Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΘΕΣΜΟΣ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ ΟΥΔΕΝ ΘΕΤΩΝ ΟΡΙΟΝ ΕΝ ΤΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Η ΣΦΑΙΡΑ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΟΧΟΙ


Οι Έλληνες Ελευθεροτέκτονες συμμετέχουν στην άφατη οδύνη της οικογένειας του Αλέξανδρου.
Αντιλαμβάνονται και κατανοούν την οργή των νέων της χώρας μας, που την θεωρούν όχι μόνο απόλυτα δικαιολογημένη αλλά επιβεβλημένη και αναγκαία.
Αναλαμβάνουν το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί για τον κόσμο που παραδίνουν στους νέους μας.
Απολογούμαστε στα παιδιά μας για όσα έπρεπε να είχαμε κάνει και δεν μπορέσαμε να κάνουμε.
Εμείς φταίμε που δεν κάναμε αυτά που έπρεπε ώστε η σφαίρα να μην μπορεί να φθάσει και να κτυπήσει το αγνό κορμάκι του παιδιού μας.
Είμαστε ένοχοι γιατί εμείς που έπρεπε να αγωνιζόμαστε ενάντια σε κάθε δόγμα, πνευματική ανελευθερία και ηθική έκπτωση, παραδοθήκαμε, με ευχαρίστηση πολλές φορές, στην τρυφηλότητα του πλέον ανελέητου δόγματος του οικονομισμού και της κερδολατρείας.
Είμαστε ένοχοι γιατί φοβηθήκαμε τις εξουσίες, τον πόνο και τις δοκιμασίες ενώ την ίδια στιγμή τιμούσαμε εκείνους που έχασαν τα πάντα για να μπορούμε τώρα εμείς να καπηλευόμαστε τους αγώνες, τα δάκρυα και το αίμα τους.
Είμαστε ένοχοι για την Εθνική κρίση, για την πλήρη έκπτωση και αποσύνθεση της κοινωνίας μας.
Είμαστε ένοχοι γιατί οι άνθρωποι σκλήρυναν και αποξενώθηκαν, γιατί οι αξίες λησμονήθηκαν και βρίσκονται μόνο στα λεξικά, γιατί η πολιτική κατάντησε συνώνυμο της διαφθοράς και οι θεσμοί ποδοπατήθηκαν, γιατί η απαρχαιωμένη δημόσια διοίκηση αποτελεί κέντρο μικροκομματικής συναλλαγής και γραφειοκρατικής αναποτελεσματικότητας, γιατί η παιδεία αργεί, γιατί η δημόσια υγεία πένεται, γιατί η δικαιοσύνη συγκλονίζεται από σκάνδαλα και αναζητώντας εύκολα άλλοθι, καταπίπτει στους ώμους των αδυνάτων.
Είμαστε ένοχοι για το βαρύ κλίμα της έλλειψης ελπίδας και ενεργού αντίστασης για την οικονομική ανελευθερία, την αναξιοπρέπεια και την κατάπτωση, που έχει παγιοποιηθεί τα τελευταία είκοσι χρόνια και χτυπά ανελέητα τους νέους, τους πιο ευαίσθητους, τους αδύναμους, τους άτυχους και τους κολασμένους.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΟΧΟΙ – ΜΗΝ ΜΑΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΤΕ - ΞΕΠΕΡΑΣΤΕ ΜΑΣ.

ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΤΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ Ο ΜΑΝΕΑΣ


Τα πράγματα στο ύπατο συμβούλιο του 33ο της Ελλάδος του Α.Α.Σ.Τ. είναι πολύ χειρότερα απ’ ότι είχαμε πληροφορηθεί αρχικά.
Από έγκυρες πηγές πληροφορούμαστε ότι ο ύπατος Ταξιάρχης Ραφαήλ Ντε Σιγούρα με διάταγμά του καθαιρεί και αποπέμπει τον Χρ. Μανέα απ’ όλα τα φιλοσοφικά εργαστήρια.
Ήδη αντιμάχονται οι δύο παρατάξεις ( Ντε Σιγούρα – Μανέα ) και η μια κατηγορεί την άλλη με βαρύτατους χαρακτηρισμούς για πρωτοφανείς μεθοδεύσεις, βία, ρατσισμό, ανικανότητα, ύπατο ταξιάρχη- «μαιμού» κττ.
Παράλληλα προετοιμάζονται "πειθαρχικές δίκες" και εξαπολύονται έγγραφα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Ήδη κάποια ταξιδεύουν προς δυσμάς, προς μεγάλην τέρψιν των εν Λονδίνω αφεντικών, που επιχαίρουν για την αποδόμηση και την εσωστρέφεια του Ελληνικού Τεκτονισμού, ώστε να μπορούν ανεμπόδιστοι να επικυριαρχούν και να δρούν με χωριστικό τρόπο, φυτεύοντας υποκαταστήματά τους σε κρίσιμες για την πατρίδα μας περιοχές.
Οι παλαιότεροι θυμούνται τις συνθήκες με τις οποίες είχε γίνει Μεγάλος Διδάσκάλος ο Μανέας, την παραίτηση Σεργόπουλου, τα δημοσιεύματα της ΑΥΡΙΑΝΗΣ, (Δικηγόρος του ιδιοκτήτη της, ο Χρ. Μανέας), τις αντιδράσεις Ριζόπουλου και τα όσα τραγικά επακολούθησαν αργότερα με τα όργια των παρανομιών και των πειθαρχικών "δικών", που οδήγησαν στο μεγάλο σχίσμα, την έκπτωση του Τάγματος και την αδυναμία του να μεταλαμπαδεύσει τον Τεκτονισμό στις γειτονικές περιοχές, μετά την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι το Τάγμα σβήνει και κανένας λεβέντης δεν τιμά το περίζωμά του, αντιστεκόμενος σ’ αυτούς τους απερίγραπτους τύπους που βρέθηκαν στην διοίκησή του.

ΕΝΑΣ ΑΧΡΕΙΟΣ ΕΤΑΙΡΟΣ

ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ - ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΑΣ ΚΡΑΤΑΙΟΙ ΜΟΥ

Το ύπατο συμβούλιο του 33 βαθμού του Α.Α.Σ.Τ. ήταν ένα σώμα το οποίο είχε τιμήσει με την παρουσία τους πλήθος εξαιρέτων Τεκτόνων και λόγω αυτής της ιδιότητας είχε ένα ιδαίτερο κύρος μεταξύ των Ελλήνων αδελφών.Αυτά συνέβαιναν τα παλιά χρόνια γιατί στα νεώτερα επήλθε η απαξίωση και του σώματος αυτού, εξ αιτίας κυρίως της επιλογής ανθρώπων μειωμένης ακτινοβολίας και ικανοτήτων.
Πρόσφατα στο Ύπατο Συμβούλιο συνέβησαν περίεργα τουλάχιστον και το βέβαιο είναι ότι χάθηκε η ύστατη ευκαιρία για την διάσωση και αυτού του ιστορικού Τεκτονικού σώματος.
Αιφνίδια και λίγο καιρό μετά την εκλογή του απομακρύνθηκε ο ύπατος ταξιάρχης Ραφαήλ Ντε Σιγούρα και στη θέση του εκλέχτηκε ο Χρ. Μανέας. ο οποίος έχει την ιστορική ευθύνη για το Μεγάλο σχίσμα και την κατάπτωση του Ελληνικού Τεκτονισμού.
Παράλληλα έλαβαν τον 33 βαθμό διάφορα απίθανα πρόσωπα που "δεν τα ξέρει ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους " για να χρησιμοποίησουμε την λαική αυτή μεταφορά.Αυτοί όμως πιστεύουν ότι είναι τόσο σπουδαίοι που απαξιούν και να φορέσουν το περίζωμά τους, μετέχοντες εργασιών συμβολικής στοάς (Μπρρρ έτσι και το μάθουν τα εν Αλβιόνι αφεντικά και οποία χαρά στον παιδικό σταθμό της Ερεσσού)
Στα δώματα της Αχαρνών έχει πέσει σοβαρός προβληματισμός που δεν ξεπερνιέται ούτε με τ' αστεία των νέων αδελφών, που συναντώμενοι αλληλοχαιρετώνται με τις λέξεις ΄' καλησπέρα σας κραταιέ μου, πως είσθε κραταιέ μου, κττ."
Εμείς μετά και από αυτά τους χαιρετούμε με τα λόγια ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΑΣ

ΕΝΑΣ ΑΧΡΕΙΟΣ ΕΤΑΙΡΟΣ



ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Νέο ύπατο συμβούλιο προέκυψε αιφνιδίως προ ολίγων ημερών. Απομακρύνθηκε ο προσφάτως εκλεγείς Ραφαήλ Ντε Σιγούρα και τοποθετήθηκε ως Νέος Ύπατος Ταξιάρχης ο γνωστός και εξαιρετέος, υπεύθυνος του μεγάλου σχίσματος Χρήστος Μανέας.
Καλά πληροφορημένες πηγές μας αναφέρουν ότι χρησιμοποιήθηκαν καινοφανείς μεθοδεύσεις και ότι είχε προηγηθεί έντονο παρασκήνιο.
Ελπίζουμε ότι η απομάκρυνση του Ντε Σιγούρα δεν συνδέεται με το θρήσκευμά του ούτε και με την φονική επίθεση που είχε δεχθεί προ μηνών.
Η εκλογή του προσώπου που έχει ιστορικές ευθύνες για την δημιουργία του μεγάλου σχίσματος και την κατάπτωση του Τεκτονισμού των τελευταίων ετών, αποτελεί βάναυση πρόκληση.Και στο ύπατο συμβούλιο και ιδιαίτερα για τον νέο ύπατο απευθύνεται η πρόσκλησή μας σχετικά με το θέμα της Μακεδονίας.Θα περιμένουμε λίγο. Μετά θ' αρχίσουν συγκλονιστικές αποκαλύψεις για πρόσωπα, καταστάσεις και μεθοδεύσεις.Κουίζ πρώτο, έτσι για ορεκτικό : Τι είδους σχέση έχει μεγαλόβαθμος Τέκτονας με γειτονική χώρα στα βόρεια σύνορά μας
Κάποιοι θα χάσουν τον ύπνο τους.Το βέβαιο είναι ότι θα τρέχουν να βρούν τρύπα να χωθούν και δεν θα βρίσκουν.
Ο ΣΤΕΓΑΣΤΗΣ

Η ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ


Η ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ: ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ (Ιούνιος 2008)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠAΛΙΑΣ
Δικηγόρος

Η συλλογική και άμεση υλική επέμβαση του ανθρώπου στη φύση τον οδηγεί σε μια διαλεκτική σχέση μαζί της, σε μια δυναμική και αναπτυσσόμενη αλληλόδραση. Εξ αιτίας αυτού, η φύση είναι σε διαρκή μετασχηματισμό και σε μια αδιάλειπτη συνέχεια ενότητας αντιθέτων, τα οποία είναι αμοιβαίως δημιουργικά, αμοιβαίως καταστροφικά και αμοιβαίως μετασχηματιστικά. Η παραπάνω αλληλόδραση, όμως, δεν εξελίσσεται εν κενώ αλλά σε ένα προσδιορισμένο κοινωνικο-οικονομικό πλαίσιο. Τόσο η σχέση ανθρώπου-φύσης όσο και η σχέση ανθρώπου-ανθρώπου διαπερνάται από μια θεμελιώδη παράμετρο, την κυριαρχία. Η έννοια της κυριαρχίας και το αντίθετό της - η απελευθέρωση, αποτελούν τον ενοποιητικό άξονα της κριτικής θεωρίας και της περιβαλλοντικής φιλοσοφίας.
Ειδικότερα, το ζήτημα της κυριαρχίας του ανθρώπου επί της φύσης και του ανθρώπου στον άνθρωπο αποτελούν κεντρικό μέλημα της κριτικής θεωρίας ( σχολή της Φρανκφούρτης) αλλά και των άλλων ρευμάτων σκέψης όπως της βαθιάς οικολογίας, της κοινωνικής οικολογίας, του οικοσοσιαλισμού, του οικοφεμινισμού και της μεταμοντέρνας επιστήμης. Ωστόσο, τα παραπάνω ρεύματα σκέψης, δεν προσεγγίζουν την έννοια της κυριαρχίας με τον ίδιο τρόπο, καθώς υπάρχουν διαφωνίες αναφορικά με τις αιτίες και τους τρόπους με τους οποίους συνδέονται οι άνθρωποι με τη φύση. Σ’ αυτά τα ρεύματα σκέψης θα αναφερθούμε στη συνέχεια, αναδεικνύοντας τα βασικά τους στοιχεία και κυρίως τις διαφοροποιήσεις τους σχετικά με το πώς μπορεί να γίνει ο μετασχηματισμός και η αλλαγή των σχέσεων ανθρώπου-φύσης και ανθρώπου-ανθρώπου.


Η κριτική θεωρία

Οι Horkheimer και Adorno χρησιμοποίησαν την κριτική φιλοσοφία για να αναδείξουν την εργαλειακή αντίληψη, η οποία αποτελεί τη βάση της επικρατούσας επιστημονικής σκέψης και το υπόστρωμα των καπιταλιστικών κοινωνικών σχηματισμών. Στο έργο τους Διαλεκτική του Διαφωτισμού υπογραμμίζουν ότι η κυριαρχία επί της φύσης προηγείται και αποτελεί προϋπόθεση για την κυριαρχία πάνω στους ανθρώπους. Ειδικότερα, η θεώρηση των πραγμάτων στη βάση της ποσοτικοποίησης και της μέτρησης -επισημαίνουν- οδήγησε στην κυριαρχία επί της φύσης, η οποία με τη σειρά της οδήγησε στην κυριαρχία του ανθρώπου με αποτέλεσμα, η απομάγευση της εξωτερικής φύσης να επιφέρει την εκπτώχευση της εσωτερικής φύσης. Αυτοί οι διάφοροι τύποι κυριαρχίας -εξωτερική, εσωτερική, ανθρώπινη και μη ανθρώπινη- ανοίγουν το δρόμο για την ανάπτυξη της προβληματικής σχετικά με τις αιτίες της οικολογικής κρίσης, η οποία είναι πολυδιάστατη καθώς συνδέεται με την οικονομία, την τεχνολογία και την επιστήμη.
Ένα άλλο μέλος της σχολής της Φρανκφούρτης, ο Marcuse, αν και δεν μπορεί να θεωρηθεί οικολόγος φιλόσοφος, ασχολήθηκε με το ζήτημα της οικολογίας. Μια από τις σημαντικότερες παρεμβάσεις του ήταν το άρθρο που δημοσιεύτηκε στη Liberation το 1972 με τίτλο ‘Οικολογία και Επανάσταση’. Εκεί υπογράμμισε ότι η οικολογία είναι μια επαναστατική δύναμη για τη ζωή, που μάχεται εναντίον των αντεπαναστατικών δυνάμεων της οικοκτονίας, οι οποίες καταστρέφουν τους πόρους και τις πηγές της ίδιας της ζωής προς όφελος του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Γράφοντας το άρθρο κατά την περίοδο του πολέμου στο Βιετνάμ, συνέδεσε τη γενοκτονία του λαού του Βόρειου Βιετνάμ με την οικοκτονία που συντελέστηκε στην περιοχή με τη χρήση επικίνδυνων χημικών. Και τα δύο εγκλήματα -επισημαίνει- κατέστησαν δυνατά μέσω της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας, οι οποίες, όντας στην υπηρεσία των ισχυρών, οδήγησαν στην καταστροφή της φύσης και στο θάνατο χιλιάδων ανθρώπινων υπάρξεων.
Για το λόγο αυτό -τονίζει- το οικολογικό κίνημα αποτελεί αναγκαιότητα και μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην υπεράσπιση της φύσης και των ανθρώπων. Ο αγώνας του οικολογικού κινήματος είναι σε τελική ανάλυση πολιτικός αγώνας, διότι η υπεράσπιση του περιβάλλοντος δεν είναι μια ρομαντική, αισθητική ή ποιητική ιδέα που αγγίζει τους προνομιούχους. Αντίθετα, είναι υπόθεση επιβίωσης του πλανήτη που απαιτεί αλλαγή του τρόπου παραγωγής και κατανάλωσης και άρνηση της βιομηχανίας του πολέμου, των επικίνδυνων τεχνολογιών και αποβλήτων προς όφελος της δημιουργικής εργασίας και της απόλαυσης της ζωής. Έτσι -συμπεραίνει- η αυθεντική οικολογία δεν μπορεί παρά να έχει σοσιαλιστικό προσανατολισμό, ο οποίος χτυπά το σύστημα στις ρίζες του, δηλαδή τόσο στη διαδικασία της παραγωγής όσο και στο επίπεδο της συνείδησης.
Στον αντίποδα των απόψεων του Marcuse για το οικολογικό κίνημα βρίσκεται ο Habermas. Στο άρθρο του ‘τα νέα κοινωνικά κινήματα’ (περιοδικό Telos, 1981) δεν αναγνωρίζει στο οικολογικό κίνημα την απελευθερωτική διάσταση, καθώς θεωρεί ότι έχει αμυντικό χαρακτήρα. Το μείζον πρόβλημα κατά τον Habermas δεν είναι η συμφιλίωση με τη φύση αλλά η αντιμετώπιση της διαρκώς αυξανόμενης «επιστημονικοποίησης της πολιτικής», με την οποία η λήψη των αποφάσεων περνάει από τις πολιτικές στις τεχνοκρατικές ελίτ. Εδώ, κατά το συγγραφέα, εντοπίζεται ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα των σύγχρονων κοινωνιών, το πρόβλημα της δημοκρατικής νομιμοποίησης.
Οι απόψεις της κριτικής θεωρίας -υπό όλες τις εκδοχές της- δεν βρήκαν ανταπόκριση στο οικολογικό κίνημα που άρχισε να αναπτύσσεται στη δεκαετία του ’80, παρά το γεγονός ότι δύο κεντρικά προβλήματα που επεξεργάστηκε η εν λόγω θεωρία -ο θρίαμβος της εργαλειακής αντίληψης και η κυριαρχία της φύσης- αποτέλεσαν την αφετηρία της σκέψης για την πράσινη κριτική της βιομηχανικής κοινωνίας. Η εξήγηση μπορεί να αναζητηθεί στο γεγονός ότι οι εκπρόσωποι της σχολής της Φρανκφούρτης βρίσκονταν σε απόσταση από τους πολιτικούς αγώνες, δίνοντας έμφαση μόνο στη θεωρία. Επί πλέον, ο τελευταίος εκπρόσωπός της, ο Habermas, συνδέθηκε στενά με τη σοσιαλδημοκρατία, η οποία την εποχή εκείνη ήταν σε αντιπαράθεση με το πράσινο κίνημα. Την τελευταία δεκαετία, ωστόσο, όπου οι πράσινοι στη Γερμανία συμμάχησαν με τους σοσιαλδημοκράτες, η παραπάνω αμοιβαία καχυποψία έλαβε οριστικά τέλος.


Η βαθιά, η κοινωνική και η σοσιαλιστική οικολογία

Ενώ η πράσινη οικονομία και πολιτική στοχεύουν στην αναζήτηση πρακτικών τρόπων για την επίτευξη της βιωσιμότητας, η υπέρβαση του ανθρωποκεντρισμού, ο οποίος αποτελεί τη βασική αιτία της κυριαρχίας πάνω στη φύση, είχε ανάγκη από μια νέα φιλοσοφία και ηθική. Το ρεύμα της βαθιάς οικολογίας επικέντρωσε την κριτική του στον κυρίαρχο περιβαλλοντισμό, θεωρώντας τον περιορισμένης εμβέλειας. Ο φιλόσοφος Arne Naess στο περίφημο άρθρο του ‘Το ρηχό και το βαθύ κίνημα για την οικολογία’ (περιοδικό Inqury, 1973) έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στο βιοσφαιρικό εξισωτισμό, σύμφωνα με τον οποίο όλα τα έμβια όντα έχουν εγγενή αξία. Η θεωρητική βάση της νέας αντίληψης, κατά τον Naess, είναι η οικοσοφία. Με τον όρο αυτό εννοεί ένα σύνολο κανονιστικών πρακτικών που αφορούν γεγονότα (π.χ. η ρύπανση) και μια αναγκαία ιεράρχηση αξιών.
Η ιδέα της βαθιάς οικολογίας έτυχε, επίσης, επεξεργασίας από τον κοινωνιολόγο Bill Devall και το φιλόσοφο George Sessions σε μια σειρά δοκιμίων και άρθρων (που συγκεντρώθηκαν σε τόμο με τίτλο Deep Ecology: Living as If Nature Mattered, 1985). Υποστήριξαν ότι ο ανθρωποκεντρικός πυρήνας της δυτικής φιλοσοφίας πρέπει να ανατραπεί και να αντικατασταθεί με μια νέα μεταφυσική, ψυχολογία, ηθική και επιστήμη, οι οποίες θα έχουν ένα αυστηρά οικοκεντρικό προσανατολισμό. Η φιλοσοφική βάση της θεωρίας τους είναι οι ιδέες του Spinoza, τον οποίο θεωρούν ως το φιλόσοφο που έδωσε την ώθηση για μια μη ανθρωποκεντρική ανάπτυξη της σύγχρονης επιστήμης.
Συγκεκριμένα, υποστηρίζουν ότι ο Spinoza, σε αντίθεση με τον Hobbes και τον Descartes, ανέπτυξε ένα φιλοσοφικό σύστημα, το οποίο κατευθύνει την επιστημονική κατανόηση της φύσης στη βάση της ταύτισης του ανθρώπινου και του μη ανθρώπινου κόσμου και όχι στη βάση της κυριαρχίας και του ελέγχου της φύσης. Αν και η βαθιά οικολογία ανανέωσε την προβληματική για την οικολογική κρίση, ωστόσο δεν κατόρθωσε να αποτελέσει τη βασική αναφορά του οικολογικού κινήματος. Η εξήγηση μπορεί να αναζητηθεί στην απόλυτη ταύτιση που επιχειρεί του ανθρώπινου και του μη ανθρώπινου. Αυτή η ταύτιση δημιουργεί ανυπέρβλητα προβλήματα, τα οποία φαίνονται εναργώς στο νομικό επίπεδο. Συγκεκριμένα, ανάγοντας τα στοιχεία της φύσης (ποτάμια, δάση, βιοποικιλότητα κλπ) σε υποκείμενα δικαίου, αφενός έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το δικαιϊκό σύστημα, αφετέρου οδηγεί σε ένα ιδιότυπο ανθρωπομορφισμό, δεδομένου ότι οι άνθρωποι είναι αυτοί που θα επιλέξουν ποια από τα παραπάνω φυσικά στοιχεία θα τύχουν προστασίας.
Μια εναλλακτική προς τη βαθιά οικολογία προσέγγιση της οικολογικής κρίσης επιχειρεί το ρεύμα της κοινωνικής οικολογίας. Όπως η κριτική θεωρία, έτσι και το εν λόγω ρεύμα δομεί την ανάλυσή του στηριζόμενο στην έννοια της κυριαρχίας, κυρίως μέσα από τα έργα του βασικού του εκπροσώπου, του κοινωνικού φιλοσόφου Murray Bookchin (βλ., ενδεικτικά, Toward an Ecological Society, 1981, The Ecology of Freedom, 1982, The Philosophy of Social Ecology, 1990). O Bookchin, αντίθετα με τη βαθιά οικολογία, την κριτική θεωρία και τους μαρξιστές, θεωρεί ότι η κυριαρχία επί των ανθρώπινων όντων προηγείται της κυριαρχίας επί της φύσης. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’60-γράφει- οι απόψεις μου μπορούν να συνοψιστούν στη φράση: η κυριαρχία της φύσης από τον άνθρωπο προέρχεται από την κυριαρχία του ανθρώπου από τον άνθρωπο. Για το λόγο αυτό -υπογραμμίζει- ο στόχος της κοινωνικής οικολογίας είναι να απωθήσει την ιεραρχία και την κυριαρχία από την κοινωνία και, ως αποτέλεσμα, θα ανατρέψει την κυριαρχία της φύσης από τον άνθρωπο.
Αυτός ο οικολογικός αναρχισμός του Bookchin έχει σαν όραμα μια οικολογική κοινωνία, η οποία θα στηρίζεται στην άμεση δημοκρατία, σε ελευθεριακές κοινότητες ενταγμένες σε μια ομοσπονδία με παράλληλη κατάργηση του κράτους ως πηγής εξουσίας και ελέγχου. Η κοινωνική οικολογία, αν και έφερε στο προσκήνιο του οικολογικού κινήματος τις ξεχασμένες κοινωνικές παραμέτρους του οικολογικού προβλήματος, δεν μπόρεσε να αποτελέσει μια σημαντική αναφορά του. Η εξήγηση μπορεί να εντοπιστεί στο γεγονός ότι το οικολογικό κίνημα -ιδίως στις ΗΠΑ- έδινε και δίνει αγώνες εντός του υπάρχοντος θεσμικού πλαισίου, πολλές δε φορές με σημαντική επιτυχία (κυρίως σε δικαστικό επίπεδο). Ενδεικτικό είναι άλλωστε το γεγονός ότι στις ΗΠΑ αναπτύχθηκε το κίνημα της Environmental Justice, το οποίο αναδεικνύει τα κοινωνικά χαρακτηριστικά της οικολογικής κρίσης (π.χ., η περιβαλλοντική υποβάθμιση συντελείται στις φτωχές περιοχές και συνοικίες). Με συστηματικό τρόπο και εκμεταλλευόμενο όλες τις θεσμικές δυνατότητες, κατόρθωσε να επιβάλλει τις ιδέες του ενάντια στον περιβαλλοντικό ρατσισμό σε σημαντικό βαθμό τόσο στο επίπεδο της εκτελεστικής όσο και σε εκείνο της δικαστικής εξουσίας
Η σοσιαλιστική οικολογία ή οικοσοσιαλισμός, όπως διατυπώθηκε κυρίως από τον μαρξιστή οικονομολόγο James O’Connor (μέσω του περιοδικού Capitalism, Nature, Socialism), βρίσκεται σε αντίθεση με τις απόψεις του Bookchin καθώς δεν στηρίζεται στην έννοια της κυριαρχίας αλλά στην πολιτική οικονομία. Σύμφωνα με αυτό το ρεύμα, μόνο οι μαρξιστικές κατηγορίες της εκμετάλλευσης της εργασίας, της παραγωγής, του ποσοστού κέρδους, της κυκλοφορίας και της συσσώρευσης του κεφαλαίου κ.λπ. μπορούν να εξηγήσουν την περιβαλλοντική υποβάθμιση που συντελείται στις καπιταλιστικές κοινωνίες. Όπως τονίζει ο O’Connor, η οικοσοσιαλιστική προοπτική, δηλαδή η συνάντηση της οικολογίας με τον σοσιαλισμό, βασίζεται στο γεγονός ότι η μαζική εξωτερίκευση του κοινωνικού και οικολογικού κόστους παραγωγής στον καπιταλισμό επέφερε καταστρεπτικά αποτελέσματα όχι μόνο στη διανομή του κοινωνικού πλούτου αλλά και στο περιβάλλον. Γι’ αυτό το λόγο χρειάζεται ένας νέος τύπος κοινωνικής οργάνωσης, ο οικοσοσιαλισμός που θα καταστεί εφικτός μέσα από τη δράση πράσινων κοινωνικών κινημάτων. Οι στόχοι τους θα εστιάζονται στη δημοκρατία, στο διεθνισμό και στην υπέρβαση του δυαδισμού τοπικό εναντίον του κρατικού ελέγχου. Όπως η βαθιά και η κοινωνική οικολογία, αυτό το ρεύμα αναγνωρίζει την αυτονομία της μη ανθρώπινης φύσης, την οικολογική ποικιλότητα και την επιστήμη της οικολογίας ως τη βασική επιστήμη για την επιβίωση του πλανήτη στον 21ο αιώνα.

Ο οικοφεμινισμός

Οι προσπάθειες της βαθιάς οικολογίας να αποδώσουν την οικολογική κρίση στην κυριαρχία της φύσης από τον άνθρωπο προσέκρουσαν στην αντίσταση των οικοφεμινιστριών, οι οποίες θεωρούν ότι η κυριαρχία της φύσης και των γυναικών από τους άνδρες είναι η κύρια αιτία της σημερινής κρίσης. Η πρώτη που με συστηματικό τρόπο ανέδειξε αυτή την προβληματική, ήταν η γαλλίδα φεμινίστρια Françoise d’ Eaubonne (στο βιβλίο της Féminisme ou Mort, 1974). Ο στόχος του οικοφεμινισμού είναι να δημιουργήσει ένα νέο μοντέλο για τον πλανήτη που βρίσκεται σε κίνδυνο εξ αιτίας του ανδροκρατούμενου χαρακτήρα των κοινωνιών. Να αποσπάσουμε τον πλανήτη από τα χέρια των ανδρών -τονίζει- ώστε να τον παραδώσουμε στην ανθρωπότητα του αύριο…….
Εάν παραμείνει η ανδροκρατούμενη κοινωνία δεν θα υπάρχει αύριο για την ανθρωπότητα.
Στο ίδιο θεωρητικό πλαίσιο κινείται και η Mary Mellor (στο έργο της, Breaking the Boundaries: Towards a Feminist Green Socialism, 1992). Η Mellor προβάλλει την ανάγκη για μια εκ βάθρων νέα κοινωνία. Ειδικότερα, τονίζει ότι η νέα κοινωνία θα στηρίζεται στη γυναικεία εμπειρία που θα αντικαταστήσει την υπάρχουσα, η οποία στηρίζεται στην ανδρική εμπειρία. Θα είναι φεμινιστική με την έννοια ότι η γέννηση και η διατήρηση της ζωής από τις γυναίκες θα αντικαταστήσει τους υπάρχοντες θεσμούς που καταστρέφουν τη ζωή. Θα είναι πράσινη με την έννοια ότι θα εξισορροπήσει τις ανθρώπινες ανάγκες για ζωή με τις ανάγκες του πλανήτη για ζωή. Τέλος, θα είναι σοσιαλιστική διότι θα αναγνωρίζει ότι όλοι οι άνθρωποι θα έχουν το δικαίωμα για ίση αντιμετώπιση στα πλαίσια της κοινωνικής δικαιοσύνης. Η δημιουργία αυτής της νέας κοινωνίας θα είναι το αποτέλεσμα των κοινών αγώνων των εργατών, των ακτιβιστών οικολόγων, των φεμινιστριών και των ειρηνιστών.
Ωστόσο υπάρχει ένα -ουσιοκρατικό- πρόβλημα στη θεωρία του οικοφεμινισμού. Έχουν οι γυναίκες (και οι άνδρες) εγγενή αναλλοίωτα χαρακτηριστικά ή είναι αποτέλεσμα της ιστορικής εξέλιξης; Οι βιολογικές αναπαραγωγικές λειτουργίες των γυναικών (η ωορρηξία, η έμμηνος ρήση, η εγκυμοσύνη, η γέννηση και η γαλουχία) που τις καθιστούν διαφορετικές από τους άνδρες, αποτελούν την ουσία τους; Επί πλέον, έχουν οι γυναίκες μια ειδική σχέση με τη φύση, που οι άνδρες δεν έχουν; Αυτό το ουσιοκρατικό πρόβλημα το προσέγγισε ο Noel Sturgeon (Ecofeminist Natures: Race, Gender, Feminist Theory and Political Action, 1997). O Sturgeon υποστηρίζει ότι ο οικοφεμινισμός είναι ένα πολύπλοκο πολιτικό και θεωρητικό κίνημα, το οποίο δεν μπορεί να περιοριστεί στις ουσιοκρατικές διαστάσεις του. Πράγματι -τονίζει- η φεμινιστική προβληματική, που αποτελεί μια βασική παράμετρό του, δεν περιορίστηκε στη σχέση γυναίκας-φύσης αλλά προσέφερε κρίσιμα αναλυτικά εργαλεία ευρύτερου ενδιαφέροντος. Τέτοια είναι, μεταξύ άλλων, η επιχειρηματολογία για την υπέρβαση του διαχωρισμού κουλτούρας-φύσης, ορθολογικής σκέψης-συγκίνησης, υποκειμενικότητας-αντικειμενικότητας και η φεμινιστική κριτική της επιστήμης. Εκείνο που κατά τον Sturgeon πρέπει να απασχολεί το οικοφεμινιστικό κίνημα είναι πώς θα αρθρώσει αυτή την πλούσια φεμινιστική σκέψη με τους στόχους του για την αντιμετώπιση της οικολογικής κρίσης.

Η μεταμοντέρνα επιστήμη

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα η επιστήμη και η κοινωνία δεν μπορούν να εξηγηθούν με τη μηχανιστική αντίληψη της επιστήμης που κυριάρχησε μέχρι τώρα ούτε μπορούν να υπερπηδηθούν με τη συνέχιση των ταξικών ανισοτήτων και αυτών που αφορούν στο φύλο και στη φυλή. Επειδή αυτά τα χαρακτηριστικά συνδέονται με την κυριαρχία του ανθρώπου στη φύση και στον άνθρωπο, χρειάζεται ένα νέο επιστημονικό- κοινωνικό παράδειγμα. Ο Fritjof Capra (στο άρθρο του, Systems theory and the New Paradigm, 1988) προτείνει μια οικοσυστημική άποψη για τη ζωή ως το νέο παράδειγμα που θα αντικαταστήσει το αντίστοιχο μηχανιστικό. Στοιχεία του είναι η έμφαση στο όλο και όχι στα μέρη, στη διαδικασία και όχι στη δομή, όπως επίσης η αναγνώριση της περιορισμένης γνώσης του εξωτερικού κόσμου και η ύπαρξη κυρίαρχων δικτύων της επιστημονικής πληροφόρησης. Αυτή η μεταμοντέρνα οικολογική άποψη, αντίθετα από τη μοντέρνα μηχανιστική, έχει σαν σημείο αναφοράς την αδυναμία αξιόπιστης δυνατότητας πρόβλεψης της συμπεριφοράς των οικοσυστημάτων.
Για το λόγο αυτό η οποιαδήποτε εκτίμηση είναι αποτέλεσμα της ερμηνείας των γεγονότων, τα οποία είναι αξιακά φορτισμένα. Συντελείται, επομένως, μια υπέρβαση του διαχωρισμού γεγονότα-αξίες, ηθική-επιστήμη και ύλη-συνείδηση, πράγμα που οδηγεί στη σχετικοποίηση του ρόλου των ‘σκληρών’ επιστημών. Εισήλθαμε λοιπόν σε μια νέα φάση όπου το πρόβλημα δεν είναι η πολιτικοποίηση της επιστήμης αλλά η επιστημονικοποίηση της πολιτικής. Δεν πρόκειται δηλαδή τόσο για τον πολιτικό έλεγχο της επιστήμης όσο για το μη δημοκρατικό έλεγχο των αποφάσεων που λαμβάνονται από τους επιστήμονες. Οι σχετικές συζητήσεις είναι πολύ πλούσιες (βλ., μεταξύ άλλων, τις αναλύσεις του Bruno Latour, του Barry Wynne, του Ulrich Beck, της Sheila Jasanoff, της Carolyn Merchant, του Paul Slovic κ.λπ.) και παρά τις διαφοροποιήσεις έχουν ένα κοινό παρονομαστή: την εμπλοκή των απλών ανθρώπων στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων σχετικά με τα σύγχρονα οικολογικά προβλήματα. Το μείζον, λοιπόν, στοιχείο που εισφέρει η μεταμοντέρνα επιστήμη είναι η ανάγκη για λαϊκή συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων. Με άλλες λέξεις, επανέρχεται στο προσκήνιο το αρχέγονο πρόβλημα της δημοκρατίας: Ποιος αποφασίζει, με ποιο τρόπο, με ποια δεδομένα και υπέρ ποίου.

ΑΡΚΑΔΕΣ ΕΣΜΕΝ

H ΕΤΑΙΡΕΙΑ

Ο ΟΡΚΟΣ

«Ορκίζομαι ενώπιον του αληθινού Θεού, ότι θέλω είμαι επί ζωής μου πιστός εις την Εταιρείαν κατά πάντα. Να φανερώσω το παραμικρόν από τα σημεία και τους λόγους της,.......


Ορκίζομαι ότι θέλω τρέφει εις την καρδίαν μου ΑΔΙΑΛΛΑΚΤΟΝ ΜΙΣΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΤΥΡΡΑΝΩΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ μου, των οπαδών και των ομοφρόνων με τούτους, θέλω ενεργεί κατά πάντα τρόπον προς βλάβην και αυτόν τον παντελή όλεθρόν των, όταν η περίστασις το συγχωρήσει.

Ορκίζομαι να συντρέχω, όπου εύρω τινά συνάδελφον, με όλην την δύναμιν και την κατάστασίν μου. Να προσφέρω εις αυτόν σέβας και υπακοήν, αν είναι μεγαλύτερος εις τον βαθμόν και αν έτυχε πρότερον εχθρός μου, τόσον περισσότερον να τον αγαπώ και να τον συντρέχω, καθ΄όσον η έχθρα μου ήθελεν είναι μεγαλυτέρα.


Ορκίζομαι ότι καθώς εγώ παρεδέχθην εις Εταιρείαν, να δέχομαι παρομοίως άλλον αδελφόν, μεταχειριζόμενος πάντα τρόπον και όλην την κανονιζομένην άργητα, εωσού τον γνωρίσω Έλληνα αληθή, θερμόν υπερασπιστήν της πατρίδος, άνθρωπον ενάρετον και άξιον όχι μόνον να φυλάττη το μυστικόν, αλλά να κατηχήση και άλλον ορθού φρονήματος.


Ορκίζομαι να προσέχω πάντοτε εις την διαγωγήν μου, να είμαι ενάρετος. Να ευλαβώμαι την θρησκείαν μου, χωρίς να καταφρονώ τας ξένας. Να δίδω πάντοτε το καλόν παράδειγμα. Να συμβουλεύω και να συντρέχω τον ασθενή, τον δυστυχή και τον αδύνατον. Να σέβομαι την διοίκησιν, τα έθιμα, τα κριτήρια και τους διοικητάς του τόπου, εις τον οποίον διατριβώ.

Τέλος πάντων ορκίζομαι εις Σε, ω ιερά πλην τρισάθλια Πατρίς !


Ορκίζομαι εις τας πολυχρονίους βασάνους Σου.


Ορκίζομαι εις τα πικρά δάκρυα τα οποία τόσους αιώνας έχυσαν και χύνουν τα ταλαίπωρα τέκνα Σου, εις τα ίδια μου δάκρυα, χυνόμενα κατά ταύτην την στιγμήν, και εις την μέλλουσαν ελευθερίαν των ομογενών μου ότι αφιερώνομαι όλως εις Σε.


Εις το εξής συ θέλεις είσαι η αιτία και ο σκοπός των διαλογισμών μου.

Το όνομά σου ο οδηγός των πράξεών μου, και η ευτυχία Σου η ανταμοιβή των κόπων μου.
Η θεία δικαιοσύνη ας εξαντλήσει επάνω εις την κεφαλήν μου όλους τους κεραυνούς της, το όνομά μου να είναι εις αποστροφήν, και το υποκείμενόν μου το αντικείμενον της κατάρας και του αναθέματος των Ομογενών μου, αν ίσως λησμονήσω εις μίαν στιγμήν τας δυστυχίας των και δεν εκπληρώσω το χρέος μου.


Τέλος ο θάνατός μου ας είναι η άφευκτος τιμωρία του αμαρτήματός μου, δια να μη λησμονώ την αγνότητα της Εταιρείας με την συμμετοχήν μου».

Διαδήλωση κατά του Μεγάλου Διδασκάλου της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Γαλλίας

Διαδήλωση κατά του Μεγάλου Διδασκάλου της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Γαλλίας
ΕΔΩ.....ΚΟΤΕΣ ΤΑ ΠΟΥΛΑΚΙΑ ΜΟΥ...ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΧΑΣΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΛΙΛΙ

Διαδήλωση κατά του Μεγάλου Διδασκάλου της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Γαλλίας Το Σάββατο 3 Δεκ. 2011 πραγματοποιήθηκε στο Palais des Sports Murcel Cerdan συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά του Μεγάλου Διδασκάλου της GLNF.

Οι περίπου 1200 παρευρισκόμενοι ζήτησαν την απομάκρυνση του Μ.Δ Francis Stefani κατηγορώντας τον για τον τρόπο που διοικεί την συντεχνία. Οι διαδηλωτές τραγούδησαν το γνωστό τραγούδι των Παρτιζάνων (Marseillaise) και κατέθεσαν στεφάνι παραπέμποντας στο θάνατο της αδελφότητας.

Να σημειωθεί ότι η διαδήλωση καλύφθηκε από τον τύπο με εκτενή αναφορά από την LaParisien .


ΑΠΟ ΤΟ BLOG

http://tektonismos.blogspot.com/2011/12/blog-post_05.html?spref=fb

ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΣΘΕ

ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΣΘΕ
Από το Freemasonry today (τεύχος Μαρτίου 2009). Ποιοί είναι οι εικονιζόμενοι ; Κάντε κλικ στη φωτογραφία και φουσκώστε από Εθνική Υπερηφάνεια

ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ ΩΡΕ

Για πάνω από τέσσερα χρόνια καλούμε τη διοίκηση της Μεγ. Στοάς να κάνει έστω μια δήλωση για το όνομα της Μεγάλης Στοάς που φύτεψαν οι άγγλοι στην γειτονική χώρα που καπηλεύεται την πολιτιστική κληρονομιά όχι μόνο της Μακεδονίας αλλ' όλης της Ελλάδας.
Εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων έχουν αγανακτήσει με την θυελώδη σιωπή της διοίκησης της Μεγάλης Στοάς, που περιφρονεί όχι μόνο τα Εθνικά μας θέματα αλλά και την μοναδική πατριωτική παράδοση του Ελληνικού Ελευθεροτεκτονισμού.
Απευθυνόμενοι σ' αυτούς τους λέμε " ...το 1993 οι Άγγλοι σας απαναγνώρισαν γιατί ένας καλεσμένος σας μίλησε σε ανοιχτή εκδήλωση για το Μακεδονικό και σε λίγα χρόνια σας φυτεύουν στα Σκόπια μιά Μεγάλη Στοά με το όνομα της Μακεδονίας που καπηλεύεται μέχρι και το σήμα σας (το Γ). Εσείς παρίστασθε σε κοινές διεθνείς εκδηλώσεις με τους Σκοπιανούς και δεν κάνετε ούτε μια απλή δήλωση, όπως ο τελευταίος μουσικοχορευτικός σύλλογός μας σε ανάλογες εκδηλώσεις . ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ ΩΡΕ."

ΠΡΟΣΟΧΗ - attention -achtung-attenzione- ΠΡΟΣΟΧΗ

Το παρόν ιστολόγιον είναι ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΝ δια τους Τέκτονες τους ανήκοντες εις στοάς υπό την Μ. ΣΤ. της Ελλάδος, καθότι διάκειται εχθρικώς προς την παρούσα διοίκησή της (όπως ισχυρίζεται η ίδια )
Η δια του διαδικτύου διακίνηση του περιεχομένου του, ως και η ανάγνωση, υπαγόρευση, φωτοαντιγραφή η άλλη αναπαραγωγή, διαφήμιση, προώθηση, επίδειξη, όλου η μέρους, κατοχή, χρήση, νομή δι' αντιφωνήσεως η μη , μετ' εκταξεως η μη , μίσθωση, δωρεά, δωρεά αιτία θανάτου, νέμηση ανιόντος, πώληση με αντιφώνηση νομής η μη, δάνειο , χρησιδάνειο, εισαγωγή, εξαγωγή και εμπορία του, επιφέρει πειθαρχικόν έλεγχον, συμφώνως τω άρθρω 203 παρ. 2γ και 3α δ και ι του Γενικού Κανονισμού της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος (αρμόδιος κ. Τρουχίλο, οδός Ιεράς Εξετάσεως και Στάλιγκραντ 13, Τ.Κ. 666. Μεσαίωνας
Treblinka, 7ο Κρεματόριο δεξιά)


Ο ΕΝΔΟΞΟΣ ΑΛ - ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΟ ΛΑΜΟΓΙΟ

Ο ΕΝΔΟΞΟΣ ΑΛ -  ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΟ ΛΑΜΟΓΙΟ
Εκείνα τα κόλπα με τις μεταχρονολογημένες πληρωμές και τις γυψοσανίδες πως μου ξέφυγαν ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΧΑΣΟΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ?

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΧΑΣΟΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ?
ΩΡΕ ΤΙ ΜΑΝΙΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ?

ΠΡΟΣ ΛΕΒΕΝΤΕΣ

ΤΕΛΙΚΑ ΡΕ ΛΕΒΕΝΤΕΣ ΤΟΥ ΤΑΛΛΗΡΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΣΑΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ Η ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΓΑΡΓΑΡΑ

Ποίον αφορά η κατωτέρω περιγραφή του αειμνήστου Υπάτου Μεγάλου Ταξιάρχου Χρυσάνθου Κατσικοπούλου

“…..Εν γνώσει του ψευδολογών….εμφανίζεται ως τελείως αναξιόπιστος και κάθε άλλο Χριστός και ενάρετος , καθόσον προκειμένου να καταστή ενεργόν μέλος του Υπάτου Συμβουλίου, απηλλωτρίωσε τον εαυτόν και την προσωπικότητά του, καταστάς πράγματι ΠΡΑΓΜΑ, RES, ΟΝΙΟΝ, διαπραγματευθείς την ψήφον του δια δολοπλοκιών και δια προσπαθειών όπως εξακριβώσει ποίος θα τον προέκρινεν ως Ανθύπατον, ίνα τον ψηφίση ως Ύπατον…ο πολέμιος του Σκωτικού Τεκτονισμού, ο υβριστής του Υπάτου Συμβουλίου, ο ανέντιμος και διαφθορεύς αφού εβολιδοσκόπει Κρ. Αδελφούς ους προσεπάθει να διαφθείρει ….έρπων και λίχων….εξακολουθών την επιδειξιομανίαν του…ως άλλος σατραπίσκος…μεθυσμένος με την πρόσκαιρον δόξαν του…”


ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΤΟΥΣ ΒΡΙΖΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ

ΑΠΟ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΡΕΖΙΛΗΔΕΣ

ΠΡΙΝ ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ

ΠΡΙΝ ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ
Ο επίσκοπος Πειραιά εδώ και χρόνια επιδίδεται συστηματικά σε υβριστική και συκοφαντική εκστρατεία κατά του Ελευθεροτεκτονισμού. Στα πλαίσια της εκστρατείας αυτής έχει ασκήσει στο Συμβούλιο της Επικρατείας προσφυγή με την οποία επιδιώκει την διάλυση των Τεκτονικών στοών. Πρόσφατα και με αφορμή τις δηλώσεις της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος για την πολιτική κατάσταση της χώρας, εμφανίσθηκε σε Τηλεοπτικές εκπομπές μεγάλης ακροαματικότητας και συνέχισε τις υβριστικές και συκοφαντικές επιθέσεις κατά του Ελευθεροτεκτονισμού. Απ’ όσα γνωρίζουμε ουδεμία τεκτονική δύναμη αντέδρασε με οποιοδήποτε τρόπο. Η τεκτονική ιστορία μας πληροφορεί ότι σε κάθε παρόμοια περίπτωση οι τεκτονικές αρχές εκδήλωναν άμεσα σοβαρότατες αντιδράσεις προκειμένου όχι μόνο να παύσουν οι άδικοι επιθέσεις αλλά και δια να ενημερωθούν περί του Τεκτονισμού οι απληροφόρητοι πολίτες. Σήμερα που βρισκόμαστε σε εποχή γενικευμένης κρίσης, όπου εκκολάπτονται και εμφανίζονται συνεχώς αλυτρωτικές και συνομωσιολογικές θεωρίες αποδίδουσες στον Ελευθεροτεκτονισμό κάθε κακό, οι τεκτονικές διοικήσεις κοιμόνται μακαρίως τον ύπνο της εσωστρέφειας και της πρωτοφανούς ανικανότητας και δυστυχώς δικαιώνουν συνεχώς την αυστηρή κριτική μας. Δημοσιεύουμε τελείως ενδεικτικά απόκομμα της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ της 1.3.1909 όπου περιέχεται άρθρο του τότε Υπάτου Μεγάλου Ταξιάρχου Εμμ. Γαλάνη, περί τεκτονισμού (χρησιμοποιεί τον σωστό όρο «ελευθεροτεκτονική»). Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε εξ αφορμής και σε απάντηση επιθέσεων όχι Επισκόπου μεγάλης πόλεως, αλλ’ ενός ιεροκήρυκα του Βόλου, το 1909 και όχι το 2010. Αθήνα Δεκέμβρης 2010 Καθηγητής Σπήλιος Αναγνωστόπουλος