ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ - ΙΣΟΤΗΤΑ - ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ - ΙΣΟΤΗΤΑ - ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ



Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΘΕΣΜΟΣ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ ΟΥΔΕΝ ΘΕΤΩΝ ΟΡΙΟΝ ΕΝ ΤΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Η ΝΕΑ ΙΕΡΗ ΕΞΕΤΑΣΗ

Η ΝΕΑ ΙΕΡΗ ΕΞΕΤΑΣΗ
Η ΝΕΑ ΙΕΡΗ ΕΞΕΤΑΣΗ - ΤΟ ΑΧΑΡΝΕΙΟ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ο ιστοχώρος αυτός ανήκει στο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΕΚΤΟΝΙΚΟ FORUM και δεν έχει καμμία απολύτως σχέση με αυτοαποκαλούμενες Μεγάλες Στοές η άλλα σώματα που παρουσιάζονται ως Τεκτονικές οργανώσεις, ενώ στην πραγματικότητα ουδεμία σχέση έχουν με τον Ελευθεροτεκτονισμό.


Παρακαλούνται οι αναγνώστες μας να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί στις τυχόν επαφές τους με τα σώματα αυτά γιατί εφαρμόζουν συστηματικά φασιστικές, σκοταδιστικές, παραπλανητικές και Εθνοελειμματικές πρακτικές και αρνούνται να στηρίξουν τα Εθνικά θέματα της πατρίδας μας. Ακόμη δεν συμμορφώνονται με την Ελληνική και Ευρωπαική έννομη τάξη και παραβιάζουν το Σύνταγμα και την Ευρωπαική Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, δηλ. αντιστρατεύονται ευθέως τις θεμελιώδεις αξίες για τις οποίες αγωνίσθηκε ο Ελευθεροτεκτονισμός και οι μεγάλοι Ελευθεροτέκτονες.

Είναι απόλυτα ελεύθερη η αναδημοσίευση των άρθρων κλπ ακόμη και χωρίς την αναφορά της προέλευσής τους.

Οι δημοσιευόμενες απόψεις εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τους συγγραφείς τους.

Παρακαλούμε εάν κάποιος θίγεται από τις δημοσιεύσεις να μας το αναφέρει, ώστε να ενεργήσουμε άμεσα.

ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ- ΠΕΡΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΩΝ

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΕΚΤΟΝΙΚΟ FORUM
http://www.masonicforum.gr/

ΕΝΗΜΕΡΩTΊΚΟ ΔΕΛΤΙΟ
IOYNΙΟΣ 2008


ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΣΠΗΛΙΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ



ΠΕΡΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΩΝ ΝΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΤΗΣ ΜΕΓ. ΣΤΟΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ



Η αναγνώριση και η νομική θέση του Ελευθεροτεκτονισμού στην χώρα μας είναι ένα από τα μεγάλα και πολύπαθα ζητήματα.

Ως προς το τι είναι ουσιαστικά ο Ε.Τ. έχουν δοθεί αρκετοί ορισμοί με επικρατέστερο μάλλον τον « Ελευθεροτεκτονισμός είναι ένα ιδιότυπο σύστημα ηθικής καλυπτόμενο από αλληγορίες και αποκαλυπτόμενο με συμβολισμούς.»
Η Μεγάλη Στοά της Ελλάδος χρησιμοποιεί τον εξής ορισμό «Ο Ελευθεροτεκτονισμός είναι ένας παγκόσμιος προοδευτικός, φιλοσοφικός και φιλανθρωπικός θεσμός. Εργάζεται για την ηθική βελτίωση των μελών του που επιτυγχάνεται μέσω της αυτογνωσίας δια της συμμετοχής τους αφενός σε μια προοδευτική μυητική διαδικασία και αφετέρου διά των συμβόλων και των αλληγοριών.»
Ιστορικά ο Ε.Τ. αναπτύσσεται με στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης και την Αμερική τον 18 και 19 αιώνες και συνδέεται με τις μεγάλες αλλαγές εκείνων των χρόνων από τις οποίες προήλθε ο σημερινός δυτικός πολιτισμός και ιδιαίτερα με τον διαφωτισμό.
Στις χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής ο Ε.Τ. αναγνωρίζεται για την μεγάλη κοινωνική προσφορά του και μεγάλος αριθμός των διακεκριμμένων πολιτών των χωρών αυτών, υπήρξαν η είναι Ελευθεροτέκτονες. Βασιλείς, πρόεδροι, πρωθυπουργοί, επιστήμονες, καλλιτέχνες, επαγγελματίες θητεύουν μαζί με καθημερινούς ανθρώπους τα τεκτονικά εργαστήρια.
Στις χώρες αυτές η ουσιαστική αναγνώριση του Ε.Τ. έχει δημιουργηθεί και παγιωθεί. Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε την περίπτωση της Κομμουνιστικής Κούβας, της μόνης κομμουνιστικής χώρας που δεν κατεδίωξε τον Ε.Τ., σεβόμενη την Τεκτονική ιδιότητα των μεγάλων απελευθερωτών και μεταρρυθμιστών της Λατινικής Αμερικής.

Όταν υπάρχει η ουσιαστική κοινωνική αναγνώριση ενός θεσμού, η νομική του αναγνώριση από το κράτος προκύπτει σαν αναγκαία συνέπεια και έχει ένα απλώς επιβεβαιωτικό χαρακτήρα. Έχω δε επιφυλάξεις σχετικά με το εάν η αναγνώριση από την κρατική εξουσία ενός θεσμού που διακρίθηκε ιστορικά για το φιλελευθερισμό του και που πολλές φορές συγκρούσθηκε σκληρά με τις εκάστοτε εξουσίες είναι πάντα κάτι καλό γι'αυτόν.
Ο Ε.Τ. δεν τήρησε ενιαία στάση σε όλες τις χώρες που δραστηριοποιήθηκε. Στην Αγγλία για παράδειγμα γρήγορα συνεργάσθηκε με την κρατική εξουσία και συμπορεύθηκαν πλήρως στην δημιουργία της Μεγάλης Βρεττανίας.

Στην Αμερική οι ίδιοι οι ιδρυτές του Αμερικανικού κράτους ήσαν στην πλειοψηφία τους Ελευθεροτέκτονες και έτσι κράτος και Στοά συνεργάσθηκαν άψογα.

Αντίθετα σε χώρες όπως η Γαλλία και η Ιταλία ο Ε.Τ. ήλθε σε μετωπική σύγκρουση με ότι εκπροσωπούσε τον παλιό κόσμο και ιδίως με το ιερατείο της καθολικής εκκλησίας, που δεν εννοούσε να εγκαταλείψει τις κοσμικές του επιδιώξεις και κυρίως να αποδεχθεί το νέο κόσμο της γνώσης και της επιστήμης.

Στη χώρα μας ενώ μεγάλος αριθμός των αγωνιστών και των ιδεολόγων της Ελευθερίας, της ίδρυσης και θεμελίωσης του Νεοελληνικού κράτους ήσαν Ελευθεροτέκτονες η ένθερμοι οπαδοί των Τεκτονικών ιδεωδών, ο Ε.Τ. δεν είχε την κοινωνική αναγνώριση που δικαιούταν.

Ούτε μετέπειτα την απέκτησε, παρά την συνεχή παρουσία των μελών του στην πρωτοπορία των εθνικών και κοινωνικών αγώνων και την ανθρωπιστική προσφορά του.
Οι παράγοντες της απουσίας της κοινωνικής αναγνώρισης είναι πολλοί αλλά για λόγους συντομίας θα τους διακρίνουμε σε εξωτεκτονικούς και εσωτεκτονικούς
Οι εξωτεκτονικοί παράγοντες έχουν να κάνουν κυρίως με την αρνητική στάση της διοίκησης της Ελληνικής εκκλησίας, η οποία ακολούθησε την ανάλογη συμπεριφορά του καισαροπαπικού ιερατείου, επιβεβαιώνοντας και με αυτό τον τρόπο την θέλησή της να συμμετέχει δραστήρια στην γενικότερη διευθέτηση των εγκοσμίων.
Παράλληλα η ίδια η πολιτική εξουσία άλλοτε δικαιολογημένα, από τον άκριτο πολιτικό ακτιβισμό τεκτονικών η παρατεκτονικών ομάδων, που ήσαν μόδα τα πρώτα χρόνια του νεοσύστατου κράτους και άλλοτε αδικαιολόγητα, πιεζόμενη από τον ισχυρότατο «πολιτικό» παράγοντα της χώρας δηλ. την Εκκλησία, ακολούθησε μια πολύ συντηρητική και επιφυλακτική στάση, χάνοντας την μοναδική ευκαιρία να βρεί στον Ε.Τ. ένα πιονέρο της Ελληνικής κοινωνίας προς τον Ευρωπαικό διαφωτισμό, γεννήτορα και εκφραστή της μέσης δημιουργικής τάξης, που τόσο έλλειψε από τη χώρα. Οι εσωτεκτονικοί παράγοντες έχουν να κάνουν κυρίως με τις ανθρώπινες ατέλειες και ιδιαίτερα τις συγκρούσεις που δημιουργούνται στα τεκτονικά δώματα και οφείλονται κυρίως στην ανικανότητα των διοικήσεων να καλλιεργήσουν, να προβάλλουν, να επιβάλλουν και τελικά να εκπροσωπήσουν το πολύ σπουδαίο έργο που παράγεται μέσα και έξω από τις στοές.

Υπήρχε πάντα μια διάσταση των ιδεολόγων και πραγματοποιών Ελευθεροτεκτόνων, αλλά και των απλών μελών με την διοίκηση τους. Οι Έλληνες Ελευθεροτέκτονες στην πλειοψηφία τους ήσαν άνθρωποι με δυνατό ηθικό φρόνημα, πνευματική καλλιέργεια και κυρίως ρομαντικοί και οραματιστές ενός δικαιότερου κόσμου.
Αντίθετα οι διοικήσεις τους, στην πλειοψηφία τους, διακρίνονταν για τη συντηρητικότητα της θέσης τους και κυρίως δεν είχαν τις ικανότητες και την ψυχική δύναμη να αγωνισθούν και προβάλλουν τα Τεκτονικά ιδανικά. Όταν δε έβλεπαν κάποιον ικανό να ξεχωρίζει, φρόντιζαν με τη γνώση και την αυθεντία του οικοδεσπότη, να τον οδηγήσουν προς την έξοδο, διαπίστωση που έκανε ad hoc για τον Τεκτονισμό ο Λεμπέσης περιγράφοντας τις ακατανίκητες ομάδες των ηλιθίων στην μοναδική εκείνη μονογραφία του περί βλακών (Αθήνα 1936).

Στο ξεκίνημά της Γαληνοτάτης Μεγάλης Ανατολής, ο Μεγάλος Δάσκαλός της προσπαθούσε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του Σερπιέρη και της σπείρας του, που καταλήστευαν τον Ελληνικό λαό, όταν ο Σπύρος Νάγος, ο Σαράτσης και τόσοι άλλοι αγωνίζονταν για τα δικαιώματα των αδυνάτων.
To Λαύριο, το αγροτικό, το Εργατικό Κέντρο και το Παρθεναγωγείο του Βόλου, η ίδρυση του ελληνικού σοσιαλιστικού ανθρωπιστικού κινήματος, η συμμετοχή στον Κρητικό και Μακεδονικό αγώνα συγκροτούν τις μεγάλες μνήμες και την Εθνική και κοινωνική παράδοση του Ελληνικού Τεκτονισμού.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Σπύρος Νάγος δεν έγινε ποτέ Μεγάλος Διδάσκαλος και ότι ο Καρβούνης ουσιαστικά οδηγήθηκε εκτός Τάγματος, όχι πάντως από τον Μεταξά, που σεβάσθηκε τον κοινωνικό πλουραλισμό και το «άσυλο» της αδελφότητας.
Εδώ και πολλά χρόνια οι διοικήσεις της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος διαρκώς και με την αφόρητη επιμονή, που καταδηλώνει το μόνιμο άγχος και τον αλυτρωτισμό τους, διακηρύσσουν ότι ο Ελευθεροτεκτονισμός έχει αναγνωρισθεί από το κράτος, ως ίδρυμα η ότι το Τεκτονικό ίδρυμα είναι ο επίσημος και αναγνωρισμένος από το κράτος Ελευθεροτεκτονισμός.

Αυτό το τελευταίο χρησιμοποιούν για να απαξιώνουν τις άλλες τεκτονικές οργανώσεις της χώρας.
Στα έγγραφα και τα κείμενά τους με ιδιαίτερη φροντίδα αναφέρουν το Τεκτονικό Ίδρυμα δίπλα στη Μεγάλη Στοά και γενικώτερα χρησιμοποιούν το Τεκτονικό ίδρυμα για την επικοινωνία της Μεγάλης Στοάς με την έξω κοινωνία, επιδιώκοντας μάλλον να παραστήσουν σ' αυτήν ότι διαθέτουν εχέγγυα επισημότητας και νομιμότητας.

Από την επίγνωση της ανικανότητάς τους για την πραγματοποίηση του ουσιαστικού τεκτονικού έργου και την αγωνία τους να εμφανίσουν κάποια τυπική, έστω, επιτυχία δεν αντελήφθησαν, τόσα χρόνια, ότι το να λένε ότι ο Τεκτονισμός στην Ελλάδα είναι αναγνωρισμένος από το κράτος σαν ίδρυμα ήταν όχι μόνο ένα χονδροειδέστατο ψέμα αλλά και μια γκάφα ολκής.
Και τούτο διότι ίδρυμα νομικά σημαίνει σύνολο περιουσίας που επιδιώκει σκοπό και ο Ε.Τ. ουδαμού στον κόσμο αναγνωρίζεται σαν περιουσία.
Μόνο περιουσία δεν είναι ο Ε.Τ.. Είναι άνθρωποι, είναι ήθος, σύμβολα, ιδέες, όνειρα, μύηση, αγώνες, ιστορία, παράδοση, τρόπος ζωής.

Με αυτάρεσκο εγωισμό και αλαζονία επέμεναν να μην βλέπουν ότι στην Ελλάδα δεν υπήρχε μόνο ο δικός τους τεκτονισμός αλλά και άλλα τεκτονικά τάγματα, που δεν ακολουθούσαν τον ίδιο τύπο με αυτούς και κυρίως θεωρούσαν ως ψευτοτεκτονικά τα Τάγματα που είχαν και γυναίκες ως μέλη τους.
To μέλλον τους επιφύλαξε σκληρή απάντηση όταν εξ αιτίας ενός ανύπαρκτου γι' αυτούς Τεκτονικού Τάγματος εκδόθηκε η περίφημη δικαστική απόφαση κατά του Τεκτονισμού, γενικά και χωρίς να διακρίνει «αναγνωρισμένους η ατάκτους».
Ας δούμε λοιπόν μερικά κομβικά σημεία αυτής της ιστορίας «της νομιμότητας και της αναγνώρισης.», ώστε να μην μας κοροιδεύουν οι χρυσοποίκιλτοι αδελφοί και μάλιστα «ορθίους και εν τάξει».
Στο υπ' αριθ. 2 ΦΕΚ της 4 Ιανουαρίου 1928 (Παράρτημα) δημοσιεύεται το Προεδρικό Διάταγμα που εγκρίνει το καταστατικό του εν Αθήναις Τεκτονικού Ιδρύματος. To Διάταγμα προκλήθηκε μετά από σχετική αίτηση, με ημερομηνία 27 Αυγούστου 1927 των ιδρυτών Μιλτ. Πουρή, Σπύρου Βελλή, Σπύρου Νάγου, Αθαν. Ιωάννου, Χρήστου Λαδά, Αντων. Αδριανόπουλου, Νικ. Νώε, Πάνου Χατζηπάνου, Δημ. Παπούλια και Γεωργίου Ράλλη, μετά από πρόταση του Υπουργού Υγιεινής.
Σύμφωνα με το άρθρο 1 του οργανισμού του «....Συνιστάται εν Αθήναις ίδρυμα υπό την επωνυμίαν Τεκτονικόν, ούτινος σκοπός είναι η ανέγερσις και διατήρησις Τεκτονικού μεγάρου εν Αθήναις προς ευόδωσιν έργων ευποιίας, ιδία δε περιθάλψεως ενδεών και μορφώσεως απόρων παίδων...», ενώ στο άρθρο 2 αναφέρεται ότι «...To Τεκτονικό ίδρυμα διοικείται υπό ενδεκαμελούς αδελφάτου αποτελουμένου εκ των εκάστοτε μελών της εν Αθήναις εδρευούσης Μεγάλης Ανατολής της Ελλάδος, εκλεγομένης δι' αντιπροσώπων των Ελληνικών Τεκτονικών Στοών...».
Από την δεσμευτική γραμματική διατύπωση είναι πολύ εύκολο να διαπιστώσουμε ότι πρόκειται για ένα σύνολο περιουσίας που βρίσκεται στην Αθήνα με σκοπό να κτίσει και να συντηρήσει ένα κτίριο, στην Αθήνα, το οποίο θα χρησιμοποιείται για αγαθοεργία και κυρίως να περιθάλπονται ενδεείς και να εκπαιδεύονται άπορα παιδιά.
Περαιτέρω συνάγεται ότι το κτίριο αυτό θα λειτουργούσε σαν ένα είδος ασύλου για φτωχούς και οικοτροφείου-σχολείου για άπορα παιδιά.
Δεν αναφέρει ότι το κτίριο αυτό θα χρησιμοποιείται για τις στεγαστικές ανάγκες και τις συγκεντρώσεις των μελών της Μεγάλης Ανατολής η των Ελληνικών Τεκτονικών Στοών, για διαλέξεις η για γραφεία η οτιδήποτε σχετικό, ενώ μνημονεύει απλά την Μεγάλη Ανατολή και τις Ελληνικές Τεκτονικές Στοές.
Ένα πράγμα όμως είναι βέβαιο ότι δηλ. δι' αυτού του Ιδρύματος δεν αναγνωρίζεται από το κράτος ο Ε.Τ., παρ' όλο ότι γίνεται μια αναφορά στην Μεγάλη Ανατολή και στις Ελληνικές Τεκτονικές στοές, που αποτελούσαν και αποτελούν νομικά ενώσεις προσώπων χωρίς νομική προσωπικότητα και σύμφωνα με το άρθρο 107 του Αστικού Κώδικα, δι' αυτές εφαρμόζονται αναλόγως οι διατάξεις περί εταιρειών.

Ιστορικά φαίνεται ότι προκρίθηκε ως κατάλληλος νομικός φορέας, το ίδρυμα αυτό, προκειμένου να αγορασθεί από τους ελευθεροτέκτονες της Αθήνας, που ανήκαν στη Μεγάλη Ανατολή, το ακίνητο των οδών Σουρμελή και Αχαρνών.
Οι Τέκτονες άλλων πόλεων, τα χρόνια εκείνα, χρησιμοποίησαν άλλους νομικούς φορείς προκειμένου να αγοράσουν ακίνητα για τις στεγαστικές τους ανάγκες π.χ. συνεταιρισμούς.
Ουδέποτε όμως αναφέρθηκε ότι λ.χ. με τον συνεταιρισμό - ιδιοκτήτη του κτιρίου του Πειραιά, αναγνωρίσθηκε η νομιμοποιήθηκε (SIC) από το κράτος ο Ελληνικός Ελευθεροτεκτονισμός.

To 1933 εκδόθηκε η αντιτεκτονική πράξη της Ιεραρχίας της Ελληνικής Εκκλησίας αναφέρουσα ότι «...Η Μασσωνία αποδεδειγμένως τυγχάνει θρησκεία μυστηριακή, όλως διάφορος, κεχωρισμένη και ξένη της Χριστιανικής θρησκείας...
Ο Μασσωνισμός δεν συμβιβάζεται ποσώς προς τον Χριστιανισμόν, εφ' όσον είναι Σωματείον μυστικόν, ενεργούν και διδάσκον εν κρύπτω και παραβύστω και θεωποιούν τον ορθολογισμόν... Ομοφώνως δε και ομοψύχως άπαντες οι Ιεράρχαι της Εκκλησίας της Ελλάδος, εγκρίνοντες τα ανωτέρω, αποφαινόμεθα ότι η Μασσωνία είναι όλως ασυμβίβαστος προς τον Χριστιανισμόν, και ότι δέον τα πιστά της Εκκλησίας τέκνα, όπως απέχωσι του Μασσωνισμού...»
Αν το κράτος είχε «νομιμοποιήσει» τον Ε.Τ. δεν θα ήταν εύκολο να βγεί τέτοια απόφαση. Όμως και οι τότε διοικήσεις αιφνιδιασμένες τήρησαν μια υποτυπώδη αμυντική συμπεριφορά που περιλάμβανε την δημοσίευση κάποιων αντίθετων επιχειρημάτων και τίποτε περισσότερο.
To χειρότερο όμως ήταν ότι οι διοικήσεις εκείνων αλλά και των χρόνων που ακολούθησαν, δεν προείδαν τις συνέπειες της παραπάνω πράξης και το αποτέλεσμα, στο συγκεκριμένο κορυφαίο ζήτημα, κατέδειξε το μέγεθος και την ποιότητα των ικανοτήτων τους.

To Τεκτονικό ίδρυμα όπως είχε διαμορφωθεί το 1927 δεν κάλυπτε τις ανάγκες και τα σχέδια των διοικήσεων των επομένων χρόνων και επιχείρησαν μια ευρύτατη αναδόμησή του, που δυστυχώς είχε τραγική κατάληξη.
Συγκεκριμένα στις 23 Ιουλίου 1949 εκδίδεται άλλο Βασιλικό Διάταγμα (ΦΕΚ 161) με το οποίο εγκρίνεται νέο καταστατικό του Τεκτονικού Ιδρύματος.
Με το νέο καταστατικό τροποποιείται και διευρύνεται κατ' αρχήν ο σκοπός του. Είναι η ανέγερση και η διατήρηση Τεκτονικών Μεγάρων όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά και σε όλες τις πόλεις της χώρας και η ίδρυση εκπαιδευτικών Μεγάρων, Νοσοκομείων, Γηροκομείων, Βρεφοκομείων και εν γένει ιδρυμάτων ευποιίας για την περίθαλψη ενδεών και μόρφωση απόρων νέων και την άσκηση φιλαλληλίας. Προστίθεται επίσης (άρθρο 2) ότι το ενδεκαμελές αδελφάτον αποτελείται από τα εκάστοτε μέλη της Μεγάλης Ανατολής-Μεγάλης Στοάς και ότι εκλέγεται "ανά τριετίαν" από τους αντιπροσώπους των Ελληνικών Τεκτονικών Στοών.
Στους πόρους του προστίθενται οι δωρεές, κληρονομίες, κληροδοσίες, εισφορές του Κράτους, Δήμων και Κοινοτήτων, Ναών ή Μονών.
Οι τροποποιήσεις αυτές, όταν έγιναν γνωστές, προκάλεσαν αληθινό σάλο. Απειλήθηκε σοβαρά η ανάκληση του αρχικού Διατάγματος.
Χάρις στην επέμβαση όμως του Π. Χατζηπάνου, τότε Υπουργού-και μετέπειτα πρωταγωνιστή σκανδάλου διαφθοράς με τα πετρέλαια, εξ αιτίας του οποίου παραιτήθηκε η κυβέρνηση Τσαλδάρη και θεσπίσθηκε ο Ν. 1608/1950 περί καταχραστών του Δημοσίου- απλά με το από 27-12-1949 Βασιλικό Διάταγμα (ΦΕΚ 355) ανακαλείται ολόκληρο τοπρόσφατο Διάταγμα του Ιουλίου 1949 και επαναφέρεται σε ισχύ το παλιόΠροεδρικό Διάταγμα του 1928.
Στη συνέχεια όμως και μετά από πέντε ετών προσπάθειες, εκδίδεται νέο Βασιλικό Διάταγμα (16 Ιανουαρίου 1956, ΦΕΚ 22) (που ανακαλεί τηνανάκληση) και επαναφέρει σε ισχύ το δεύτερο Διάταγμα του 1949 με τις ευρύτερες δραστηριότητες και πόρους. Διαγράφει απλώς από τους πόρους του, τους πόρους από Ναούς και Μονές γιατί προφανώς, για ευνόητους λόγους θεωρήθηκε προκλητικό.
Αλλά κι αυτή η επαναφορά δεν κράτησε για πολύ. Μετά από έξι μήνες με το από 28 Ιουνίου 1956 (ΦΕΚ 22) Διάταγμα, το γνωστό στους Τεκτονικούς κύκλους σαν Διάταγμα "Καραμανλή", ανακαλείται κι αυτό και επανερχόμαστε οριστικά στις θέσεις του Διατάγματος και του Καταστατικού που ίσχυσε το 1928.
Η σύγκριση των κειμένων των οργανισμών του υφισταμένου ιδρύματος και των τροποποιήσεων που επιχειρήθηκαν αποκαλύπτει τα προβλήματα στη λειτουργία του Τεκτονικού Ιδρύματος και στο κύρος πλείστων από τις δραστηριότητές του που ήθελε να ξεπεράσει η τότε διοίκηση.
Ο σκοπός του, μετά από αμφιταλαντεύσεις της Πολιτείας περιορίζεται αποκλειστικά στη διατήρηση και μόνο του Μεγάρου του στην Αθήνα για την ευόδωση έργων ευποιίας "ιδία δε περιθάλψεως ενδεών και μορφώσεως απόρων παίδων".
Οι πόροι του επίσης ξαναγίνονται πολύ περιορισμένοι.
Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι τα μέλη της διοικήσεώς του πρέπει να εκλέγονται από αντιπροσώπους του συνόλου των Ελληνικών Τεκτονικών Στοών.
Προβλήματα δημιουργεί επίσης το γεγονός ότι το Διάταγμα "Καραμανλή" επαναφέρει το καθεστώς της "Μεγάλης Ανατολής" και δεν δέχεται την προσπάθεια τροποποιήσεως του τίτλου με την προσθήκη "Μεγάλη Ανατολή - Μεγάλη Στοά".
Τα τελευταία χρόνια επιχειρήθηκε εντελώς αδόκιμα να ταυτιστεί η. Μεγάλη Στοά - Μεγάλη Ανατολή με το Τεκτονικό Ίδρυμα τόσο διοικητικά, όσο και λογιστικά, ενώ και από την απλή σύγκριση των σκοπών τους προκύπτει αβίαστα η τεράστια διαφορά τους.
Ακριβώς αυτές οι πρόχειρες και επιπόλαιες λύσεις είναι εκείνες που έχουν δημιουργήσει προβλήματα στις σχέσεις μας τόσο με την πολιτεία, όσο και με την κοινωνία.
Για λόγους ιστορικούς και άλλους θα πρέπει να αναφέρουμε ότι και στις δύο περιπτώσεις στις κυβερνήσεις που κυβερνούσαν τη χώρα τα χρόνια εκείνα υπήρχαν Τέκτονες υπουργοί, όπως π.χ. ο αείμνηστος Μιχαήλ Κύρκος.
Θα πρέπει εδώ να αναφερθεί η ύπαρξη του σωματείου με την επωνυμία «Τεκτονική Ένωσις», το οποίο εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Υπάτου Συμβουλίου του 33ο του Α.Α.Σ.Τ., το οποίο είναι συγκύριος κατά 20% εξ αδιαιρέτου του ακινήτου της οδού Αχαρνών, καθώς και η ύπαρξη σωματείου του Τεκτονικού Τάγματος «To Ανθρώπινο Δίκαιο».

Παρά την ψυχρολουσία του 1949-55 οι διοικήσεις επέμειναν να μην παίρνουν τα μηνύματα και να παραπλανούν τα μέλη μας, την διεθνή αδελφότητα και την Ελληνική κοινωνία, με το να αναφέρουν το γνωστό τροπάρι της αναγνώρισης από το κράτος του Ε.Τ., δια του Τεκτονικού Ιδρύματος.
Στην ουσία οι διοικήσεις αυτές παραπλανούσαν τον ίδιο τον εαυτό τους και αρνούνταν να αντιληφθούν ότι αυτό που προέχει είναι η ουσιαστική κοινωνική αναγνώριση, που προαπαιτεί συνεχή και καινοτόμα, ανθρωπιστικά έργα και όχι μόνο δωρεές σε ευαγή ιδρύματα.
Η κοινωνική αναγνώριση σπανίως εξαγοράσθηκε με ανάλογες πρακτικές και το βέβαιο είναι ότι οι φιλανθρωπικές πρακτικές της Μεγάλης Στοάς - επαινετές κατά τα λοιπά και στο βαθμό που δεν συντελούνται σε βάρος των μελών της συντεχνίας, δεν έφεραν την πολυπόθητη κοινωνική αναγνώριση.
Με το στρουθοκαμηλισμό αυτό είχαν λησμονήσει τη δαμόκλεια σπάθη της πράξης της Εκκλησίας και τις τραγικές της προεκτάσεις σε βάθος χρόνου.
Και το πλήρωμα του χρόνου δεν άργησε.

Πριν καν συμπληρωθούν δύο δεκαετίες από την περιπέτεια του 1949-55 ήλθε το κράτος και με επισημότατο κρατικό όργανό του δηλ. το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών αποφάνθηκε περί του Ελευθεροτεκτονισμού, με αφορμή την αίτηση μελών του Τεκτονικού Τάγματος Δήλιος Απόλων, ενός «ατάκτου» σώματος, κατά την μονοπωλιακή περί Τεκτονισμού αντίληψη της Διοίκησης της Μεγάλης Στοάς του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου. (που και αυτόν άλλαξαν-με αξιοσημείωτο σεβασμό στις παραδόσεις τους και καθαρή λεβεντιά- όταν η Αγγλία τους έπιασε από το αυτί).

Με την υπ' αριθμ. 2060/1969 απόφασή του το Πολυμελές Πρωτοδικείο της πρωτεύουσας του Ελληνικού κράτους ευθυγραμμίσθηκε πλήρως με την αντιτεκτονική πράξη της ιεραρχίας της Ελληνικής Εκκλησίας και έκρινε ότι «...Τέλος και η Πολιτεία, ως ελέχθη, εμμέσως πλην σαφώς εδέχθη την θρησκευτικήν ιδιότητα του τεκτονισμού. Ούτω εν τω διδακτικώ βιβλίω της 6ης τάξεως του Δημοτικού Σχολείου του μαθήματος της Κατηχήσεως-Λειτουργικής (Αεων. Χριστοφιλοπούλου- Χρ. Καρυτινού Μήτση) του έτους 1969 και εν σελ 85 υπό τον τίτλο «Τεκτονισμός» διαλαμβάνεται ρητώς, ότι «ο Μασσωνισμός (τεκτονισμός) είναι θρησκεία». Ο τεκτονισμός όμως δεν είναι θρησκεία γνωστή υπό την ρηθείσαν έννοιαν, αλλά τοιαύτη μη φανερά, έχουσα δόγματα και λατρείαν μη φανεράν (κρυφίαν) και αποτελούσα μυστικήνοργάνωσιν άγνωστον κατά το περιεχόμενον ου μόνον εις τους πολλούς, αλλά και εις αυτούς ακόμη τους τέκτονας, λόγω των τελευταίων μυήσεων από βαθμού εις βαθμόν κατά τρόπον τοιούτον, ώστε να μη δύναται να έχη γνώσιν ο ανήκων εις τον κατώτερον βαθμόν εκείνων των μυστικών, τα οποία γνωρίζει ο ανήκων εις τον ανώτερον εκ των τριάκοντα τριών (33) εν συνόλω βαθμών της Μασσωνικής Ιεραρχίας. Περί του χαρακτήρος του Μασσωνισμού ως θρησκείας μη γνωστής απεφάνθη η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, ως ανωτέρω είρηται, χαρακτηρίσασα διά τους εν τη ρηθείση αποφάσει της λόγους τούτον, ότι αποτελεί μυσταγωγικόν σύστημα. To δε μνημονευθέν βιβλίον της 6ης Δημοτικού χαρακτηρίζει τον τεκτονισμόν ως «μυστικήν οργάνωσιν προσώπων» (σελ 84). Εν σελίδι εξ άλλου 46-47 του συγγράμματος Π. Τρεμπέλα (ΜΑΣΣΩΝΙΣΜΟΣ) εκτίθεται ο μυστικός χαρακτήρ της μασσωνικής θρησκείας εκ δε των άρθρων 4, 15, 14 και 16 του Συντάγματος της Γαληνοτάτης Μεγ. Ανατολής, 37 του Τυπικού του Α' Συμβ. βαθμού και 65 του Γεν. Κανονισμού της Γαληνοτάτης Μεγ. Ανατολής (απάντων επισήμων αυθεντικών κειμένων του Τεκτονισμού όρα εν Επιφαν. Θεοδωροπούλω, Η Μασσωνία υπό το φως της αληθείας, γ' έκδοσις, Αθήναι 1968) αποδεικνύεται ότι ο τεκτονισμός είναι θρησκεία μη γνωστή. Επειδή κατ' ακολουθίαν, εφ' όσον απεδείχθη κατά την κρίσιν του Δικαστηρίου, ότι το υπό ίδρυσιν σωματείον υπό την επωνυμίαν «Ελληνικόν Τεκτονικόν Τάγμα "Αήλιος Απόλλων", επιδιώκει την μεταξύ των μελών του και εν γένει διάδοσιν του τεκτονισμού, αποτελούντος θρησκείαν μη γνωστήν και εκ τούτου μη προστατευομένη υπό της διατάξεως 16 παρ. 2 του Συντάγματος 1968, η υπό κρίσιν περί εγγραφής αυτού αίτησις των ιδρυτών του εις το επί τούτω δημόσιον βιβλίον είναι απορριπτέα, εφ' όσον ο σκοπός και η λειτουργία αυτού αντίκεινται εις την ρηθείσαν διάταξιν του Συντάγματος ανεξαρτήτως του ότι η ασκουμένη λατρεία εκ μέρους των οπαδών του τεκτονισμού, την ανάπτυξιν και διάδοσιν του οποίου, ως είρηται, σαφώς αποδεικνύεται εκ του συνόλου του περιεχομένου του καταστατικού του αιτούντος ότι επιδιώκει το αιτούν σωματείον, εν όψει της μυστικής αυτού οργανώσεως εν γένει, αντίκειται εις τα χρηστά ήθη, οία νοείται το σύνολον των κανόνων, τους οποίους υπαγορεύει η ρυθμίζουσα την σύγχρονον κοινωνικήν διαβίωσιν ηθική, έτι δε και εις την δημοσίαν τάξιν και διά τους προσθέτους τούτους λόγους τυγχάνει επίσης απορριπτέα η αίτησις...»

Όλοι οι Έλληνες Ελευθεροτέκτονες αγανάκτησαν με την παραπάνω απόφαση.
Η διοίκηση της Μεγ. Στοάς πάγωσε κυριολεκτικά και ουδέν απολύτως έπραξε.
Φωτεινή εξαίρεση επιβεβαιώνουσα την τραγικότητα του κανόνα ήταν το άρθρο του αείμνηστου Νικ. Οικονομόπουλου στο Νομικό Βήμα του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.
Δεν τόλμησαν να ασκήσουν κάποιο ένδικο μέσο αλλά ούτε να κάνουν διαβήματα στην τότε δικτατορική κυβέρνηση, ώστε να υπάρξει κάποια αντίδραση λ.χ. με την άσκηση αναιρέσεως από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, κατόπιν αιτήματος του Υπουργού Δικαιοσύνης.

Αυτή ήταν και η διοίκηση εκείνη που είχε αφήσει τα εργαστήρια της Ελευθερίας - Ισότητας - Αδελφότητας να λειτουργούν εκείνα αλλά και τα μεταγενέστερα χρόνια και υποχρέωνε τα μέλη μας να υπογράφουν δηλώσεις πολιτικών φρονημάτων, πολλά χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου.
Για λόγους ιστορικούς και άλλους αναφέρουμε ότι αρκετά και σημαίνοντα στελέχη της χούντας ήσαν Ελευθεροτέκτονες (το σημειολογικώς ενδιαφέρον ήταν ότι οι περισσότεροι ήσαν μέλη στοάς που είχε ιδρυθεί προς τιμήν του μεγάλου Ελευθεροτέκτονα και εκ των ιδρυτών του σοσιαλισμού στην Ελλάδα).

Αν το κράτος ήθελε να αναγνωρίζεται ξεκάθαρα και επίσημα ο Ε.Τ. θα το είχε κάμει με θετικές νομοθετικές, διοικητικές η δικαστικές πράξεις, με τις οποίες το κράτος εκφράζει τις απόψεις του. Όμως ουδέποτε το κράτος προχώρησε σε τέτοια θετική και ευθεία πράξη αναγνώρισης του Ελληνικού Ελευθεροτεκτονισμού.

Αντίθετα εκτός από την παραπάνω κρατική -δικαστική πράξη, υπήρξαν νόμοι επί των μεταδικτατορικών κυβερνήσεων που απαγόρευαν σε δημόσιους λειτουργούς να συμμετέχουν σε μυστικές εταιρείες, με ερμηνευτικές δηλώσεις των αρμοδίων Υπουργών ότι δεν μπορεί να είναι τέκτονες οι δημόσιοι λειτουργοί, απαγορευτικές αναφορές σε καταστατικά κομμάτων, εντονότατα και συνεχή αντιτεκτονικά δημοσιεύματα μεγάλων εφημερίδων ( Ελευθεροτυπία, ΑΥΡΙΑΝΗ της οποίας ο ιδιοκτήτης απελάμβανε των πολύχρονων και καλών υπηρεσιών μεγαλόβαθμου Τέκτονα που αντί να τον ξαποστείλουν- και για την πρωταγωνιστική προσφορά του στο δεύτερο μεγάλο Τεκτονικό σχίσμα-τον κάνανε επίτιμο κλπ).

Επ'ευκαιρία των παραπάνω ας θυμίσουμε σημαντική αποφάση του Εφετείου Κρήτης για αποβολή της πολιτικής αγωγής στην δίκη για συκοφαντική δυσφήμηση των μετέπειτα συνεργατών της εφημερίδας ΑΥΡΙΑΝΗ Χάρη και Διακογιάννη για την δήθεν κατασκοπεία στην Κρήτη και για την αντεθνική και συνομωτική δράση των Στοών κ.α. To 1980 από μετέπειτα συνεργάτες της εφημερίδας ΑΥΡΙΑΝΗ διατυπώθηκε ότι βαρύτερο μπορεί να διατυπωθεί ποτέ για άνθρωπο ή οργανισμό από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, κατηγορία εσχάτης προδοσίας κατά της Μεγάλης Στοάς.
Η εβδομαδιαία εφημερίδα "TO ΠΟΝΤΙΚΙ' στο φύλλο της της 25ης Ιουλίου, στη σελίδα 7 περιγράφει λεπτoμερώς το αντικείμενο αυτής της δίκης. Τα της δίκης αυτής περιγράφονται επίσης στην εφημερίδα "ΑΛΗΘΕΙΑ" του Ηρακλείου Κρήτης (διευθυντής Μάνος Χάρης, Υπεύθυνος Κυριάκος Διακογιάννης) της 21 Ιουλίου 1980.
Πρωτόδικα οι δύο δημοσιογράφοι καταδικάσθηκαν αλλά στο Εφετείο αθωώθηκαν με απόφαση που μεταξύ άλλων ανέφερε ότι ο Τεκτονισμός στερείται αναγνωρισμένης υπόστασης οπότε οι μηνυτές Τέκτονες δεν είχαν το δικαίωμα να θεωρήσουν ότι θίγονται «ως Τέκτονες»

Οι επιπτώσεις της δίκης αυτής υπήρξαν καταλυτικές για τον Τεκτονισμό της Μεγαλονήσου, ο οποίος ακόμη δεν έχει συνέλθει από τη δοκιμασία αυτή και έχει σχεδόν διαλυθεί.
Σαν παράδειγμα των συνεπειών της παραπάνω απόφασης αναφέρω τον τίτλο δημοσιεύματος της εφημερίδας "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ" της 19 Δεκεμβρίου 1980: ΑΘΩΟΙ ΔΥΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΠΟΥ ΑΠΕΚΑΛΥΨΑΝ ΟΤΙ ΑΙ "ΣΤΟΑΙ' ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΥΝ ΚΑΤΑΣΚΟΠΕΙΑ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ.

Με το στίγμα της κρατικής ευθείας και σκληρής απόρριψης αλλά και της κοινωνικής μομφής ότι όχι μόνο δεν αντέδρασε στο δικτατορικό καθεστώς, αλλ' αντίθετα ότι σημαίνοντα μέλη της χούντας ήσαν Ελευθεροτέκτονες καθώς και ότι απέκλειε από τους κόλπους του την αριστερά, ο Ελληνικός Ελευθεροτεκτονισμός αντιμετώπισε την μεταδικτατορική περίοδο στο περιθώριο της κοινωνίας, χωρίς και πάλι η διοίκησή του να λάβει τα διδάγματα του παρελθόντος και τα μηνύματα των καιρών.

Και πάλι η ανικανότητα των διοικήσεων σφράγιζε τη μοίρα του Ελληνικού Ελευθεροτεκτονισμού και έντρομα και ανυπεράσπιστα τα μέλη μας έβλεπαν τα ονόματα και τις φωτογραφίες τους, έρμαιο στην μακαρθικού τύπου αντιτεκτονική υστερία της δημοκρατικής κοινωνίας μας, μια υστερία που φιλοτεχνούσε την σύγχρονη λαική εικόνα του Ελληνικού Τεκτονισμού με σκοτεινά, συνομωτικά, αντιδημοκρατικά και αντεθνικά χρώματα, που μας κατέτασσε στην ίδια ακραία αν και αντίθετη κοινωνικοπολιτική θέση από εκείνη που μας είχε τοποθετήσει λίγες δεκαετίες πριν ο Μητροπολίτης Βόλου Γερμανός Μαυρομάτης, καταθέτοντας στη δίκη των αθεικών το περίφημο «.... στη συνείδηση του κόσμου μαλιαρισμός, αναρχισμός, σοσιαλισμός και μασωνία είναι ένα και το αυτό...»
Τον προηγούμενο αιώνα αλλά και μέχρι τα μισά του εικοστού, οι κορυφαίοι της κοινωνίας κατεδήλωναν με περηφάνεια την τεκτονική τους ιδιότητα, αφού ο Τεκτονισμός στη χώρα ήταν στην πρωτοπορία της Εθνικής και κοινωνικής προσφοράς.
Από την μεταπολίτευση και μετά οι Στοές βιώνουν την ερημία της καχυποψίας και του κοινωνικού περιθωρίου, χάρη στις γραφειοκρατικές και ανίκανες διοικήσεις που καταχράσθηκαν τα έσχατα όρια της αδελφικής ανοχής των μελών μας, για να βρουν ένα υποκατάστατο της κοινωνικής αναγνώρισης και καταξίωσης, που δεν μπόρεσαν να βρουν στην έξω κοινωνία.
Αντιγράφω από την Πολιτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος του Γεωργίου Ασπρέα (βραβείο Ακαδημίας Αθηνών) στην αναφορά του για το Κρητικό ζήτημα σελ. 238 «...Μεγάλην επί του ζητήματος ήσκησεν επιρροήν εν Ευρώπη και Αμερική ο Τεκτονισμός.,.αι διαμαρτυρίαι των ελευθέρων τεκτόνων εκδηλούμεναι ομαδικώς και προσυπογραφόμεναι υπό βουλευτών και ανεγνωρισμένου διεθνούς κύρους επιστημόνων εχαρακτηρίζοντο εν Ελλάδι ως γεγονότα εξαιρετικής πολιτικής σημασίας. Ο Τεκτονισμός καθ' όλην την διάρκειαν της σκληράς εκείνης κρίσεως επεδείξατο ενάρετον αλληλεγγύην και έπραξε μετ' ηθικής και θερμουργότητος παν ότι επέτρεπον αι δυνάμεις αυτού...»
Αυτά δεν αγοράζονται ούτε με δωρεές ούτε με υποτροφίες. Δημιουργούνται, εκτελούνται, προβάλλονται και επιβάλλονται.

Παρ' όλα τα παραπάνω οι μοιραίες και ανίκανες διοικήσεις συνεχίζουν να παραπλανούν-όχι πια την κοινωνία- αλλά τα ίδια τα μέλη μας και την διεθνή αδελφότητα περί αναγνωρίσεως του Ε.Τ. από το κράτος δια του Τεκτονικού Ιδρύματος εν Αθήναις που έχει σκοπό την ανέγερση κτιρίου στην Αθήνα για τα φτωχά παιδιά.

Μεταξύ άλλων βλέπουμε σε τεκτονικούς διαδικτυακούς ιστότοπους το γνωστό άρθρο του αδ. Σουβαλιώτη να αναφέρει επί λέξει
«...A milestone in Greek Masonry is December 2, 1927 when the Grand Orient of Greece, by Presidential Decree, was recognized as a Foundation, its aims being philosophical and philanthropic.».»
Είναι ελάχιστα πιο προσεγμένη διατύπωση από εκείνο το ξύλινο «...0 Ελευθεροτεκτονισμός είναι αναγνωρισμένος από το κράτος ως ίδρυμα...» που επί χρόνια αναφέρουν per mare per terra και τούτο γιατί το άρθρο αυτό έχει γραφεί μετά το δεύτερο μεγάλο Τεκτονικό σχίσμα του 1986 και σκοπεί την νομιμότητα πλέον της Μεγάλης Στοάς (Ανατολής), η οποία έχει άλλα μεγάλα προβλήματα, που εκφεύγουν της παρούσας μελέτης.

Και επειδή κανείς ποτέ δεν σηκώθηκε να τους πει ότι αυτά που λένε είναι παραμύθια για μικρά παιδιά και ότι το ουσιαστικό θέμα είναι ότι ο κόσμος μας θεωρεί γραφικούς και -το χειρότερο- μέτριους, συνεχίζουν να πορεύονται στον ίδιο δρόμο της πρόχειρης τυπικής νομιμότητας.

Προσφεύγουν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και ζητούν σύσταση και αναγνώριση Σωματείου με την επωνυμία « Μεγάλη Στοά της Ελλάδος » και διακριτικό τίτλο τις κοινόχρηστες λέξεις «Τεκτονική Αδελφότητα», που ανήκουν σ' όλους τους Τέκτονες, ανεξαρτήτως τύπου η δόγματος.
Η αίτηση αυτή που υπέβαλαν οι αδελφοί Βουργίδης, Κούτσης και Βασιλογεώργης απορρίφθηκε από το Μονομελές Πρωτοδικείο της Αθήνας με την υπ' αριθμ. 7074/14.12.2007 απόφασή του ως ουσία αβάσιμη….
Στην παραπάνω απόφαση αναφέρονται μεταξύ άλλων «...Οι αιτούντες, προς θεμελίωση της κρινόμενης αίτησής τους, προσκομίζουν, μεταξύ άλλων, το από 18-4-2007 καταστατικό του υπό σύσταση σωματείου, στο δε άρθρο 3 αυτού ορίζεται ότι: «Τα μέλη του Σωματείου είναι τέκτονες ανήκοντες εις στοές που τελούν υπό την αιγίδα της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος και διακρίνονται σε: Ιδρυτικά, Τακτικά, Πάρεδρα και Επίτιμα: α) Ιδρυτικά Μέλη είναι τα μέλη που συμμετέχουν στην ίδρυση του Σωματείου και έχουν υπογράψει το παρόν καταστατικό. β) Τακτικά Μέλη θα αποτελούν όσοι διατελέσουν Πρόεδροι του Σωματείου αυτού, ο Μεγάλος Διδάσκαλος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, οι πρώην Μεγάλοι Διδάσκαλοι της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος και οι ανά τριετία εκλεγόμενοι αντιπρόσωποι των Τεκτονικών Στοών και οι οποίοι εγκρίνονται με απόφαση του Δ.Σ.
Όμως, στο εν λόγω άρθρο δεν προσδιορίζονται, ούτε είναι ευρέως γνωστές, οι προϋποθέσεις και τα κριτήρια, βάσει των οποίων αποκτά κανείς την ιδιότητα του τέκτονα και δη του Μεγάλου Διδασκάλου της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος και του αντιπροσώπου των Τεκτονικών Στοών, ώστε να καθίστανται σαφείς οι όροι εισόδου νέων μελών στο υπό σύσταση σωματείο, ενόψει του ότι αν στο καταστατικό παρέχεται δικαίωμα συμμετοχής σε όσους συγκεντρώνουν ορισμένες προϋποθέσεις, μετά από αίτηση, η εγγραφή είναι υποχρεωτική για το σωματείο, διότι, σε διαφορετική περίπτωση, ο αποκλεισμός προσβάλλει τη θετική ελευθερία του (ΑΠ 66/1982, Νο.Β 30. 1250). Κατόπιν τούτων, και λαμβανομένου υπόψη ότι, κατά τη διάταξη του άρθρου 80 Α.Κ., το καταστατικό, για να είναι έγκυρο, πρέπει να καθορίζει, εκτός των άλλων, τους όρους της εισόδου των μελών, πρέπει η κρινόμενη αίτηση να απορριφθεί ως αβάσιμη κατ' ουσίαν....»

Η παραπάνω απόφαση και ιδιαίτερα οι υπογραμμισμένες φράσεις της προσθέτουν ένα ακόμη αρνητικό λιθάρι από ένα επίσημο κρατικό όργανο.
Με την αίτηση αυτή η με νεώτερη που θα καταθέσουν, προσπαθούν να σωματοποιήσουν την Μεγάλη Στοά και να ξεπεράσουν και τα προβλήματα νομιμοποίησης του Ιδρύματος που έχουν προκύψει μετά το σχίσμα του 1986, αλλά και γενικώτερα προβλήματα νομιμότητας, κτιριακά κλπ.

Αυτή είναι η μέριμνα και η τακτική τους όταν αδιαφορούν για τα προβλήματα ουσιαστικής κοινωνικής αναγνώρισης και φοβούνται π.χ. μην τους μαλώσουν οι Άγγλοι και χάσουν και την άλλη στήλη του άλλοθι στην κατηγορία της απραξίας και του κοινωνικού περιθώριου, μια άλλη περίφημη και πολύπαθη αναγνώριση, την τεκτονική από τους Άγγλους.

Έτσι με εμφανώς άδηλα Εθνικά ανακλαστικά, ευθέως συγκρουόμενα με την Πατριωτική Τεκτονική παράδοση, ποιούν την νήσσα και στο θέμα του ονόματος της Μεγάλης Στοάς, που οι Άγγλοι φίλοι μας(;), από το τίποτε και ταχύτατα δημιούργησαν, βάφτισαν και αναγνώρισαν, ως Μεγάλη Στοά της Μακεδονίας, ενώ στον Ο.Η.Ε. η χώρα αυτή ονομάζεται ακόμη F.Y.R.O.M.
Και μάλιστα συμπαρίστανται σε διεθνείς συναντήσεις, εκπροσωπούντες την Ελλάδα και τις Εθνικοτεκτονικές παραδόσεις μας, με θυελλώδη σιγή, εξοντωτική του εθνικού φρονήματος
Αυτά όταν ο τελευταίος Ελληνικός αθλητικός η μουσικός σύλλογος, παρευρισκόμενος σε διεθνή συνάντηση, αντιδρούσε στην εμφάνιση του συναδέλφου του της γείτονος, με το όνομα της Μακεδονίας.
Για να μην αναφερθούμε στην Ιστορική Εθνική προσφορά του Ελληνικού Ελευθεροτεκτονισμού στις αρχές του προηγούμενου αιώνα στο Μακεδονικό και μελαγχολήσουμε περισσότερο με την σημερινή πλήρη ανυπαρξία μας
Την ίδια στάση στο θέμα του ονόματος της Μεγάλης Στοάς της F.Y.R.O.M., τηρεί και η άλλη, κανονική της Αγγλικής Σχολής, Μεγάλη Στοά, η ΕΘΝΙΚΗ ΜΕΓΑΛΗ ΣΤΟΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ανταγωνιζόμενη την ΜΕΓΑΛΗ ΣΤΟΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ στην τήρηση των Αγγλικών αποικιοκρατικών παραγγελμάτων τόσο στο συγκεκριμένο, όσο και σε άλλα θέματα.
To ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΕΚΤΟΝΙΚΟ FORUM με την πρώτη εμφάνισή του, είχε θέσει και το θέμα της κοινής αντιδράσεως στο ζήτημα της ονομασίας της Μεγάλης Στοάς της γειτονικής χώρας, εν όψει της συμμετοχής των εκπροσώπων των άνω δύο Ελληνικών Μεγάλων Στοών στην Ευρωπαική διάσκεψη της 5-6/11/2007 στο Λονδίνο και είχε ζητήσει να προυπάρξει η ελαχίστη δυνατή αλληλοαναγνώριση τους και η δημιουργία κοινής θέσης τουλάχιστον στα ευρύτατα θέματα που σχετίζονται με την Μεγάλη Στοά της γείτονος, της Μεγάλης Στοάς της Κύπρου, το θέμα του Ευρωπαικού Τεκτονισμού κλπ.
Η μίζερη αντίληψη της διαφύλαξης της όποιας εξουσίας (να προβάλλουν τα χρυσά λιλιά τους στην Ανατολή) συνέτριψε κάθε ελπίδα αξιοπρέπειας και εξόδου από την κρίση ταυτότητας και την αντικοινωνική εσωστρέφεια.

Αποτέλεσμα ήταν οι αδελφοί Βασιλογεώργης, Ήβος, Κοντέσης και Σκαρλάτος να βρεθούν άγνωστοι μεταξύ τους, κοινοί προσκεκλημένοι του ίδιου οικοδεσπότη, μαζί με τους εκπροσώπους της Μεγάλης Στοάς που χρησιμοποιεί το όνομα της Μακεδονίας και να μην τολμήσουν όχι μόνο να πουν λέξη, αλλ'ούτε καν να αποχωρήσουν σιγή.
Οι Άγγλοι οικοδεσπότες είχαν δώσει έγκαιρα το σήμα του διχασμού κινώντας άμεσα στημένες και ψεύτικες πειθαρχικές διώξεις κατά του συντάκτη του άρθρου μας αδελφού Δημοσθένη Δημόπουλου.

Αν είχαν προχωρήσει στην ελάχιστη αλληλοαναγνώριση, χάριν και μόνο αυτού του κορυφαίου θέματος, για την Εθνική και Τεκτονική υπόστασή μας και εκδήλωναν την αντίδραση τους έστω στην επωνυμία της γειτονικής Μεγάλης Στοάς όχι μόνο θα εξουδετέρωναν τις αντιδράσεις του οικοδεσπότη αλλά θα είχαν μια κοινή αξιοπρεπή Εθνική εμφάνιση.

Όμως το Εθνικό συμφέρον και η ουσιαστική προσφορά του Ελληνικού Τεκτονισμού καταπλακώθηκε από τα χρυσά λιλιά των αρχολίπαρων, που ψελλίζοντας ακατανόητες δικαιολογίες, προσπαθούν να αποτρέψουν τις Στοές και τα μέλη μας ακόμη και από την απλή εκδήλωση του εθνικού φρονήματος.



ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΕΚΤΟΝΙΚΕΣ ΣΤΟΕΣ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ.



ΝΤΡΟΠΗ ΩΡΕ



(Φωτεινή εξαίρεση το από Ιουνίου 2008 ψήφισμα της Στοάς ΙΩΝΙΑ της ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΤΟΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.)



Με τα παραπάνω όχι μόνο απεμπολούν την καλή Εθνική παράδοση αλλά και καθίστανται ένα Τεκτονικό υβρίδιο, θλιβεροί δικαιοδόχοι του Αγγλικού Τεκτονικού Franchise, απρόσφοροι κάθε ουσιαστικής προόδου, προσωπικής και κοινωνικής χρησιμότητας.


«...Μοναχή τον δρόμο επήρες και ξανάρθες μοναχή... »


Η Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας με συνεχείς αγώνες επέτυχε την έκδοση ιστορικών αποφάσεων του Ευρωπαικού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που έσπευσαν να χαιρετίσουν όλες οι Τεκτονικές Δυνάμεις του Κόσμου.
Στην Ελλάδα οι αποφάσεις αυτές έγιναν γνωστές δια του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΕΚΤΟΝΙΚΟΥ FORUM, που με σχετική επιστολή του τις γνωστοποίησε στο Ελληνικό Δημόσιο και τις Δικαστικές Ενώσεις. Οι διοικήσεις των Ελληνικών Μεγάλων Στοών ουδέν περί αυτού έπραξαν. Ούτε μια απλή ανακοίνωση. Το γιατί το αφήνουμε στην κρίση των αναγνωστών μας.
Εμείς σημειώνουμε την μνεία του Ευρωπαικού Δικαστηρίου για την Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας ότι είναι ένωση προσώπων χωρίς νομική προσωπικότητα (που επί χρόνια δεν αναγνώριζαν οι Άγγλοι και δεν άλλαξε ούτε το όνομά της από Ανατολή σε Στοά, ούτε τις θεμελιώδεις διατάξεις και τον τύπο της από Σκωτικό σε Αγγλικό, ούτε την σφραγίδα της 1867 σε 1801 κλπ κλπ) και ότι μεταξύ των Μεγάλων Διδάσκάλων του Ιταλικού Τεκτονισμού ήταν ο ίδιος ο Γκαριμπάλντι.


Θυμίζουμε τα λόγια του Μεγάλου Διδασκάλου Ευστ. Λιακόπουλου και καταλήγουμε:


Μια παλιά τεκτονική κατήχηση αναφέρει:


Ερώτηση: Πού έγινες Τέκτονας:
Απάντηση: Στην καρδιά μου.
Ερώτηση: Πώς αναγνωρίζεται ο Ελεύθερος Τέκτονας:
Απάντηση: Από το τεμάχιον της εργασίας του.
Η παραπάνω διδασκαλία προσδιορίζει με ακρίβεια το σμαράγδινο πίνακα - κανόνα που πρέπει να χρησιμοποιείται για να μετράμε την εκτίμησή μας τόσο για τους Τέκτονες σαν άτομα. όσο και για τα τεκτονικά σώματα καθ' εαυτά.

Αλλιώς όπως έχω ξαναπεί θα εκτρέφουμε μια ακόμα μορφή φαρισαϊσμού.

Ο Τεκτονισμός διακηρύσσει ότι αναζητά την αλήθεια και αλήθεια σημαίνει τελικά. πέρα από όποιους περίπλοκους ορισμούς, ουσία, πράξη, περιεχόμενο.

Εάν ένα σύστημα δεν ανταποκρίνεται στα μεγέθη και τις αξίες που το ίδιο έχει προδιαγράψει, οποιαδήποτε τυχαία αναγνώριση ή δίπλωμα δεν το σώζει από την αντινομία του και τελικά από την περιθωριοποίηση και την εξαφάνισή του.

Η ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα θεσμών που κατάντησαν σφραγίδες απλές και από κινήματα που αν και ακαταχώρητα στα επίσημα βιβλία προσδιόρισαν αποφασιστικά την πορεία της ανθρωπότητας.

Επιβάλλονται, δεν παρακαλούν.-

3 σχόλια:

  1. δυστυχώς πάμε από το κακό στο χειρότερο. άξιοι αδερφοί διαγράφονται, άχρηστοι και μη αναγνωρισμένοι αδελφοί προάγονται σε 33 (βλ. εκ σαλαμίνος ορμώμενοι)

    η διοίκηση ασχολείται με τις τιμές που τους αποδίδονται και οι αδερφοί ίστανται ορθιοι και εν΄ταξει για να ακούσουν την καθε παπαρια του εκάστοτε μεγαλοσχήμονα.

    ντροπή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κάθε θεσμός γεννιέται μέσα σε ένα συγκεκριμμένο ιστορικό περιβάλλον. Είναι καθήκον του από την στιγμή που δεν συσωματώνεται με την εξουσία να ανανεώνεται επιμένωντας όμως στις αξίες που τον γέννησαν. Στην προκειμένη περίπτωση εκτός αυτών που αναφέρονται στην ιστορία στην Ελλάδα η απόλυτη αξιακή κλίμακα ξεκινάει και τελειώνει από τη λέξη κέρδος. Που είναι ο τεκτονικός λόγος περί του αντιθέτου; Τι έχει να απαντήσει για τον πολιτισμό των στρατοπέδων - βλ. Agaben; Τι έχει να πει για τις μεταμοσχεύσεις και για την απολύτοτητα της επιστημονικής κρίσης; Πόσο αλλάζει την λογική η κβαντομηχανική και πως εφαρμόζεται σήμερα στην κοινωνία; Ας κοιτάξει κάποιος μόνο την ιστοσελίδα GOΙ (Grande Oriente d' Italia) κι ας δει τις διακεινούμενες θολές απόψεις των αντίστοιχων Μεγάλων Στοών. Δυστυχώς επιβαιβεώνεται οτι έχουμε καταφέρει σε αυτή τη χώρα ότι θετικό κι αν γίνεται εξω να το προσαρμόζουμε στα δικά μας δεδομένα που σκοπό έχουν το κέρδος και την εξουσία... Και το χειρότερο είναι οτι έχουμε μάθει τόσο στα ψέμματα που τα πέρνουμε για αλήθεια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. θελω να γινω και εγω τεκτονας πως?

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

ΑΡΚΑΔΕΣ ΕΣΜΕΝ

H ΕΤΑΙΡΕΙΑ

Ο ΟΡΚΟΣ

«Ορκίζομαι ενώπιον του αληθινού Θεού, ότι θέλω είμαι επί ζωής μου πιστός εις την Εταιρείαν κατά πάντα. Να φανερώσω το παραμικρόν από τα σημεία και τους λόγους της,.......


Ορκίζομαι ότι θέλω τρέφει εις την καρδίαν μου ΑΔΙΑΛΛΑΚΤΟΝ ΜΙΣΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΤΥΡΡΑΝΩΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ μου, των οπαδών και των ομοφρόνων με τούτους, θέλω ενεργεί κατά πάντα τρόπον προς βλάβην και αυτόν τον παντελή όλεθρόν των, όταν η περίστασις το συγχωρήσει.

Ορκίζομαι να συντρέχω, όπου εύρω τινά συνάδελφον, με όλην την δύναμιν και την κατάστασίν μου. Να προσφέρω εις αυτόν σέβας και υπακοήν, αν είναι μεγαλύτερος εις τον βαθμόν και αν έτυχε πρότερον εχθρός μου, τόσον περισσότερον να τον αγαπώ και να τον συντρέχω, καθ΄όσον η έχθρα μου ήθελεν είναι μεγαλυτέρα.


Ορκίζομαι ότι καθώς εγώ παρεδέχθην εις Εταιρείαν, να δέχομαι παρομοίως άλλον αδελφόν, μεταχειριζόμενος πάντα τρόπον και όλην την κανονιζομένην άργητα, εωσού τον γνωρίσω Έλληνα αληθή, θερμόν υπερασπιστήν της πατρίδος, άνθρωπον ενάρετον και άξιον όχι μόνον να φυλάττη το μυστικόν, αλλά να κατηχήση και άλλον ορθού φρονήματος.


Ορκίζομαι να προσέχω πάντοτε εις την διαγωγήν μου, να είμαι ενάρετος. Να ευλαβώμαι την θρησκείαν μου, χωρίς να καταφρονώ τας ξένας. Να δίδω πάντοτε το καλόν παράδειγμα. Να συμβουλεύω και να συντρέχω τον ασθενή, τον δυστυχή και τον αδύνατον. Να σέβομαι την διοίκησιν, τα έθιμα, τα κριτήρια και τους διοικητάς του τόπου, εις τον οποίον διατριβώ.

Τέλος πάντων ορκίζομαι εις Σε, ω ιερά πλην τρισάθλια Πατρίς !


Ορκίζομαι εις τας πολυχρονίους βασάνους Σου.


Ορκίζομαι εις τα πικρά δάκρυα τα οποία τόσους αιώνας έχυσαν και χύνουν τα ταλαίπωρα τέκνα Σου, εις τα ίδια μου δάκρυα, χυνόμενα κατά ταύτην την στιγμήν, και εις την μέλλουσαν ελευθερίαν των ομογενών μου ότι αφιερώνομαι όλως εις Σε.


Εις το εξής συ θέλεις είσαι η αιτία και ο σκοπός των διαλογισμών μου.

Το όνομά σου ο οδηγός των πράξεών μου, και η ευτυχία Σου η ανταμοιβή των κόπων μου.
Η θεία δικαιοσύνη ας εξαντλήσει επάνω εις την κεφαλήν μου όλους τους κεραυνούς της, το όνομά μου να είναι εις αποστροφήν, και το υποκείμενόν μου το αντικείμενον της κατάρας και του αναθέματος των Ομογενών μου, αν ίσως λησμονήσω εις μίαν στιγμήν τας δυστυχίας των και δεν εκπληρώσω το χρέος μου.


Τέλος ο θάνατός μου ας είναι η άφευκτος τιμωρία του αμαρτήματός μου, δια να μη λησμονώ την αγνότητα της Εταιρείας με την συμμετοχήν μου».

Διαδήλωση κατά του Μεγάλου Διδασκάλου της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Γαλλίας

Διαδήλωση κατά του Μεγάλου Διδασκάλου της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Γαλλίας
ΕΔΩ.....ΚΟΤΕΣ ΤΑ ΠΟΥΛΑΚΙΑ ΜΟΥ...ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΧΑΣΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΛΙΛΙ

Διαδήλωση κατά του Μεγάλου Διδασκάλου της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Γαλλίας Το Σάββατο 3 Δεκ. 2011 πραγματοποιήθηκε στο Palais des Sports Murcel Cerdan συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά του Μεγάλου Διδασκάλου της GLNF.

Οι περίπου 1200 παρευρισκόμενοι ζήτησαν την απομάκρυνση του Μ.Δ Francis Stefani κατηγορώντας τον για τον τρόπο που διοικεί την συντεχνία. Οι διαδηλωτές τραγούδησαν το γνωστό τραγούδι των Παρτιζάνων (Marseillaise) και κατέθεσαν στεφάνι παραπέμποντας στο θάνατο της αδελφότητας.

Να σημειωθεί ότι η διαδήλωση καλύφθηκε από τον τύπο με εκτενή αναφορά από την LaParisien .


ΑΠΟ ΤΟ BLOG

http://tektonismos.blogspot.com/2011/12/blog-post_05.html?spref=fb

ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΣΘΕ

ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΣΘΕ
Από το Freemasonry today (τεύχος Μαρτίου 2009). Ποιοί είναι οι εικονιζόμενοι ; Κάντε κλικ στη φωτογραφία και φουσκώστε από Εθνική Υπερηφάνεια

ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ ΩΡΕ

Για πάνω από τέσσερα χρόνια καλούμε τη διοίκηση της Μεγ. Στοάς να κάνει έστω μια δήλωση για το όνομα της Μεγάλης Στοάς που φύτεψαν οι άγγλοι στην γειτονική χώρα που καπηλεύεται την πολιτιστική κληρονομιά όχι μόνο της Μακεδονίας αλλ' όλης της Ελλάδας.
Εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων έχουν αγανακτήσει με την θυελώδη σιωπή της διοίκησης της Μεγάλης Στοάς, που περιφρονεί όχι μόνο τα Εθνικά μας θέματα αλλά και την μοναδική πατριωτική παράδοση του Ελληνικού Ελευθεροτεκτονισμού.
Απευθυνόμενοι σ' αυτούς τους λέμε " ...το 1993 οι Άγγλοι σας απαναγνώρισαν γιατί ένας καλεσμένος σας μίλησε σε ανοιχτή εκδήλωση για το Μακεδονικό και σε λίγα χρόνια σας φυτεύουν στα Σκόπια μιά Μεγάλη Στοά με το όνομα της Μακεδονίας που καπηλεύεται μέχρι και το σήμα σας (το Γ). Εσείς παρίστασθε σε κοινές διεθνείς εκδηλώσεις με τους Σκοπιανούς και δεν κάνετε ούτε μια απλή δήλωση, όπως ο τελευταίος μουσικοχορευτικός σύλλογός μας σε ανάλογες εκδηλώσεις . ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ ΩΡΕ."

ΟΙ ΕΥΕΛΠΙΔΕΣ ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΥΝ ΔΙΑΤΑΓΗ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ....ΟΙ ΤΕΚΤΟΝΕΣ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ?

ΟΙ ΕΥΕΛΠΙΔΕΣ ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΥΝ ΔΙΑΤΑΓΗ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ....ΟΙ ΤΕΚΤΟΝΕΣ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ?
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΕΚΤΟΝΕΣ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΝΔΟΞΗ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΥ

ΠΡΟΣΟΧΗ - attention -achtung-attenzione- ΠΡΟΣΟΧΗ

Το παρόν ιστολόγιον είναι ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΝ δια τους Τέκτονες τους ανήκοντες εις στοάς υπό την Μ. ΣΤ. της Ελλάδος, καθότι διάκειται εχθρικώς προς την παρούσα διοίκησή της (όπως ισχυρίζεται η ίδια )
Η δια του διαδικτύου διακίνηση του περιεχομένου του, ως και η ανάγνωση, υπαγόρευση, φωτοαντιγραφή η άλλη αναπαραγωγή, διαφήμιση, προώθηση, επίδειξη, όλου η μέρους, κατοχή, χρήση, νομή δι' αντιφωνήσεως η μη , μετ' εκταξεως η μη , μίσθωση, δωρεά, δωρεά αιτία θανάτου, νέμηση ανιόντος, πώληση με αντιφώνηση νομής η μη, δάνειο , χρησιδάνειο, εισαγωγή, εξαγωγή και εμπορία του, επιφέρει πειθαρχικόν έλεγχον, συμφώνως τω άρθρω 203 παρ. 2γ και 3α δ και ι του Γενικού Κανονισμού της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος (αρμόδιος κ. Τρουχίλο, οδός Ιεράς Εξετάσεως και Στάλιγκραντ 13, Τ.Κ. 666. Μεσαίωνας
Treblinka, 7ο Κρεματόριο δεξιά)


ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1955 - ΕΝΑΡΞΗ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1955 - ΕΝΑΡΞΗ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΑΓΩΝΑ
Οταν η Μεγάλη Στοά αγωνιζόταν για τα Εθνικά θέματα, χωρίς να φοβάται μην της πάρουν την "αναγνώριση"

Ο ΕΝΔΟΞΟΣ ΑΛ - ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΟ ΛΑΜΟΓΙΟ

Ο ΕΝΔΟΞΟΣ ΑΛ -  ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΟ ΛΑΜΟΓΙΟ
Εκείνα τα κόλπα με τις μεταχρονολογημένες πληρωμές και τις γυψοσανίδες πως μου ξέφυγαν ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΧΑΣΟΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ?

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΧΑΣΟΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ?
ΩΡΕ ΤΙ ΜΑΝΙΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ?

ΠΡΟΣ ΛΕΒΕΝΤΕΣ

ΤΕΛΙΚΑ ΡΕ ΛΕΒΕΝΤΕΣ ΤΟΥ ΤΑΛΛΗΡΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΣΑΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ Η ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΓΑΡΓΑΡΑ

Ποίον αφορά η κατωτέρω περιγραφή του αειμνήστου Υπάτου Μεγάλου Ταξιάρχου Χρυσάνθου Κατσικοπούλου

“…..Εν γνώσει του ψευδολογών….εμφανίζεται ως τελείως αναξιόπιστος και κάθε άλλο Χριστός και ενάρετος , καθόσον προκειμένου να καταστή ενεργόν μέλος του Υπάτου Συμβουλίου, απηλλωτρίωσε τον εαυτόν και την προσωπικότητά του, καταστάς πράγματι ΠΡΑΓΜΑ, RES, ΟΝΙΟΝ, διαπραγματευθείς την ψήφον του δια δολοπλοκιών και δια προσπαθειών όπως εξακριβώσει ποίος θα τον προέκρινεν ως Ανθύπατον, ίνα τον ψηφίση ως Ύπατον…ο πολέμιος του Σκωτικού Τεκτονισμού, ο υβριστής του Υπάτου Συμβουλίου, ο ανέντιμος και διαφθορεύς αφού εβολιδοσκόπει Κρ. Αδελφούς ους προσεπάθει να διαφθείρει ….έρπων και λίχων….εξακολουθών την επιδειξιομανίαν του…ως άλλος σατραπίσκος…μεθυσμένος με την πρόσκαιρον δόξαν του…”


ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΤΟΥΣ ΒΡΙΖΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ

ΑΠΟ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΡΕΖΙΛΗΔΕΣ

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΑΙΜΟΥΔΕΣ

ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

TAKTIKH ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

Aρ. Απόφασης 4875/2009

TO ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΔΙΚΑΖΕΙ κατ' αντιμωλίαν των διαδίκων.

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ό,τι κρίθηκε απορριπτέο.

ΔΕΧΕΤΑΙ εν μέρει την υπό κρίση αγωγή.

ΑΚΥΡΩΝΕΙ τις από 10-11-2008 και από 12-11-2008 αποφάσεις του Υπάτου Συμβουλίου του 33ου βαθμού περί της εκλογής στο αξίωμα του Υπάτου Μεγάλου Ταξιάρχη Χ. Μ., της εκλογής των, στο σκεπτικό αναφερομένων, οκτώ νέων μελών του Υπάτου Συμβουλίου και της εγκατάστασής τους στον 33° βαθμό.

ΑΚΥΡΩΝΕΙ την από 15-12-2008 απόφαση της Ολομέλειας του Υπάτου Συμβουλίου περί της οριστικής διαγραφής του ενάγοντος.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τις εναγόμενες στην καταβολή των δικαστικών εξόδων του ενάγοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων εξήντα (360,00) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα και δημοσιεύτηκε στον ίδιο τόπο, σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, απόντων των διαδίκων και των πληρεξουσίων δικηγόρων τους στις 23.11.2009

Η ΔΙΚΑΣΤΗΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΠΡΙΝ ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ

ΠΡΙΝ ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ
Ο επίσκοπος Πειραιά εδώ και χρόνια επιδίδεται συστηματικά σε υβριστική και συκοφαντική εκστρατεία κατά του Ελευθεροτεκτονισμού. Στα πλαίσια της εκστρατείας αυτής έχει ασκήσει στο Συμβούλιο της Επικρατείας προσφυγή με την οποία επιδιώκει την διάλυση των Τεκτονικών στοών. Πρόσφατα και με αφορμή τις δηλώσεις της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος για την πολιτική κατάσταση της χώρας, εμφανίσθηκε σε Τηλεοπτικές εκπομπές μεγάλης ακροαματικότητας και συνέχισε τις υβριστικές και συκοφαντικές επιθέσεις κατά του Ελευθεροτεκτονισμού. Απ’ όσα γνωρίζουμε ουδεμία τεκτονική δύναμη αντέδρασε με οποιοδήποτε τρόπο. Η τεκτονική ιστορία μας πληροφορεί ότι σε κάθε παρόμοια περίπτωση οι τεκτονικές αρχές εκδήλωναν άμεσα σοβαρότατες αντιδράσεις προκειμένου όχι μόνο να παύσουν οι άδικοι επιθέσεις αλλά και δια να ενημερωθούν περί του Τεκτονισμού οι απληροφόρητοι πολίτες. Σήμερα που βρισκόμαστε σε εποχή γενικευμένης κρίσης, όπου εκκολάπτονται και εμφανίζονται συνεχώς αλυτρωτικές και συνομωσιολογικές θεωρίες αποδίδουσες στον Ελευθεροτεκτονισμό κάθε κακό, οι τεκτονικές διοικήσεις κοιμόνται μακαρίως τον ύπνο της εσωστρέφειας και της πρωτοφανούς ανικανότητας και δυστυχώς δικαιώνουν συνεχώς την αυστηρή κριτική μας. Δημοσιεύουμε τελείως ενδεικτικά απόκομμα της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ της 1.3.1909 όπου περιέχεται άρθρο του τότε Υπάτου Μεγάλου Ταξιάρχου Εμμ. Γαλάνη, περί τεκτονισμού (χρησιμοποιεί τον σωστό όρο «ελευθεροτεκτονική»). Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε εξ αφορμής και σε απάντηση επιθέσεων όχι Επισκόπου μεγάλης πόλεως, αλλ’ ενός ιεροκήρυκα του Βόλου, το 1909 και όχι το 2010. Αθήνα Δεκέμβρης 2010 Καθηγητής Σπήλιος Αναγνωστόπουλος