τους Αλχημιστές και τους Ναΐτες που είχαν καταφύγει στις τάξεις του. Με τον καιρό επίσης, ιδίως στο 17ο και 18ο αιώνα άρχισε να αποδέχεται στις τελετές του στοιχεία και συνήθειες των αρχαίων θρησκευτικών Ταγμάτων και των Ιπποτικών Αδελφοτήτων. Το 1717 η πρώτη Μεγάλη Στοά, μια ομοσπονδία δηλαδή από Στοές «αποδεκτών» τεκτόνων, (που υπήρχαν «από χρόνου αμνημονεύτου») ιδρύθηκε στην Αγγλία. Από τότε άρχισαν να ιδρύονται Μεγάλες Στοές και σε άλλες χώρες στις οποίες είχε αναπτυχθεί αυτό το «θεωρητικό» τεκτονικό σύστημα.Οι ιδρυτές του, αν και πιστοί χριστιανοί, υλοποίησαν πρώτοι, μετά από τις εμπειρίες των θρησκευτικών πολέμων και των διώξεων, τις επαγγελίες του Ουμανισμού, δηλαδή της αρχές της ανεξιθρησκείας και της ελευθερίας της συνείδησης, της ισότητας των ανθρώπων και της αδελφότητας των λαών, κάτι που αγωνίζεται μόλις να διακηρύξει απλώς σήμερα η κοινότητα των Ηνωμένων Εθνών ή η Συνθήκη της Ρώμης. Έτσι έθεσαν σαν κοινό σημείο αναφοράς του Χριστιανισμού, του Ιουδαϊσμού και του Ισλαμισμού - των τότε γνωστών θρησκειών στο Δυτικό κόσμο - την Παλαιά Διαθήκη. Σ' αυτή την ορθή επιλογή τους στηρίχτηκαν οι θερμόαιμοι και εκμεταλλεύτηκαν οι πολέμιοι του για να τον κατηγορήσουν για όργανο του "Σιωνισμού".Η υιοθέτηση της αρχής της ανεξιθρησκείας τους κατέστησε φυσικά ανεπιθύμητους στις "προπαγανδίζουσες" εκκλησίες και η διακήρυξη της ελευθερίας της συνειδήσεως τους τοποθέτησε στα υπόγεια των βασανιστηρίων του κάθε μορφής ολοκληρωτισμού.



ΟΙ ΤΕΚΤΟΝΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ


Παρά το γεγονός ότι ο τεκτονισμός χαρακτηρίζεται από μια παγκοσμιότητα και μια ομοιομορφία στην παράδοσή του, στη φιλοσοφία και στη μεθοδολογία του, ήταν φυσικό να προσαρμοστεί στις κατά τόπους συνθήκες και να διαφοροποιηθεί σταδιακά, τόσο ουσιαστικά όσο και στον τρόπο έκφρασής του, δηλαδή στους εξωτερικούς του τύπους και μορφές. Έτσι με το πέρασμα των αιώνων έχει αποκρυσταλλωθεί στις ακόλουθες κύριες σχολές, χωρίς να αποφεύγονται βέβαια και οι επικαλύψεις τους ή οι παραλλαγές:1) την Αγγλοσαξωνική2) την Αμερικανική3) την Γαλλική και4) τη Σκανδιναβική.



Η ΑΓΓΛΟΣΑΞΩΝΙΚΗ ΣXOΛH


Είναι η επικρατέστερη, η πιο γνήσια τεκτονικά και η πιο ορθόδοξη, σχεδόν μονολιθική. Στηρίζεται όπως είναι φυσικό στα έθιμα και την παράδοση, η οποία έχει κωδικοποιηθεί κατά τη γνωστή αγγλική συνταγή. Ακαμπτη στη διατύπωσή της, ευλύγιστη στην ερμηνεία της. Βάση και θεμέλιο έτσι του Τεκτονισμού αυτού είναι τα Αρχαία Καθήκοντα (Old Charges) και τα Οριοθέσια (Landmarks) τα οποία μένουν σκόπιμα ελεύθερα στην προσθήκη κυρίως κανόνων δευτερεύουσας αξίας. Πρόκειται για οδηγίες, υποσχέσεις και επιταγές ηθικής, τεκτονικής και κοινωνικής συμπεριφοράς που έχουν εμφανή προέλευση τις συντεχνίες του μεσαίωνα, αλλά που η καταγωγή τους χάνεται στα βάθη των αιώνων. Η σχολή αυτή υποστηρίζει τη θεωρία της καταγωγής του Τεκτονισμού από τις συντεχνίες των επαγγελματιών οικοδόμων της Ευρώπης. Έχει καθιερώσει μια αυστηρή και άρτια οργάνωση. Μόνο στο Λονδίνο υπάρχουν 3.000 τεκτονικές Στοές, περισσότερες φαντάζομαι από τα βιβλιοπωλεία. Παρά ταύτα όμως έχει αριστοκρατική υφή, ταυτίζεται σοφά και πρακτικά με τις κοινωνικές δομές, είναι πατριωτική, νομοταγής, φιλανθρωπική και διακριτικά, αλλά αληθινά εσωτερική. Κατά παράδοση επίσης ο Μέγας Διδάσκαλος προέρχεται από τη βασιλική οικογένεια. Σήμερα είναι ο Δούκας του Κεντ. Πέρασε μια κρίση ταυτότητας, ομοιογένιας και οργάνωσης από το 1750 μέχρι τις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα (σε μια φάση αυτής της περιόδου υπήρχαν τέσσερις αντίζηλες Μεγάλες Στοές στην Αγγλία) αλλά από την εποχή της "Ενώσεως" το 1813 τα πράγματα έχουν ισορροπήσει. Η Μεγάλη Στοά της Αγγλίας που ιδρύθηκε το 1717 έχει το προβάδισμα της αρχαιότητας μεταξύ των Μεγάλων Στοών του κόσμου. (Υπάρχουν ξεχωριστές Μεγάλες Στοές στη Σκωτία και την Ιρλανδία που θεωρούνται ισότιμες με την Αγγλική).Η επιρροή της Αγγλοσαξωνικής Σχολής πέρα από τα Βρετανικά Νησιά έχει εξαπλωθεί στη Νότιο Αφρική, στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Έχει αφήσει έντονη επιρροή στις Ινδίες και φυσικά στις πρώην αποικίες που διατηρούν δεσμούς με τη Μητρόπολη. Τρέφει μια επιφύλαξη, σχεδόν αγνοεί τους ανώτερους τεκτονικούς βαθμούς (οι οποίοι όμως υπάρχουν σε περιορισμένο αριθμό μελών και λειτουργούν εκλεκτικά) και περιορίζεται στους τρεις συμβολικούς βαθμούς του Μαθητού, του Εταίρου και του Διδασκάλου και αναγνωρίζει απλά ότι στον αρχαίο τεκτονισμό περιλαμβάνεται και ο Βαθμός της Βασιλικής Αψίδας.



Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ


Η σχολή αυτή έχει αγγλοσαξωνική φυσικά καταγωγή αλλά διαφοροποιήθηκε στην πορεία της. Με τον ενθουσιασμό των νεοφώτιστων και με τον εξοπλισμό του κοινωνικού τους και θρησκευτικού "πουριτανισμού" οι άνθρωποι του νέου κόσμου βρήκαν στον Τεκτονισμό μια πνευματικότητα και μια καταξίωση που τους έλειπε και μαζί βρήκαν μια διέξοδο. Με πειθαρχία και μαζί σεβασμό ανάπτυξαν, οργάνωσαν και ταξινόμησαν όλα τα γνωστά δόγματα της Ευρώπης, τα οποία όμως μας τα επέστρεψαν σχεδόν αγνώριστα. Με πρακτικό και μαζί λειτουργικά και τελετουργικά άψογο τρόπο ιεράρχησαν βαθμούς και οικοδόμησαν συστήματα. Καθιέρωσαν τους ανώτερους τεκτονικούς βαθμούς που κυριολεκτικά τους λατρεύουν. Όλα όμως αυτά τα Τεκτονικά Συστήματα (επάλληλα και παράλληλα) συνεργάζονται αρμονικά και υποδειγματικά. Ποτέ δε δημιουργήθηκε κάποιο πρόβλημα ανταγωνισμού ή διάσταση μεταξύ τους. Εδώ ο Τεκτονισμός εκφράζεται από τη μεσαία, την αστική τάξη, χωρίς να παύει να έχει ιδιαίτερη πρόσβαση στις υψηλότερες βαθμίδες. Οι πολιτικοί π.χ. οι δικαστικοί και οι δικηγόροι διακρίνονται και έχουν πυκνώσει τις τάξεις του. Χαρακτηρίζεται από έντονη και αξιόλογη φιλανθρωπική δράση (υπάρχουν πάνω από τριάντα μεγάλα και αξιόλογα νοσοκομεία που έχουν ιδρυθεί από τεκτονικές οργανώσεις, όπως επίσης αξιόλογοι οργανισμοί με εξειδικευμένη κοινωνική προσφορά: Για τα εγκαύματα, για τις παθήσεις των παιδιών, για τα παράλυτα παιδιά). Η Σχολή αυτή είναι έκδηλα πατριωτική και συντηρητική αλλά καταλήγει να είναι πανηγυρική και σε ορισμένους κλάδους της (Shriners) σκόπιμα εξώστροφη και διασκεδαστική. Παράλληλα έχει δημιουργηθεί μια αλυσίδα παρατεκτονικών οργανώσεων για τις γυναίκες (Order of the Eastern Star), για τους νέους (Order of DeMoley), για τις νεάνιδες (Order of Rainbow) κ.λπ. Πάντως είναι λαϊκότερη και πιο πρακτική από τις Ευρωπαϊκές. Η επιρροή της εκτείνεται στην Κεντρική Αμερική, στις Φιλιππίνες και την Ιαπωνία και μερικότερα στη Γερμανία, την Ιταλία, την Αυστρία και την Ελλάδα μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Είναι σχετική η επιρροή της στον Καναδά που την επιμερίζεται με την Αγγλοσαξωνική και στη Λατινική Αμερική που φαίνεται να υπερέχει όμως η Γαλλική. Υποστηρίζει τη θεωρία της καταγωγής του Τεκτονισμού τόσο από τις συντεχνίες του Μεσαίωνα, όσο και από τα Ιπποτικά Τάγματα.



Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΣXOΛH


Λόγω της ιστορικής της αντίθεσης με ο,τιδήποτε Αγγλικό, η Γαλλική παράδοση και κουλτούρα οδήγησε στη δημιουργία ενός ιδιότυπου Τεκτονισμού στη χώρα αυτή. Στη Γαλλία υπάρχουν όλα σχεδόν τα Τεκτονικά δόγματα και οι Τύποι σε πολλές εκδόσεις και επικαλύψεις. Εκφράζονται επίσης διάφορες τάσεις και μορφές. Από την πολιτική προοδευτική λέσχη μέχρι τις πιο αυστηρές και αξιόλογες μορφές αποκρυφισμού. Υπάρχουν πέντε Μεγάλες Στοές σήμερα στη Γαλλία, μια από τις οποίες είναι η Μεγάλη Συμβολική Σκωτική Στοά Droit Humain, ο λεγόμενος Μικτός Τεκτονισμός, στον οποίο γίνονται δεκτοί άνδρες και γυναίκες "επί ίσοις όροις με την επίκληση του ανθρώπινου δικαίου". Υπάροχυν επίσης και πολλά άλλα τεκτονικά και παρατεκτονικά τάγματα (όπως π.χ. είναι το Τάγμα των Μαρτινιστών). Η κυρίως όμως Γαλλική Τεκτονική Σχολή εκφράζεται απ' αυτό που αποκαλείται Μεγάλη Ανατολή, με χαρακτηριστικό γνώρισμα τους 33 βαθμούς του Αρχαίου και Αποδεδειγμένου Σκωτικού Τύπου, κάτω από ενιαία διοίκηση. Είναι χαρακτηριστικό ότι η προϊσταμένη των Τεκτονικών Στοών Δύναμη, εδώ δεν αποκαλείται όπως σε όλο τον κόσμο "Μεγάλη Στοά", αλλά "Μεγάλη Ανατολή" τονίζοντας έτσι όχι το διοικητικό της χαρακτήρα, αλλά την "μεταφυσική" της προέλευση.Το κέντρο βάρους έτσι στη σχολή αυτή βρίσκεται στη Μεγάλη Ανατολή, στην Ανώτερη Διοίκηση, η οποία ασκεί μέσα από έναν έντονο συγκεντρωτισμό, μεσσιανικά, απόλυτο έλεγχο στην κίνηση και τη δράση των στοών.Αντίθετα στην Αγγλοσαξωνική παράδοση και Σχολή, το κέντρο βάρους έχει μεταφερθεί στη βάση, στις Στοές οι οποίες είναι αυτοδύναμες μονάδες, η δε Μεγάλη Στοά που δεν επικαλείται την "ελέω Θεού" εξουσία είναι απλά το ομοσπονδιακό κεντρικό όργανο που εκπροσωπεί τις Στοές και συντονίζει τη δράση τους. Βάση και θεμέλιο αναλλοίωτο του Τεκτονισμού αυτού αποτελούν τα αποκαλούμενα Συντάγματα του Μεγάλου Φρειδερίκου του 1762 και 1786, των οποίων ποτέ δεν αποδείχθηκε η γνησιότητα. (Την Αγγλική παράδοση στη χώρα αυτή εκφράζει η Grande Loge Nationale η οποία ελέγχει ένα μικρό ποσοστό των Γάλλων Τεκτόνων). Μέσα από αυτή όμως τη φαινόμενη πολυδιάσταση και αταξία του Γαλλικού Τεκτονισμού, υπηρετείται με συνέπεια η αγάπη προς την ελευθερία της έκφρασης και της συνείδησης και η βαθύτερη - με ελευθερότητα - σπουδή των αρχών του θεσμού.Οι Γάλλοι έχουν καταξιωθεί επίσης και για μια ιδιότυπη - αν όχι αυθαίρετη - ερμηνεία του συμβολισμού του Τεκτονισμού καθαρά αποκρυφιστική που έχει επηρεάσει βαθειά και τους Έλληνες Τέκτονες. Καλλιεργείται επίσης με Γαλατική ευαισθησία εδώ ένας ουσιαστικός διεθνισμός, αλλά και με μια επαναστατική σκληρότητα ένα αντικληρικό πνεύμα το οποίο άδικα ίσως χαρακτηρίζεται σαν "αθεϊστικό".Υποστηρίζει τη θεωρία της καταγωγής του Τεκτονισμού από τα αρχαία μυστήρια, μια θεωρία η οποία έδωσε πολλές λαβές στις επίσημες "εκκλησίες" να ασκήσουν μια άδικη πολεμική κατά του τεκτονισμού.Ασκεί επιρροή στις Κάτω Χώρες (αλλά ήδη στο Βέλγιο είναι έντονη η Αγγλική παρουσία) και στην Ιταλία, στις κτήσεις της που διατηρούν μαζί της δεσμούς και όπως προαναφέρθηκε έχει διαδοθεί στη Λατινική Αμερική. Επίσης με την επανεμφάνιση του Τεκτονισμού στην Ισπανία πρόσφατα, έχει αναπτυχθεί μια διελκυστίνδα μεταξύ της Γαλλίας και της Αγγλίας εκεί.



Η ΣΚΑΝΔΙΝΑBΙΚΗ ΣXOΛH


Μέσα από κάποια αποστασιοποίηση ή απομονωτισμό, αναπτύχθηκε στη χερσόνησο αυτή (από Γαλλικές και Γερμανικές καταβολές) ένας τεκτονισμός με έντονο και εμφανή το χριστιανικό του χαρακτήρα. Έτσι έχει αναιρέσει μια από τις βασικές αρχές του παραδοσιακού τεκτονισμού που είναι η ανεξιθρησκεία όσον αφορά την εισδοχή των μελών του, από τα οποία απαιτεί να έχουν ασπασθεί τη χριστιανική πίστη.Οι κλάδοι του χαρακτηρίζονται σαν κλάδοι του Αγίου Ανδρέα και του Αγίου Ιωάννη.Η καταξίωση του Τεκτονισμού αυτού πηγάζει από την ομοιογένεια του, από το αθόρυβο αλλά ουσιαστικό του έργο, κοινωνικό και πνευματικό και από την ευλογία που έχει από το ιερατεία και τη Δανία από το ίδιο το Στέμμα. Η επιρροή του έξω από τη Δανία, τη Σουηδία, τη Φινλανδία και τη Νορβηγία περιορίζεται μόνο στην Ισλανδία και τη Γερμανία.Έτσι, στη μια άκρη - εξαίρεση έχουμε το Χριστιανικό Τεκτονισμό των Σκανδιναβών, στην αντίθετη άκρη μια άλλη εξαίρεση, τον "αθεϊστικό" τεκτονισμό των Γάλλων.



Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΥ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΩΡΟ


Ο Τεκτονισμός στον Ελληνικό χώρο λειτούργησε σε δυο ξεχωριστές φάσεις που δεν έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ τους και αυτό δεν έχει συνειδητοποιηθεί ούτε από τους μελετητές ούτε από τους περισσότερους τέκτονες.Προεπαναστατικός Τεκτονισμός (1740-1821)Η πρώτη περίοδος που δίκαια χαρακτηρίζεται σαν "προεπαναστατικός Τεκτονισμός" άρχισε γύρω στο 1740 και έφθασε μέχρι την επανάσταση του 1821.Μετά ακολούθησε μια τέλεια διακοπή, μια νεκρή περίοδος (1821-1863). Η διακοπή αυτή απλώς επιβεβαιώθηκε με την ανακήρυξη του ελεύθερου Ελληνικού Κράτους που διέλυσε και επίσημα τις Στοές που είχαν κλείσει πάντως πολύ πριν, εξαιτίας της επανάστασης. Αυτή η ανάπαυλα δράσης τεκτονικών στοών διατηρήθηκε μέχρι την ένωση της Επτανήσου με την μητέρα πατρίδα το 1863.Ο Τεκτονισμός της Μεγάλης Ανατολής (1863-1976)Μετά ξεκίνησε η δεύτερη περίοδος που κράτησε κι αυτή ένα περίπου αιώνα μέχρι το 1976 που την ονομάζω σαν "Μονότονο Ελληνικό Τεκτονισμό".Έτσι το 1863 σχεδόν αναπάντεχα, εμφανίστηκαν οι πρώτες τεκτονικές στοές αναζήτησης στην Ελλάδα εξαρτημένες από τη Μεγάλη Ανατολή του Τορίνου και τον επόμενο χρόνο απέκτησαν ένα είδος αυτονομίας με τη δημιουργία ενός "Τεκτονικού Διευθυντηρίου" δηλαδή μιας τοπικής Ελληνικής Διοίκησης.Το 1868 ο Ελληνικός Τεκτονισμός απέκτησε πλήρη ανεξαρτησία και δημιουργήθηκε έτσι η Μεγάλη Ανατολή της Ελλάδος που έλεγχε ουσιαστικά τους 3 πρώτους συμβολικούς βαθμούς, αλλά που είχε υιοθετήσει και τους υπόλοιπους 30 του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου. Το 1872 οι ανώτεροι βαθμοί απέκτησαν κι αυτοί ανεξαρτησία και συγκροτήθηκε το Ύπατο Συμβούλιο του 33ου του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου. Τα δύο αυτά σώματα ανήκαν στην ίδια δογματική τεκτονική σχολή, τη Γαλλική και μέχρι το 1976, πάνω από εκατό χρόνια δηλαδή, κυριάρχησαν μονοπωλιακά στο χώρο μας. Οι κρίσεις και οι διακυμάνσεις του μονότονου αυτού Τεκτονισμού δεν ήταν τίποτε άλλο παρά οι μεταξύ τους αντιζηλίες και η προσπάθεια το ένα να ελέγχει το άλλο. Αυτό αποστέρησε τον Ελληνικό Τεκτονισμό από κάθε δυνατότητα ανανέωσης και όλο αυτό το διάστημα, έμεινε στο επίπεδο, οργανωτικά και δογματικά, από το οποίο ξεκίνησε. Αποκομμένος δε καθώς ήταν από τη διεθνή τεκτονική κοινότητα δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει ούτε τις αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν ακόμα και στο ίδιο το δόγμα από το οποίο προήλθε.Ο Τεκτονικός Πλουραλισμός στην Ελλάδα (1977- )Η τρίτη περίοδος που ήδη διανύει τη τρίτη δεκαετία της, είναι η εποχή του "Τεκτονικού πλουραλισμού" στην Ελλάδα και στη συνέχεια προσπαθούμε να δώσουμε το στίγμα της, δηλαδή τα γεννεσιουργά της αίτια, όσο και τις προοπτικές της.Με την ίδρυση το έτος 1977 του Μεγάλου Περιστυλίου των Τεκτόνων της Βασιλικής Αψίδας που μετέφερε στη χώρα μας, μαζί με άλλους βαθμούς και τάξεις τον Τεκτονισμό της Αμερικανικής Σχολής, έληξε οριστικά η περίοδος του μονότονου Γαλλικού Τεκτονισμού.Το 1981 με την ίδρυση του Μεγάλου Σκηνώματος των Ιπποτών του Ναού που καθοδηγήθηκε από το αντίστοιχο Μεγάλο Σώμα της Σκωτίας, το σύστημα της Υόρκης άρχισε να προσαρμόζεται προς τον Ευρωπαϊκό Τεκτονισμό και την παράδοσή του.Αυτή η φάση ολοκληρώθηκε το 1986 με την εμφάνιση και τη δράση της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος η οποία ακολούθησε από την αρχή τα Αγγλικά πρότυπα. Έτσι η προσπάθεια που άρχισε από το Διονύσιο Ρώμα το 1811 με συμπαραστάτη του το Δούκατου Σάσεξ, τότε Μεγάλο Διδάσκαλο της Ηνωμένης Μεγάλης Στοάς της Αγγλίας (1813) ολοκληρώθηκε 175 χρόνια μετά όταν στις 21 Ιουνίου 1986 ανακηρύχθηκε η Νέα Εθνική Μεγάλη Στοά της Ελλάδος για να εισαχθεί και σε μας ο καθαρός και αρχαίος τεκτονισμός της Αγγλοσαξωνικής Σχολής.Ιστορική Καταγραφή της πρώτης περιόδουΚαίτοι η ιστορική έρευνα της πρώτης περιόδου δεν έχει εξαντληθεί - μια ερευνητική στοά πρέπει να ιδρυθεί γι' αυτό το σκοπό - υπάρχουν στοιχεία ικανά να σχηματίσουμε τουλάχιστον την αμυδρή της εικόνα. Τα βιβλία του Διονυσίου Καλογερόπουλου, του Πάνου Χατζηπάνου και του Μαρίνου Πολλάτου, οι μονογραφίες του Παναγιώτη Κρητικού, του Θεοδοσίου Τάσιου, του Χρήστου Ριζόπουλου κ.λπ. καθώς και η πρόσφατη έκδοση - λεύκωμα της Στοάς της Λευκάδας. "Η Ένωσις" για το Διονύσιο Ρώμα και την πρώτη Εθνική Μεγάλη Στοά προσδιορίζουν τα ορόσημά της. Είναι πράγματι η μόνη περίοδος που έχουμε κάνει κάποια ιστορική δουλειά.Η δεύτερη περίοδος υστερεί από άποψη ιστορικής καταγραφής.Ο Χατζηπάνος παραθέτει πολλά στοιχεία αλλά άτακτα και χωρίς κριτικό πνεύμα, είναι περισσότερο ένας - με επιλογές - αρχειογράφος και λιγότερο ένας ιστορικός. Ο Πολλάτος ενώ είναι αυστηρός στην αρχή, όσο πλησιάζει προς την εποχή του γίνεται πιο προσεκτικός και εξυμνητικός. Ο Νέστορας Λάσκαρης στο λεξικό του είναι μονοσήμαντος και επιφυλακτικός. Υπήρξε ο πιστός υπηρέτης της ιδέας της Μεγάλης Ανατολής και ο Ηρακλής του Σκωτικού Τύπου. Ανήκει εξάλλου στη σχολή που η μυθοποίηση ταυτίζεται με την αλήθεια.Στη σχολή αυτή θητεύουν και οι περισσότεροι τέκτονες που ασχολούνται σποραδικά με την ιστορική έρευνα της δεύτερης περιόδου. (Τον προβληματισμό του πάνω στο θέμα αυτό εκθέτει ο Φαίδων Μπουμπουλίδης "Σκέψεις γύρω από τις τεκτονικές έρευνες" σ' ένα του αξιόλογο άρθρο - οδηγό στο Τεκτονικό Δελτίο, σελ. 84-99 (1966).



EΠIΦANEIΣ TEKTONEΣ


ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΚΑΪΡΗΣ


Ο Καΐρης γεννήθηκε στην ʼνδρο το 1784. Μικρός ξενιτεύεται, εξαποστέλλεται στην ξακουστή Ακαδημία των Κυδωνιών όχι μόνο για να πάρει τα πρώτα γράμματα, αλλά για να κάνει και ευρύτερες σπουδές.Αποφοιτώντας καταφεύγει στο Μοναστήρι της Πάρου για να ασκητέψει. Αργότερα είχε την έμπνευση και να χειροτονηθεί. Ανήσυχος όμως όπως ήταν, φεύγει από το Μοναστήρι και πάει στο Πανεπιστήμιο της Πίζας για να σπουδάσει Φιλοσοφία και Φυσικομαθηματικά.Μετά από τέσσερα χρόνια σπουδών βρίσκεται στο Παρίσι. Συνδέεται με τον Κοραή που του έδειξε πατρική αληθινά στοργή και επηρέασε αποφασιστικά την πνευματική του εξέλιξη. Εκεί μυείται και στον Τεκτονισμό, οι αρχές του οποίου διαπότισαν ολόκληρο το μετέπειτα βίο του όπως θα δούμε.Το 1812 επιστρέφει για να διδάξει και φωτίσει το υπόδουλο γένος. Διορίζεται Διευθυντής στην Alma Mater του, την Ακαδημία Κυδωνιών, που την κατέστησε ένα αό τα λαμπρότερα πνευματικά κέντρα του προεπαναστατικού Ελληνισμού.Με την κήρυξη της Μεγάλης επανάστασης εγκαταλείπει τα πάντα, Σχολή και Μαθητές και τρέχει στη φωνή της Πατρίδας. Υψώνει πρώτος τη σημαία στην ʼνδρο, πολιορκεί την Κάρυστο, ξεσηκώνει τη Χαλκίδα. Πολεμάει παντού σαν απλός στρατιώτης και φτάνει μέχρι τον Όλυμπο. Στη διάρκεια του Αγώνα λαβώνεται τρεις φορές. Χρημάτισε πληρεξούσιος στην Εθνική Συνέλευση και το 1824 έγινε Πρόεδρος του Βουλευτικού. Του ανατέθηκε να προσφωνήσει τον Καποδίστρια. Ο λόγος που εξεφώνησε στην επίσημη τελετή της υποδοχής του παρέμεινε μνημειώδης για τα πατριωτικά και βαθυστόχαστα νοήματά του. Οι φιλελεύθεροι όμως στοχασμοί και οι υποθήκες που τον συνόδεψαν, του χάρισαν την απροκάλυπτη δεσμένεια του Πρώτου Κυβερνήτη. Ο Καΐρης, υποψιασμένος πια και απογοητευμένος αποσύρεται από το δημόσιο βίο.Φεύγει για το εξωτερικό και ασχολείται με την ενημέρωσή του πάνω στα νέα εκπαιδευτικά συστήματα και τη συγκέντρωση, χρημάτων, βιβλίων και εποπτικού υλικού για την ίδρυση ενός πρότυπου διδακτηρίου στη γενέτειρά του, την ʼνδρο.Η Σχολή του αυτή όχι μόνο θα αποκτήσει πανελλήνια φήμη, αλλά θα τρέξουν σ' αυτήν σπουδαστές κι από τα γειτονικά κράτη. (Ανάμεσα στους μαθητές του ο Δεληγιάννης, ο Συγγρός, ο Κύριλος του Βιδινίου και ο μετέπειτα Βαλής της Θεσσαλονίκης Αχμέτ Ρεσίμ Πασάς, Βούλγαροι, Σέρβοι, ʼραβες).Ενάρετος και πανεπιστήμων διδάσκει φιλοσοφία, ιστορία, ψυχολογία, μαθηματικά, χημεία, αστρονομία, υδραυλική κ.λπ. Σαν ηθική βάση της διδασκαλίας του, που απευθυνόταν σε ένα ευρύτερο ακροατήριο (ομόθρησκο και αλλόθρησκο όπως είδαμε) είχε καθιερώσει την πίστη στην ύπαρξη ενός και μόνο θεού, κατά τα Τεκτονικά πρότυπα και τον απέραντο προς Αυτόν σεβασμό, την αποκαλούμενη μονολεκτικά "θεοσέβεια".Η αίγλη όμως και η φήμη που αποκτά αρχίζουν να ενοχλούν. Είναι πολύ ενοχλητικό για ένα απολυταρχικό καθεστώς να αρνείσαι να δεχτείς τα παράσημά του ή να μη δέχεται μια έδρα που σου προσφέρουν στο Πανεπιστήμιο.Η Εκκλησία δεν διστάζει έτσι να τον χαρακτηρίσει αιρετικό και το παλάτι σαν επαναστάτη. Ιεροκήρυκες αρχίζουν να τον κατηγορούν από τον άμβωνα για αθεϊα, (έτσι χαρακτηρίζουν τη "θεοσέβεια") και διάφοροι "θεολογούντες" να δημοσιεύουν πύρινα άρθρα κατά του φιλοσόφου. Το καλοκαίρι του 1839 η Ιερά Σύνοδος θυμάται την παλιά και ξεχασμένη από όλους ιδιότητά του σαν κληρικού και τον καλεί σε απολογία. Παράλληλα του ζητάει να υποβάλει γραπτή "ομολογίαν της πίστεώς του".Ο Καΐρης έστειλε απλά μια απάντηση με την οποία τονίζει ότι τα δόγματα και τα Ιερά Μυστήρια δεν γίνονται καταλυπτά και δεν ομολογούνται δια λόγων. Aυτό θεωρήθηκε σαν ομολογία αίρεσης και διατάσσεται η σύλληψή του. Καθώς τα όρια της εξουσίας της Πολιτείας και της Εκκλησίας εκείνο τον καιρό ήταν επάλληλα και συγκεχυμένα, η Ιερά Σύνοδος χρησιμοποιεί πολεμικό πλοίο για να συλλάβει και μεταφέρει τον Καϊρη από την ʼνδρο στο Μοναστήρι της Αίγινας υπόδικο. Οι ολοφυρμοί στην παραλία της γενετείρας του, του λαού και των μαθητών του δε στάθηκαν ικανοί να συγκινήσουν τους Ιεράρχες.Η δίκη του που ξεσήκωσε εν τω μεταξύ το πανελλήνιο έγινε στις 21 Οκτωβρίου του 1839. Ο Καΐρης επικαλείται το δικαίωμα της ελευθερίας της συνειδήσεως. Ξέρει ότι στο πρόσωπό του δοκιμάζεται μία από τις πιο βασικές αρχές μια ευνομούμενης πολιτείας. Επιτρέπεται, είπε, σε ένα ευνομούμενο κράτος που έχει διακηρύξει μάλιστα την ανεξιθρησκεία να ερευνάται η συνείδηση των πολιτών του και να τους ζητούν έγγραφη ομολογία της πίστης τους; Τότε σε τι θα διαφέραμε, ρωτάει, από την ίδια την Ιερά Εξέταση; Εγώ διδάσκω φιλοσοφία, τους είπε. Δεν διδάσκω Χριστιανική Κατήχηση. Ποτέ δε μίλησα όμως ή εδίδαξα κάτι εναντίον της Χριστιανικής Θρησκείας. Το μόνο το οποίο επιδίωξα είναι να εμπνεύσω στους μαθητές μου θεοσέβεια.Η Ιερά Σύνοδος εξέδωσε απόφαση καταδικαστική. Με Βασιλικό Διάταγμα (!!) ο φιλόσοφος κλείστηκε στο Μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Σκιάθου για να του δοθεί καιρός να "μεταμεληθεί". Εκεί ο Καΐρης υπέστη τα πάνδεινα από τους φανατικούς καλογήρους οι οποίοι με το βασανισμό του νόμισαν ότι βρήκαν μια σίγουρη πύλη προς τον δικό τους παράδεισο.Έμεινε ένα ολόκληρο χειμώνα έγκλειστος σε ένα σκοτεινό υπόγειο και αρρώστησε βαρειά. Το σώμα του παρέλυσε. Η Εκκλησιαστική και η Κοσμική Εξουσία ανησύχησε. Τον μεταφέρουν σε καλύτερο περιβάλλον, στο Μοναστήρι της Σαντορίνης. Αφού τον κράτησαν άλλα δύο χρόνια εκεί σε απομόνωση, του επέβαλαν να φύγει για το εξωτερικό. ʼρρωστος, εξόριστος και πικραμένος βρέθηκε στο Λονδίνο. Με τη μεσολάβηση του Σπυρίδωνα Τρικούπη επέστρεψε δυστυχώς αργότερα στην πατρίδα για να ακολουθήσει η Τρίτη και τελευταία πράξη του δράματός του.Γέροντας και ασθενής πια σύρεται σε δεύτερη δίκη. Καταδικάζεται σε δύο χρόνια φυλακή και τον κλείνουν στο Λοιμοκαθαρτήριο της Σύρου. Σε λίγες μέρες πεθαίνει. Του αρνήθηκαν εκκλησιαστική ταφή και για να μη γίνει ο τάφος του αντικείμενο σεβασμού και προσκυνήματος από τους μαθητές του, οι διώκτες του γέμισαν το πτώμα του με ασβέστη και το κατάκαψαν.Η ιστορία του Θεόφιλου Καΐρη και οι περιπέτειές του είναι η ιστορία και οι περιπέτειες του Ελληνισμού και των ονείρων του κατά το 19ο αιώνα. Dίνουν με ενάργεια την εικόνα και παρακολουθούν τις παλινδρομήσεις του Διαφωτισμού στη χώρα μας και αρκούν για να προβάλλουν χωρίς περιττές αναλύσεις, τις συνθήκες της εποχής. Συνθήκες κάτω από τις οποίες ήταν αδύνατη η λειτουργία του Τεκτονισμού μετά την Επανάσταση στην Ελλάδα.



ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ


H Zάκυνθος, κέντρο πνευματικό και εθνικό της προεπαναστατικής Eλλάδας, γίνεται λόγω της θέσης της τόπος υποδοχής των καταδιωκόμενων τόσο από τη Pούμελη, όσο και από το Mωριά.Kατά τη διάρκεια του αγώνα είχε συσταθεί στο νησί Tεκτονικό Διευθυντήριο, το αποκαλούμενο "Tρισυπόστατον" από τον Kόμητα Διονύσιο Pώμα, τον Tραπεζίτη Παναγιώτη Στεφάνου και τον Φιλικό Kωνσταντίνο Δραγώνα "Προέξαρχο των εν Zακύνθω Φραμασώνων" το οποίο "δια παντοίων τρόπων και μέσων" ενίσχυσε το επαναστατημένο Έθνος. Mε πολιτικές νουθεσίες, με στρατιωτικές συμβουλές, με πληροφορίες, με εφόδια και στρατιωτικό υλικό.Ο Γέρος του Μωριά μυήθηκε το 1818 στην Τεκτονική Στοά "Αναγεννόμενος Φοίνιξ" της Ζακύνθου που την ίδρυσε ο Διονύσιος Ρώμας το 1815.Κάποτε είπε: Στη Ζάκυνθο έμαθα την πολιτική της ζωής.Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Αναγνωσταρά (απεσταλμένο της εταιρείας) την 1ην Δεκεμβρίου του έτους 1818 στο νησί που τόσο αγάπησε.



ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ


Εθνομάρτυρας και πρόδρομος της ελληνικής ελευθερίας, γεννήθηκε στο Βελεστίνο το 1757. Σπούδασε αρχικά στη Ζαγορά και αργότερα στα Αμπελάκια. Συμπλήρωσε τη μόρφωσή του στην Κωνσταντινούπολη με την εκμάθηση της Γαλλικής και Αγγλικής γλώσσας, υπηρετώντας σαν Γραμματέας του Τέκτονα Αλέξανδρου Υψηλάντη ο οποίος του έδειξε πατρική αληθινά φροντίδα.Φθάνει στο Βουκουρέστι το 1770 όπου γνωρίζεται με τον Ηγεμόνα Μαυρογένη και ιδρύει τη μυστική "Εταιρεία των Φίλων" υπό την επίδραση του ισχυρού τεκτονισμού της Αυστρίας, η οποία όμως εξέφραζε το δικό του φιλελεύθερο παλμό.Δεν είναι βέβαιο αν μυήθηκε σε κανονική τεκτονική στοά, το όλο του έργο όμως επιβεβαιώνει ορθή γνώση τόσο των αρχών όσο και της λειτουργικότητας του τεκτονικού θεσμού.Η αίθουσα τελετών της Μεγάλης Στοάς της Γιουγκοσλαβίας, το πάλαι, είχε διακοσμηθεί με έξοχες τοιχογραφίες οι οποίες σχεδόν θεοποιούσαν τον Βελεστινλή. Αλλά και Βούλγαροι ιστορικοί (Καθηγητής Αλ. Θεοδώρωφ - Μπαλάν κ.λπ.) επιβεβαιώνουν την τεκτονική ιδιότητα του Εθνομάρτυρα.



ΒΟΛΤΑΙΡΟΣ (1964-1778)


Ο Βολταίρος υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της Γαλλίας και ο τελευταίος της κλασικής περιόδου.Ολόκληρο το έργο του υπογραμμίζει έντονα το ιδανικό της προόδου στο οποίο κάλεσε με χίλιες παραλλαγές του "εργάτες" όλης της ανθρωπότητας να ανταποκριθούν. Η ζωή του, μακρά και έντονη κάλυψε το λυκόφως του συντηρητισμού και το λυκαυγές της επαναστατικής περιόδου. Κατά τη διάρκεια αυτής της μετάβασης η παρουσία του υπήρξε παράγων αποφασιστικός και προσδιόρισε τις κατευθύνσεις που πήρε ο νεότερος Ευρωπαϊκός πολιτισμός.Οι πολεμικές καταστροφές του 1709 και οι φρικαλεότητες των θρησκευτικών διωγμών άφησαν έντονα τα ίχνη τους πάνω του. μετά την επιτυχία της πρώτης του τραγωδίας το 1718 ονομάστηκε διάδοχος του Ρακίνα στο θέατρο, αλλά περισσότερο του ταίριαζε η ιδιότητα του φιλόσοφου που απέκτησε αργότερα. Διεκήρυξε έναν επιθετικό θεϊσμό που σκανδάλισε τον κλήρο και του χάρισε τον τίτλο του άθεου.Sτην Αγγλία αργότερα, τη χώρα στην οποία με έκπληξη διαπίστωσε ότι ανεχόταν την ελευθερία της σκέψης, ανακάλυψε το ολοφάνερο, τα έργα του Σαίξπηρ.Επιστρέφοντας ξεκίνησε μια επίθεση κατά του Πασκάλ, υπογραμμίζοντας ότι σκοπός της ζωής δεν είναι να φτάσουμε στον παράδεισο μέσω της μετάνοιας, αλλά να εξασφαλίσουμε πάνω στη γη την ευτυχία για όλους τους ανθρώπους μέσα από την πρόοδο των επιστημών και την άσκηση των τεχνών. Τούτο θεωρήθηκε σκάνδαλο και του χάρισε την πρώτη εξορία.Η αλληλογραφία του με το Φρειδερίκο το Μεγάλο τον οδήγησε στην Πρωσσία. Αργότερα εγκαταστάθηκε στη Γενεύη και μετά στα σύνορα της Γαλλίας και της Ελβετίας έστησε το μοντέρνο για την εποχή υποστατικό του και κατέληξε ο μεγάλος "πανδοχέας" των διανοουμένων της Ευρώπης. Ανάμεσά τους ο Καζανόβας, ο Γίβων, ο Μπόσγουελ.Συντήρησε μια πληθωρική αλληλογραφία με τους "φιλοσόφους", τους παλιούς του φίλους, με αυλικούς, με Μονάρχες και επιδόθηκε σε μια ασυνήθη συγγραφική δραστηριότητα και τη σύνταξη του "Φιλοσοφικού Λεξικού".Κατηγόρησε την Εκκλησία για την αδιαλλαξία και το κλειστό πνεύμα της και τα κύρια θέματα που τον απασχόλησαν ήταν η ανοχή, η υλική ανάπτυξη και ο σεβασμός της ανθρώπινης προσωπικότητας. Επιστρέφοντας στο Παρίσι το 1778 μετά από 28 χρόνια απουσίας κυριολεκτικά αποθεώθηκε. Στις 30 Μαίου πεθαίνει εν ειρήνη. Ο ανιψιός του (κληρικός ο ίδιος) πέτυχε να μεταφερθεί τάχιστα και να ταφεί με θρησκευτική ακολουθία, προτού φθάσει η σχετική απαγόρευση από την επίσημη εκκλησία. Η σωρός του εναποτέθηκε στο Πάνθεον το 1791.ΤεκτονικάΟ Βολταίρος μυήθηκε στον τεκτονισμό στις 7 Απριλίου 1778 στο Παρίσι. Τη μεγάλη αυτή τιμή είχε η Στοά "Αι Εννέα Αδελφαί" η οποία απεκαλείτο και Στοά των Εννέα Μουσών. Την τελετή παρακολούθησαν 250 περίπου μέλη. Ανάδοχός του υπήρξε ο Αβάς Cordier de St. Firmin, Δοκιμαστής του ο Κόμος Stroganoff, Κουροπαλάτης της Αυτοκράτειρας Αικατερίνης της Ρωσσίας. Σεβάσμιος της Στοάς ο Αστρονόμος και Ακαδημαϊκός Lalande. Τον υποψήφιο συνόδευε ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, πρώτος πρέσβυς τότε των Ηνωμένων Πολιτειών στο Παρίσι.Ο Βολταίρος αφού απάντησε σε μία σειρά ηθικοφιλοσοφικών ερωτημάτων που του έθεσε ο Σεβάσμιος μυήθηκε κανονικά.Όταν τελείωσε η μύηση οδηγήθηκε στην Ανατολή όπου ο Σεβάσμιος τον περιέβαλε με το περίζωμα που έφερε άλλοτε ο Γάλλος Φιλόσοφος Ελβέτιος, ο δε Τελετάρχης έθεσε στέφανο στην κεφαλή του. Ο Βολταίρος ασπάσθηκε το περίζωμα και αφαίρεσε το δάφνινο στέφανο με σεμνότητα.Από την προσφώνηση του Lalande στο Βολταίρο: "... Ουδείς υπηρέτησε την πατρίδα του όπως εσείς, διδάσκων και φωτίζων τους συμπατριώτας σας εις τα καθήκοντα και τα δικαιώματά των. Καταστήσατε ούτω τον φανατισμόν απεχθή και την δεισιδαιμονίαν γελοίαν... Οικοδομήσατε εις το Υπέρτατον Ον Ναόν εις τον οποίον εύρον καταφύγιον τα θύματα της μισαλλοδοξίας... Υπήρξατε Τέκτων πολύ πριν γίνετε δεκτός εις την Στοάν μας και εκπληρώσατε πλήρως την αποστολήν σας πριν αναλάβετε εδώ επίσημον επερί ταύτης υποχρέωσιν... Σας υποδεχόμεθα εις την Στοάν μας, ίνα αποτίσωμεν ούτω φόρον τιμής και θαυμασμού προς το πνεύμα σας..."



ΒΟΛΦΓΚΑΝΓΚ ΓΚΑΙΤΕ (1749-1832)


Ένας από τους γίγαντες της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ο όγκος και η ποικιλία της συγγραφικής του παραγωγής αποτελούν φαινόμενο. Ποιητής, Μυθιστοριογράφος, Θεατρικός συγγραφέας, Κριτικός, Δημοσιογράφος, Ζωγράφος, Σκηνοθέτης, Φιλόσοφος. (Μόνο οι επιστημονικές του εργασίες καλύπτουν 14 τόμους).Το χαρακτηριστικότερο γνώρισμα όλης αυτής της δημιουργίας του είναι ότι ξεπέρασε το βαρύ δυισμό της δυτικής σκέψης όπως υποκείμενο - αντικείμενο, θεωρία - πράξη, αίσθηση - νόηση και γεφύρωσε μια φιλοσοφική παράδοση που είχε να φανεί από την εποχή του Ηράκλειτου.Το 1779 ο Γκαίτε, Μυστικοσύμβουλος τότε του Δούκα της Βαϊμάρης Καρόλου - Αυγούστου, ταξιδεύει στην Ελβετία και γνωρίζεται με τους διανοούμενους της Χώρας. Στη Ζυρίχη δρούσε τότε με μεγάλη επιτυχία η τεκτονική στοά "Modestia" που είχε συγκεντρώσει τα αξιολογότερα πνεύματα. Η επαφή του αυτή άφησε τις ζωηρότερες εντυπώσεις στο Γκαίτε και επιστρέφοντας στη Βαϊμάρη απευθύνεται αμέσως στο Σεβάσμιο της Στοάς "Αμαλία" Υπουργό J. F. Von Fritsch με την ακόλουθη επιστολή."Εξοχώτατε, Λαμβάνω το θάρρος να σας ενοχλήσω με μίαν παράκλησιν. Από πολλού χρόνου είχα την επιθυμίαν να γίνω μέλος της Εταιρείας των Ελευθέρων Τεκτόνων. Η επιθυμία μου αυτή έγινε εις ένα πρόσφατον ταξίδιόν μου ακόμη μεγαλυτέρα. Κατ' αυτό διεπίστωσα ότι μου έλειπε μόνον η ιδιότης αυτή δια να συνδεθώ στενώτερον με άτομα τα οποία εξετίμησα και η ανάγκη αυτής της επικοινωνίας είναι εκείνη η οποία με παρακινεί εις το να ζητήσω την εισδοχήν μου. Εις ποίον θα ηδυνάμην να εμπιστευτώ καλλίτερον την αίτησίν μου αυτήν ή εις την υμετέραν Εξοχότητα; Αναμένω ότι θα ευαρεστηθείτε να δώσετε εις την υπόθεσιν αυτήν ευμενές νεύμα και υπογράφομαι ευσεβάστως.Της Υμετέρας ΕξοχότητοςΕυπειθέστατος θεράπων Β. Γκαίτε13 Φεβρουαρίου 1780"ια τους Έλληνες φοιτητές που σπούδαζαν τότε στην Ινέα, στη Γοτίγγη και στη Λειψία, ο Γκαίτε στο ημερολόγιό του λέγει ότι είχαν "ζωηρόν τον πόθον και ζήλον προς την παιδείαν και επέδρων επ' αυτού κατ' εντελώς ιδιάζοντα τρόπον".Στις 22 μαρτίου 1832 ο Γκαίτε απέρχεται του κόσμου τούτου. Τη στιγμή αυτή της υπέρτατης μύησης ζήτησε ό,τι σ' όλο το βίο του επεδίωξε να προσφέρει: "Περισσότερον φως" ήταν οι τελευταίες του λέξεις. Ο Καγκελάριος Φον Μύλλερ είπε μεταξύ άλλων στη νεκρολογία του: "Το πνεύμα του και η ψυχή του είχαν αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Τεκτονισμό. Του είχε γίνει πίστη ακλόνητη ότι μεγάλοι και ευγενικοί σκοποί δεν μπορεί να πραγματοποιηθούν παρά μόνο με την ανεπιφύλακτη προσπάθεια πολλών ανθρώπων με κοινές αρχές και ότι κάθε υψηλή αλήθεια πρέπει να προστατεύεται αυστηρά και να προσεγγίζεται μόνο μέσα από καθορισμένες διαδικασίες και κανόνες.Οι πεποιθήσεις του αυτές ήταν καρπός βαθειάς μελέτης τόσο της Φύσης όσο και της Ιστορίας."



Ο ΑΝΤΙΤΕΚΤΟΝΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΜΑΚΡΑΚΗΣ (1831-1905)


Θεολόγος, Πατριώτης και Ιεροκήρυκας. Πολυτάραχη και δυναμική προσωπικότητα που άφησε έντονα ίχνη στη θρησκευτική, κοινωνική κι πολιτική ζωή της εποχής του. Συνδύαζε, βαθειά και πηγαία ευσέβεια, πρωτότυπο συγγραφικό ταλέντο και δεινή ρητορική ικανότητα. Όλα αυτά όμως τα πρόβαλε με βυζαντινό καλογερίστικο φανατισμό, με προσωπική εμπάθεια και με ακατανόητο μίσος για κάθε νεωτερισμό.Δεν ήταν μόνο ο Τεκτονισμός που υπέστη την πληθωρική και εκρηκτική του δράση.Μετά τις σπουδές του στη Μεγάλη του Γένους Σχολή και την παραμονή του στο Παρίσι σαν δάσκαλος της Ελληνικής, με πρωτοφανή τόλμη στην αρχή καταφέρθηκε κατά της νεότερης φιλοσοφικής αναζήτησης (Κάντιος, Καρτέσιος κ.λπ.) την οποία κατηγόρησε ανοιχτά σαν ανεδαφική επειδή δεν στηριζόταν στη Χριστιανική Δογματική. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα διακήρυξε την πίστη του στη δόξα του Ελληνικού Έθνους σαν περιούσιου λαού και εξαπέλυσε σφοδρές κατά του Τεκτονισμού επιθέσεις. Συγχρόνως πολέμησε την Ιερά Σύνοδο η οποία τον αποκήρυξε σαν αιρετικό και κλείστηκε τότε δυο φορές φυλακή για εξύβριση του Βασιλιά.Ανάπτυξε δικό του φιλοσοφικό και δογματικό σύστημα και ίδρυσε για τη διδασκαλία του τη "Σχολή του Λόγου" στην οποία δίδαξαν αξιόλογοι και πρωτότυποι στοχαστές και η οποία κλείστηκε μετά από πολλές περιπέτειες.Αργότερα ίδρυσε τον πολιτικό σύλλογο "Ο ʼγιος Κωνσταντίνος" με τον οποίο επιδίωκε την επί γης εγκαθίδρυση της Βασιλείας του Θεού και την εκδίωξη των Τούρκων από την Κωνσταντινούπολη.Τις τολμηρές του ιδέες παρουσίασε σε Πατριάρχες και Αυτοκράτορες και η κριτική του δεν ορρώδησε προ ουδενός. Περιπλανήθηκε φυλακίστηκε επανειλημμένα και καταδιώχτηκε. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα έζησε ακρωτηριασμένος, φτωχός και εγκαταλειμένος.Το συγγραφικό του έργο, πλούσιο, πρωτότυπο και τολμηρό δεν προσέχτηκε όσο έπρεπε και η παρουσία του σε μια άλλη κοινωνία περισσότερο βέβαιη για τον εαυτό της και στερεά δομημένη, θα ήταν δημιουργική και ευεργετική.



ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΗΣ "ΣΤΟΑΣ" Ρ 2


Το σκάνδαλο της "Στοάς" Propaganda No 2 στη γειτονική Ιταλία το καλοκαίρι του 1981 δεν έριξε μόνο μια Κυβέρνηση εκεί. Προκάλεσε άπειρες μετασεισμικές δονήσεις τόσο στο οικονομικό όσο και στο στρατιωτικό της κατεστημένο και δημιούργησε - είναι η αλήθεια - ένα γενικότερο προβληματισμό διεθνώς γύρω από τον Τεκτονισμό.Οι λαϊκές εφημερίδες των Αθηνών βρήκαν φυσικά την ευκαιρία όχι μόνο να μεταφέρουν τις τελευταίες ειδήσεις και εξελίξεις για το θέμα - όπως είχαν υποχρέωση - αλλά να αναμοχλεύσουν για μισή ακόμη φορά την άφθονη αντιτεκτονική φιλολογία. Τη σέρβιραν εντυπωσιακά, συνοδευμένη και από βαρείς υπαινιγμούς σε βάρος της Τεκτονικής ηγεσίας της χώρας. Η ίδια η ηγεσία μας μάλιστα άρχισε να δέχεται απροκάλυπτες απειλές από άγνωστα κέντρα, με αποτέλεσμα να πανικοβληθεί.Οι υπεύθυνοι Τέκτονες έτσι, δεν κατόρθωσαν τότε να ψελλίσουν ούτε μια λέξη σχετικά προς τον Τύπο και να δώσουν τις αναγκαίες διευκρινήσεις.Και δεν ήταν γιατί τους έλειπαν τα στοιχεία ή τα επιχειρήματα. Ήταν γιατί είχαν ανατραφεί μέσα και είχαν υιοθετήσει - και όλοι οι Τέκτονες είχαν αποδεχθεί - την πολιτική της αγόγγυστης σιωπής. Μια πολιτική η οποία, αν μη τι άλλο, δεν επέτρεπε να αναζητηθούν ευθύνες χειρισμών. Για παράδειγμα και μόνο δημοσιεύω εδώ τη μετάφραση που είχαν κάνει τότε για λογαριασμό του Υπάτου Συμβουλίου μιας πολύ ευπρεπούς και κατατοπιστικής εγκυκλίου που είχε λάβει από το αντίστοιχο Τεκτονικό σώμα της Ιταλίας και που θα μπορούσε πολύ εύκολα να βρει το δρόμο της δημοσιότητας στον Ελληνικό Τύπο. Γιατί οι δημοσιογράφοι κατά κανόνα ενδιαφέρονται πραγματικά για στοιχεία και αναφορές σε πρόσωπα, σε γεγονότα και σε πηγές, ανεξάρτητα από το δικαίωμά τους βέβαια να τα σχολιάζουν παράλληλα.ΥΠΑΤΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΤΟΥ 33ου ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣΥΠΑΤΟΣ ΜΕΓΑΣ ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ Ζενίθ Ρώμης 16 Ιουνίου 1981Προς ʼπαντα τα "Ύπατα Συμβούλια του Αρχαίου και Αποδεδειγμένου Σκωτικού Τύπου.Ένα σοβαρό γεγονός έλαβε χώραν εν Ιταλία αυταίς τας ημέρας, το οποίον θα έχει ίσως ενδιαφέρον δι' όλα τα Ύπατα Συμβούλια του κόσμου του Α. Α. Σ. Τ., δηλαδή η δικαστική έρευνα της δραστηριότητος της ούτω καλουμένης Στοάς Ρ2. Μια βραχεία εισαγωγή θα ήτο αναγκαία επί του θέματος τούτου. Η Στοά Προπαγάνδα Ν2 (Στοά Ρ2) ιδρύθη εις την Ιταλίαν το έτος 1887 από τον Μέγαν Διδάσκαλον Adriano Lemmi. Διέφερε από τας άλλας Στοάς εις δύο σημεία α) Ο ίδιος ο Μέγας Διδάσκαλος ήτο ο μόνιμος εν ενεργεία Σεβάσμιός της κατά κανονισμούς. β) Η Στοά είχε το δικαίωμα να δέχεται μέλη από όλα τα μέρη της Ιταλίας ενώ κάθε άλλη Στοά δύναται να επιλέγει τα μέλη της μόνον από την περιοχήν της έδρας της. Η Στοά Ρ2 προορίζετο να αποκτήσει περιορισμένον αριθμόν τεκτόνων οι οποίοι λόγω της προσωπικής των κοινωνικής και πολιτικής θέσεως, δεν επετρέπετο να εισέλθουν εις τας συνήθεις κανονικάς Στοάς (Υπουργοί, βουλευταί, αξιωματικοί, ανώτεροι κρατικοί λειτουργεί κ.λπ.).Το 1925 ο φασισμός κατέστρεψε τον Ιταλικόν Τεκτονισμόν συμπεριλαμβανομένης και της Στοάς Ρ2. Μετά τον πόλεμον ανασυνεστήθη ο Τεκτονισμός εις την Ιταλίας, επίσης δέ και η Στοά Ρ2. Το τέλος του έτους 1960 ο εν ενεργεία Μέγας Διδάσκαλος επεφόρτισε τον Licio Gelli ένα Διδάσκαλο Τέκτονα με πολλά προσόντα, με την ειδική αποστολή να αναδιοργανώσει την Στοά Ρ2. Κατά το διάστημα της θητείας του διαδόχου του (Μέγας Διδάσκαλος ήτο ο Lino Salvini), πολλοί Τέκτονες είχαν την αίσθηση ότι ο αδ. Gelli δεν περιόριζε την δράσιν του εις την αναδιοργάνωσιν της Στοάς, αλλά οργάνωνε ένα είδος ιδιαιτέρας ομάδος δια λογαριασμόν του δηλ. μιας ιδιωτικής "προσωπικής" Στοάς εις την οποίαν δεν εγένοντο δεκτοί (ως επισκέπται) άλλοι τέκτονες αλλά μόνον οι εγγεγραμμένοι εις αυτήν. Υπήρχε το αίσθημα ότι η ομάς αυτή, παραβλέπουσα τον παραδοσιακόν σκοπόν του Τεκτονισμού, ελάμβανε μέρος κατά τινά τρόπον εις πολιτικάς και οικονομικάς πράξεις παραδοσιακώς απηγορευμένας εις τον Τεκτονισμόν εν Ιταλία.Κατά την ετησίαν Γενικήν Συνέλευσιν εν Νεαπόλει το 1974 η Μεγάλη Στοά απεφάσισε να διαλύσει την Στοάν Ρ2. Εν τούτοις η απόφασις δεν εξετελέσθη, αφού εις την Γενικήν Συνέλευσιν του επομένου έτους ο Μέγας Διδάσκαλος Salvini ανήγγειλε ότι η εν λόγω Στοά μετετράπη εις μίαν κανονικήν Στοάν και εξουσιοδοτήθη να εκλέξει τον Σεβάσμιόν της, ο οποίος δεν ήταν άλλος από τον αδ. Licio Gelli. Οι αδελφοί οι επισήμως γνωστοί ως ανήκοντες εις την εν λόγω Στοάν κατά την εποχήν εκείνην ήσαν 50. Παρά ταύτα η δικαστική έρευνα αποκαλύπτει ότι τα μέλη είναι τώρα 953, εκ των οποίων μόνον 50 είχον επισήμως καταχωρηθεί εις τα αρχεία της Μεγάλης Στοάς της Ιταλίας. Επομένως είναι σαφές ότι ο αδ. Gelli χρησιμοποιών το όνομα του Τεκτονισμού εδημιούργησε δια ιδικόν του προσωπικόν όφελος ένα σώμα ξένον προς τον Τεκτονισμόν, αναμεμιγμένον εις παρανόμους πολιτικάς και οικονομικάς δραστηριότητας, το οποίον καλείται κακώς Στοά Ρ2 και του οποίου τα μέλη δεν ανήκουν εις τον κανονικόν Τεκτονισμόν, αλλά είναι μία ομάς η οποία θα έπρεπε να ονομασθεί απλώς "ομάς Gelli". Εις την πραγματικότητα τα μέλη της ομάδας αυτής δεν γνωρίζουν το ένα το άλλο, δεν συνέρχονται εις συνεδρίας της Στοάς, και κατά πλειοψηφία περιορίζουν την δραστηριότητα των εις το να καταβάλουν ετησίαν συνδρομήν εις τον Gelli, όπως εις μίαν προσωπική εταιρείαν.Ο κανονικός Τεκτονισμός (Μεγάλη Ανατολή) διοικούμενος τώρα από τον Μεγάλον Διδάσκαλον Ennio Battelli και ειδικότερα ο Σκωτικός Τύπος, εν Ιταλία, δεν ενεπλάκησαν εις καμμίαν από τας δραστηριότητας της ομάδος Gelli και δεν ανακρίνονται.Οπωσδήποτε ο Τύπος δεν διαχωρίζει σαφώς τον κανονικόν Τεκτονισμόν από την ομάδα Gelli, πράγμα που είναι αποτέλεσμα της ελλειπούς ενημερώσεως η οποία υπάρχει εν Ιταλία όσον αφορά τον Τεκτονισμόν.Ο Μέγας Διδάσκαλος και εγώ εδώσαμεν συνεντεύξεις εις την τηλεόρασιν και εις τας εφημερίδας δια να διευκρινήσωμεν πλήρως το θέμα και ουδείς εξ ημών αρνείται να απαντήσει εις ερωτήσεις που θα ηδύνντο να συμβάλλουν εις τον σκοπόν αυτόν.Ως τελικόν σχόλιον δύναται να λεχθεί ότι με μίαν αυστηρωτέραν στάσιν των Μεγάλων Διδασκάλων που διηύθυναν κατά τα παρελθόν έτη την Μεγάλην Ανατολήν θα ηδύνατο να είχε αποφευχθεί η παρούσα κρίσις δια της διαλύσεως κατά τον χρόνον που έπρεπε της Στοάς Ρ2 η δια παρεμποδίσεως του Gelli να συγκεντρώσει μίαν μεγάλην ομάδα προσώπων υπό την ψευδή κάλυψιν του ονόματος του Τεκτονισμού.Η υπόθεσις της Ρ2 είναι τώρα εις τα χείρας της δικαιοσύνης. Ο Gelli κατηγορείται τώρα δια προδοσίαν και δι' άλλα εγκλήματα. Μέχρις ότου διευκρινισθεί το θέμα τούτο ουδείς δύναται να είπη αν αι κατηγορίαι αυταί έχουν βάσιν ή όχι. Εν τω μεταξύ ο Gelli κατέφυγε εις την Λατινικήν Αμερικήν όπου είναι γνωστοί ότι έχει πολλούς σημαίνοντας φίλους.Όλοι οι Ιταλοί Τέκτονες πιστεύουν εις μίαν γενικήν διευκρίνισιν όσον το δυνατόν ταχύτερον δια να αποφευχθεί λόγω της περιπτώσεως Gelli μία νέα δίωξις κατά του Τεκτονισμού. Η γενική γνώμη είναι ότι πίσω από την περίπτωσιν αυτήν είναι δυνατόν να υπάρχει μία περιέργος πολιτική συμμαχία μεταξύ αριστερών ομάδων και δύο μερίδων των χριστιανοδημοκρατών. Η ενοχοποίησις του Τεκτονισμού είναι δυνατόν να χρησιμοποιείται δι' επίθεσιν εναντίον πολιτικών αντιπάλων και ήδη μερικοί υπουργοί ηναγκάσθησαν να παραιτηθούν αφού απεκαλύφθησαν ως μέλη της Στοάς Ρ2.Πρόσθετοι πληροφορίαι θα ακολουθήσουν όσον το δυνατόν ταχύτερον.MANLIO CECOVINI 33oΥΠΑΤΟΣ ΜΕΓΑΣ ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ




ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΥ


Ο Τεκτονισμός όπως υπογραμμίστηκε είναι ένα ιδιότυπο σύστημα με διφυή τουλάχιστον υπόσταση.Ο εσωτερικός του χαρακτήρας και η ουσία των διδασκαλιών του είναι στοιχεία διαχρονικά, καλύπτουν ανάγκες που ελάχιστα επηρεάζονται από το χρόνο και τις αλλαγές.Και όχι μόνο αυτό. Αλλά τούτο ακριβώς το αδιάφθορο και "ουσιαστικό" στοιχείο, διαπερνά το χρόνο, είναι ένας "μίτος" που δίνει νόημα και ταυτότητα στις ίδιες τις αλλαγές.Για τον αληθινά "μυημένο" η αντίληψη του χρόνου και της αλλαγής είναι ένα ακόμη "φαινόμενο".Το άλλο σκέλος όμως του Τεκτονισμού, το τελετουργικό και το κοινωνικό περιέχει στοιχεία "χρονικά" που επηρεάζονται από τις εποχές και εξελίσσονται. Και αυτές οι τελευταίες απόψεις προσπαθούν να δώσουν τροφή στη φαντασία και τους προβληματισμούς του μελλοντολόγου τέκτονα που ενδιαφέρεται - πέρα από την ουσία - για την μορφή, για τον τύπο και την εξωτερική δομή του τεκτονισμού του αύριο.



TO MEΛΛON, TA OPAMATA KAI TA ONEIPA


Tο μέλλον δεν μπορεί να έχει πολλά κοινά με τον κόσμο που χαρτογράφησαν ο Xάξλεϋ, ο Όργουελ και ο Aσίμωφ. Oι Προφήτες πάντοτε υπήρξαν αινιγματικοί και σκοτεινοί στος αφορισμούς τους. Tο μέλλον σήμερα είναι περισσότερο ορατό στους σχολαστικούς ερευνητές του M.I.T και λιγότερο στους ονειροπόλους. Tο μέλλον ανήκει σ' αυτούς που διαβαίνουν χωρίς περιορισμούς το φράγμα που χτίζουν με αγωνία οι ώρες, παραδίδεται μόνο σ' εκείνους που αρμενίζουν με τα πανιά της ενόρασης στον ωκεανό του άχρονου χρόνου.Tο μέλλον ανήκει στους οραματιστές. Kαι αυτοί κατά κανόνα σιωπούν.-

ΑΡΚΑΔΕΣ ΕΣΜΕΝ

H ΕΤΑΙΡΕΙΑ

Ο ΟΡΚΟΣ

«Ορκίζομαι ενώπιον του αληθινού Θεού, ότι θέλω είμαι επί ζωής μου πιστός εις την Εταιρείαν κατά πάντα. Να φανερώσω το παραμικρόν από τα σημεία και τους λόγους της,.......


Ορκίζομαι ότι θέλω τρέφει εις την καρδίαν μου ΑΔΙΑΛΛΑΚΤΟΝ ΜΙΣΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΤΥΡΡΑΝΩΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ μου, των οπαδών και των ομοφρόνων με τούτους, θέλω ενεργεί κατά πάντα τρόπον προς βλάβην και αυτόν τον παντελή όλεθρόν των, όταν η περίστασις το συγχωρήσει.

Ορκίζομαι να συντρέχω, όπου εύρω τινά συνάδελφον, με όλην την δύναμιν και την κατάστασίν μου. Να προσφέρω εις αυτόν σέβας και υπακοήν, αν είναι μεγαλύτερος εις τον βαθμόν και αν έτυχε πρότερον εχθρός μου, τόσον περισσότερον να τον αγαπώ και να τον συντρέχω, καθ΄όσον η έχθρα μου ήθελεν είναι μεγαλυτέρα.


Ορκίζομαι ότι καθώς εγώ παρεδέχθην εις Εταιρείαν, να δέχομαι παρομοίως άλλον αδελφόν, μεταχειριζόμενος πάντα τρόπον και όλην την κανονιζομένην άργητα, εωσού τον γνωρίσω Έλληνα αληθή, θερμόν υπερασπιστήν της πατρίδος, άνθρωπον ενάρετον και άξιον όχι μόνον να φυλάττη το μυστικόν, αλλά να κατηχήση και άλλον ορθού φρονήματος.


Ορκίζομαι να προσέχω πάντοτε εις την διαγωγήν μου, να είμαι ενάρετος. Να ευλαβώμαι την θρησκείαν μου, χωρίς να καταφρονώ τας ξένας. Να δίδω πάντοτε το καλόν παράδειγμα. Να συμβουλεύω και να συντρέχω τον ασθενή, τον δυστυχή και τον αδύνατον. Να σέβομαι την διοίκησιν, τα έθιμα, τα κριτήρια και τους διοικητάς του τόπου, εις τον οποίον διατριβώ.

Τέλος πάντων ορκίζομαι εις Σε, ω ιερά πλην τρισάθλια Πατρίς !


Ορκίζομαι εις τας πολυχρονίους βασάνους Σου.


Ορκίζομαι εις τα πικρά δάκρυα τα οποία τόσους αιώνας έχυσαν και χύνουν τα ταλαίπωρα τέκνα Σου, εις τα ίδια μου δάκρυα, χυνόμενα κατά ταύτην την στιγμήν, και εις την μέλλουσαν ελευθερίαν των ομογενών μου ότι αφιερώνομαι όλως εις Σε.


Εις το εξής συ θέλεις είσαι η αιτία και ο σκοπός των διαλογισμών μου.

Το όνομά σου ο οδηγός των πράξεών μου, και η ευτυχία Σου η ανταμοιβή των κόπων μου.
Η θεία δικαιοσύνη ας εξαντλήσει επάνω εις την κεφαλήν μου όλους τους κεραυνούς της, το όνομά μου να είναι εις αποστροφήν, και το υποκείμενόν μου το αντικείμενον της κατάρας και του αναθέματος των Ομογενών μου, αν ίσως λησμονήσω εις μίαν στιγμήν τας δυστυχίας των και δεν εκπληρώσω το χρέος μου.


Τέλος ο θάνατός μου ας είναι η άφευκτος τιμωρία του αμαρτήματός μου, δια να μη λησμονώ την αγνότητα της Εταιρείας με την συμμετοχήν μου».

Διαδήλωση κατά του Μεγάλου Διδασκάλου της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Γαλλίας

Διαδήλωση κατά του Μεγάλου Διδασκάλου της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Γαλλίας
ΕΔΩ.....ΚΟΤΕΣ ΤΑ ΠΟΥΛΑΚΙΑ ΜΟΥ...ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΧΑΣΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΛΙΛΙ

Διαδήλωση κατά του Μεγάλου Διδασκάλου της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Γαλλίας Το Σάββατο 3 Δεκ. 2011 πραγματοποιήθηκε στο Palais des Sports Murcel Cerdan συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά του Μεγάλου Διδασκάλου της GLNF.

Οι περίπου 1200 παρευρισκόμενοι ζήτησαν την απομάκρυνση του Μ.Δ Francis Stefani κατηγορώντας τον για τον τρόπο που διοικεί την συντεχνία. Οι διαδηλωτές τραγούδησαν το γνωστό τραγούδι των Παρτιζάνων (Marseillaise) και κατέθεσαν στεφάνι παραπέμποντας στο θάνατο της αδελφότητας.

Να σημειωθεί ότι η διαδήλωση καλύφθηκε από τον τύπο με εκτενή αναφορά από την LaParisien .


ΑΠΟ ΤΟ BLOG

http://tektonismos.blogspot.com/2011/12/blog-post_05.html?spref=fb

ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΣΘΕ

ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΣΘΕ
Από το Freemasonry today (τεύχος Μαρτίου 2009). Ποιοί είναι οι εικονιζόμενοι ; Κάντε κλικ στη φωτογραφία και φουσκώστε από Εθνική Υπερηφάνεια

ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ ΩΡΕ

Για πάνω από τέσσερα χρόνια καλούμε τη διοίκηση της Μεγ. Στοάς να κάνει έστω μια δήλωση για το όνομα της Μεγάλης Στοάς που φύτεψαν οι άγγλοι στην γειτονική χώρα που καπηλεύεται την πολιτιστική κληρονομιά όχι μόνο της Μακεδονίας αλλ' όλης της Ελλάδας.
Εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων έχουν αγανακτήσει με την θυελώδη σιωπή της διοίκησης της Μεγάλης Στοάς, που περιφρονεί όχι μόνο τα Εθνικά μας θέματα αλλά και την μοναδική πατριωτική παράδοση του Ελληνικού Ελευθεροτεκτονισμού.
Απευθυνόμενοι σ' αυτούς τους λέμε " ...το 1993 οι Άγγλοι σας απαναγνώρισαν γιατί ένας καλεσμένος σας μίλησε σε ανοιχτή εκδήλωση για το Μακεδονικό και σε λίγα χρόνια σας φυτεύουν στα Σκόπια μιά Μεγάλη Στοά με το όνομα της Μακεδονίας που καπηλεύεται μέχρι και το σήμα σας (το Γ). Εσείς παρίστασθε σε κοινές διεθνείς εκδηλώσεις με τους Σκοπιανούς και δεν κάνετε ούτε μια απλή δήλωση, όπως ο τελευταίος μουσικοχορευτικός σύλλογός μας σε ανάλογες εκδηλώσεις . ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ ΩΡΕ."

ΠΡΟΣΟΧΗ - attention -achtung-attenzione- ΠΡΟΣΟΧΗ

Το παρόν ιστολόγιον είναι ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΝ δια τους Τέκτονες τους ανήκοντες εις στοάς υπό την Μ. ΣΤ. της Ελλάδος, καθότι διάκειται εχθρικώς προς την παρούσα διοίκησή της (όπως ισχυρίζεται η ίδια )
Η δια του διαδικτύου διακίνηση του περιεχομένου του, ως και η ανάγνωση, υπαγόρευση, φωτοαντιγραφή η άλλη αναπαραγωγή, διαφήμιση, προώθηση, επίδειξη, όλου η μέρους, κατοχή, χρήση, νομή δι' αντιφωνήσεως η μη , μετ' εκταξεως η μη , μίσθωση, δωρεά, δωρεά αιτία θανάτου, νέμηση ανιόντος, πώληση με αντιφώνηση νομής η μη, δάνειο , χρησιδάνειο, εισαγωγή, εξαγωγή και εμπορία του, επιφέρει πειθαρχικόν έλεγχον, συμφώνως τω άρθρω 203 παρ. 2γ και 3α δ και ι του Γενικού Κανονισμού της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος (αρμόδιος κ. Τρουχίλο, οδός Ιεράς Εξετάσεως και Στάλιγκραντ 13, Τ.Κ. 666. Μεσαίωνας
Treblinka, 7ο Κρεματόριο δεξιά)


Ο ΕΝΔΟΞΟΣ ΑΛ - ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΟ ΛΑΜΟΓΙΟ

Ο ΕΝΔΟΞΟΣ ΑΛ -  ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΟ ΛΑΜΟΓΙΟ
Εκείνα τα κόλπα με τις μεταχρονολογημένες πληρωμές και τις γυψοσανίδες πως μου ξέφυγαν ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΧΑΣΟΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ?

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΧΑΣΟΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ?
ΩΡΕ ΤΙ ΜΑΝΙΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ?

ΠΡΟΣ ΛΕΒΕΝΤΕΣ

ΤΕΛΙΚΑ ΡΕ ΛΕΒΕΝΤΕΣ ΤΟΥ ΤΑΛΛΗΡΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΣΑΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ Η ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΓΑΡΓΑΡΑ

Ποίον αφορά η κατωτέρω περιγραφή του αειμνήστου Υπάτου Μεγάλου Ταξιάρχου Χρυσάνθου Κατσικοπούλου

“…..Εν γνώσει του ψευδολογών….εμφανίζεται ως τελείως αναξιόπιστος και κάθε άλλο Χριστός και ενάρετος , καθόσον προκειμένου να καταστή ενεργόν μέλος του Υπάτου Συμβουλίου, απηλλωτρίωσε τον εαυτόν και την προσωπικότητά του, καταστάς πράγματι ΠΡΑΓΜΑ, RES, ΟΝΙΟΝ, διαπραγματευθείς την ψήφον του δια δολοπλοκιών και δια προσπαθειών όπως εξακριβώσει ποίος θα τον προέκρινεν ως Ανθύπατον, ίνα τον ψηφίση ως Ύπατον…ο πολέμιος του Σκωτικού Τεκτονισμού, ο υβριστής του Υπάτου Συμβουλίου, ο ανέντιμος και διαφθορεύς αφού εβολιδοσκόπει Κρ. Αδελφούς ους προσεπάθει να διαφθείρει ….έρπων και λίχων….εξακολουθών την επιδειξιομανίαν του…ως άλλος σατραπίσκος…μεθυσμένος με την πρόσκαιρον δόξαν του…”


ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΤΟΥΣ ΒΡΙΖΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ

ΑΠΟ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΡΕΖΙΛΗΔΕΣ

ΠΡΙΝ ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ

ΠΡΙΝ ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ
Ο επίσκοπος Πειραιά εδώ και χρόνια επιδίδεται συστηματικά σε υβριστική και συκοφαντική εκστρατεία κατά του Ελευθεροτεκτονισμού. Στα πλαίσια της εκστρατείας αυτής έχει ασκήσει στο Συμβούλιο της Επικρατείας προσφυγή με την οποία επιδιώκει την διάλυση των Τεκτονικών στοών. Πρόσφατα και με αφορμή τις δηλώσεις της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος για την πολιτική κατάσταση της χώρας, εμφανίσθηκε σε Τηλεοπτικές εκπομπές μεγάλης ακροαματικότητας και συνέχισε τις υβριστικές και συκοφαντικές επιθέσεις κατά του Ελευθεροτεκτονισμού. Απ’ όσα γνωρίζουμε ουδεμία τεκτονική δύναμη αντέδρασε με οποιοδήποτε τρόπο. Η τεκτονική ιστορία μας πληροφορεί ότι σε κάθε παρόμοια περίπτωση οι τεκτονικές αρχές εκδήλωναν άμεσα σοβαρότατες αντιδράσεις προκειμένου όχι μόνο να παύσουν οι άδικοι επιθέσεις αλλά και δια να ενημερωθούν περί του Τεκτονισμού οι απληροφόρητοι πολίτες. Σήμερα που βρισκόμαστε σε εποχή γενικευμένης κρίσης, όπου εκκολάπτονται και εμφανίζονται συνεχώς αλυτρωτικές και συνομωσιολογικές θεωρίες αποδίδουσες στον Ελευθεροτεκτονισμό κάθε κακό, οι τεκτονικές διοικήσεις κοιμόνται μακαρίως τον ύπνο της εσωστρέφειας και της πρωτοφανούς ανικανότητας και δυστυχώς δικαιώνουν συνεχώς την αυστηρή κριτική μας. Δημοσιεύουμε τελείως ενδεικτικά απόκομμα της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ της 1.3.1909 όπου περιέχεται άρθρο του τότε Υπάτου Μεγάλου Ταξιάρχου Εμμ. Γαλάνη, περί τεκτονισμού (χρησιμοποιεί τον σωστό όρο «ελευθεροτεκτονική»). Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε εξ αφορμής και σε απάντηση επιθέσεων όχι Επισκόπου μεγάλης πόλεως, αλλ’ ενός ιεροκήρυκα του Βόλου, το 1909 και όχι το 2010. Αθήνα Δεκέμβρης 2010 Καθηγητής Σπήλιος Αναγνωστόπουλος