Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΘΕΣΜΟΣ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ ΟΥΔΕΝ ΘΕΤΩΝ ΟΡΙΟΝ ΕΝ ΤΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

ΛΙΓΕΣ ΜΝΗΜΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ

Ο πατέρας για μένα ήταν η απόλυτη ασφάλεια και δύναμη.


Από μικρός τον έβλεπα ελάχιστα, μια μορφή ήρεμη και δυνατή μέσα σ΄ ένα μαύρο κοστούμι με κάτασπρο, ατσάκιστο πουκάμισο.

Εμφανιζόταν ελάχιστα και γέμιζε καταλυτικά τη ζωή μας σ΄εκείνες τις οριακές στιγμές που γίνονται οι μεγάλες αλλαγές.

Κυριακές γίνηκαν οι περισσότερες, όταν τον βλέπαμε λίγο περισσότερο σπίτι.

Μια Κυριακή πρωί, η πρώτη πεντακάθαρη μνήμη, να λέει γελώντας στη μητέρα μου, «το παιδί μεγάλωσε δώστου να πιεί νερό απ’ το ποτήρι και σταμάτα το μπιμπερό».

Τα πρώτα μαθήματα πάλης στο κρεβάτι του, που τέλειωναν πάντα με ολοκληρωτική νίκη μου και ένα ζεστό φιλί μέσα στη δυνατή αγκαλιά του.

Το τελετουργικό γεύμα της Κυριακής όπου κυριαρχούσε και μόνο με την παρουσία του, που έκανε να υπάρχει μια σιωπηρή γιορτή μαζί με την προσεγμένη συμπεριφορά όλων, που η Γιαγιά, η μητέρα της μάνας μου, πρώτη ξεκίναγε και κείνος για να την τιμήσει πάντα την έβαζε και καθόταν δίπλα του στο μεγάλο τραπέζι, όπου καθόμασταν με επισημότητα και προσμονή, πάντα σε καθορισμένες θέσεις, φορώντας τα καλά μας.

Και μετά θα μ΄ έπαιρνε και θα πηγαίναμε στο γήπεδο του Παναθηναικού, στη Λεωφ. Αλεξάνδρας να δούμε τον Παπαμανώλη, τον Λουκανίδη, τον Δομάζο και τους άλλους ήρωες των Κυριακών μας.

Τα βράδυα στον Κινηματογράφο και μετά στην Ταβέρνα με τα μπιφτεκάκια στην Λεωφ. Θησέως.

Κυριακή για μας σήμαινε πατέρας.

Τις άλλες μέρες τον βλέπαμε ελάχιστα και μόνο για λίγα λεπτά τα βράδια, που καθόταν στο σαλόνι διαβάζοντας την εφημερίδα του και μεις με τις πιζάμες μας τρέχαμε ν ανεβούμε στα γόνατά του και να χωθούμε μέσα σε κείνη την σίγουρη αγκαλιά.

Σ εκείνα τα λίγα λεπτά μας μάθαινε τα πάντα.

Από το πώς να δένουμε τα κορδόνια των παπουτσιών μας, μέχρι το να γράφουμε καλλίτερα, η το πώς να λύνουμε τις ασκήσεις της αριθμητικής εύκολα και με πολλούς τρόπους, και το πώς να απαγγέλουμε τα ποιήματά μας.

Δεν υπήρχε περίπτωση να μας δείξει κάτι ο πατέρας και να μην το μάθουμε η να μην το κάνουμε τέλειο.

Η μάνα, η γιαγιά και οι θειάδες μπορεί να μας πιλάτευαν με τις μέρες, για να κάνουμε η να μάθουμε κάτι αλλά ο πατέρας έλυνε με μιάς όλα τα θέματα.

Μια-δυό φορές και η αγία λουρίδα μας είχε μάθει για τα καλά τι σήμαινε σεβασμός και προσοχή.

Κολύμπι στα άπατα, παιχνίδια μέσα στη θάλασσα, βουτιές, αλλά και ποδόσφαιρο και τρέξιμο, ψάρεμα και κυνήγι ήταν πατέρας.

Ακόμα τον βλέπω που  είχαμε πάει τελευταία φορά για κυνήγι, εβδομηνταπεντάχρονος να τρέχει με τ΄ όπλο στο χέρι και ν’ ανεμίζουν τα μαύρα πλούσια μαλλιά του  ενώ πηδούσε τα βάτα και τις ξερολιθιές και πυροβολούσε πάντα σε διαφορετική πλευρά από κείνη που νόμιζα ότι στοχεύει.

Ήταν ο μεγάλος μου ήρωας.

Πατέρας ήταν η Αθήνα, με τις βόλτες στα μαγαζιά και με τους χίλιους φίλους που μας σταματούσαν στην Πανεπιστημίου και στην Σταδίου για να μας πειράξουν με τις νίκες του Ολυμπιακού και να μου επαναλαμβάνουν όλοι το ίδιο λες κι ήταν συνεννοημένοι, «πως μεγάλωσες;».

Πατέρας ήταν η συνεχής προσπάθειά μας να γίνουμε καλλίτεροι στα μαθήματα, στον αθλητισμό, στα πάντα.

Όταν οι διάφοροι με ρώταγαν τι θα γίνω όταν μεγαλώσω, τους σταμάταγε και έλεγε αυτό που είχε πεί και στον ίδιο ο πατέρας του όταν τον έβαζε, εννιά χρονών, στο τρένο για την Αθήνα, στα 1920.

Να γίνεις καλός άνθρωπος παιδί μου.

Συγγενείς και φίλοι μου λέγανε τα δικά τους.

Άλλος να γίνω έμπορος, άλλος γιατρός, άλλος ποδοσφαιριστής η πιλότος.

Μόνο ο πατέρας έλεγε εκείνη τη φράση που χρειάστηκε να περάσουνε πολλά χρόνια για να καταλάβω και να μπορέσω να την επαναλάβω και εγώ στα δικά μου παιδιά.

Να γίνεις καλός άνθρωπος παιδί μου.

Πατέρας ήταν η δύναμή μου στις δυσκολίες της ζωής.

Εννέα χρονών, μόλις είχανε τελειώσει τα μαθήματα  κι είχα φέρει το άριστα δέκα για να ακούσω εκείνο το φοβερό « που είναι ο τόνος;».

Είχα σηκωθεί πολύ πρωί για να τον προλάβω πριν φύγει και να τον ρωτήσω που θα πάω καλοκαιρινές διακοπές και πότε θα μού φέρει το μεγάλο ποδήλατο.

Τον θυμάμαι, σαν τώρα όρθιο και σοβαρό, να με κοιτά αμίλητος μ εκείνο το βλέμμα των χιλίων αισθημάτων, να βγάζει απ την την τσέπη του και να μου δίνει ένα τάλιρο, λέγοντας μου «να πάρεις το λεωφορείο και ν ανεβείς στην Αθήνα να πας στο μαγαζί του μπάρμπα σου, στην οδό Αθηνάς να δουλέψεις. Μεγάλωσες πια.»


Περιττό να σας πω πως ένοιωσα.. Μόνο ξερός δεν έπεσα.

Αρκεί να σας πω ότι, όταν  το ίδιο είπα στη γυναίκα μου, για το γιόκα μας, 17 χρονών μαντράχαλο τότε, πλάνταξε στο κλάμα και απείλησε να με χωρίσει.

Εδώ της είχα ψήσει το ψάρι στα χείλη και ποτέ δεν είχε παραπονεθεί.

Με το που της είπα για το γιόκα της κόντεψε να μου μείνει στα χέρια.

Αχ αυτές οι μαμάδες……

Το λοιπόν, όταν από τα εννιά σου βρεθείς στην οδό Αθηνάς, ένα πράγμα είναι βέβαιο, ότι δηλ. θα βρίζεις τους γονείς σου μέχρι τα είκοσι και από τα είκοσι και μετά θα τους ευγνωμονείς, καθότι με τέτοια εμπειρία η ζωή μετά είναι σαν παιχνιδάκι.

Οι δυσκολίες σε εγκαταλείπουν μια κι έξω, κι αυτό χάρις στον πατέρα.

Τον πατέρα τον γνώρισα μετά τα σαράντα μου, όταν 88χρονος πια είπε να σταματήσει να δουλεύει πολύ και να κάθεται λίγες ώρες στο καφενείο, όπου έτρεχα να τον βρώ με τα κουτσούβελά μου, για να μάθω επιτέλους ποιός ήταν αυτός ο άνθρωπος που είχε σημαδέψει τη ζωή μας.

Ήταν η καλλίτερη παρέα μου.

Μιλούσαμε ώρες ατέλειωτες για τα παλιά και για τα νέα.

Έριξε φως στις σκοτεινές περιοχές των παιδικών μου αποριών και μου έδωσε απ’ τη σοφία των χρόνων του.

Το πιο σημαντικό όμως για μένα ήταν ότι με ένωσε με τις ρίζες και την πορεία μου στη ζωή.

Ποτέ δεν πίστεψα ότι κάποτε θα φύγει από κοντά μου και μέχρι τα 95 του νίκαγε τον χρόνο όρθιος, δυνατός και βαθειά ανθρώπινος.

Μόνο όταν τον έχασα, έχασα και την ασπίδα μου απέναντι στο θάνατο.


Δ.Δ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

ΑΡΚΑΔΕΣ ΕΣΜΕΝ

H ΕΤΑΙΡΕΙΑ

Ο ΟΡΚΟΣ

«Ορκίζομαι ενώπιον του αληθινού Θεού, ότι θέλω είμαι επί ζωής μου πιστός εις την Εταιρείαν κατά πάντα. Να φανερώσω το παραμικρόν από τα σημεία και τους λόγους της,.......


Ορκίζομαι ότι θέλω τρέφει εις την καρδίαν μου ΑΔΙΑΛΛΑΚΤΟΝ ΜΙΣΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΤΥΡΡΑΝΩΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ μου, των οπαδών και των ομοφρόνων με τούτους, θέλω ενεργεί κατά πάντα τρόπον προς βλάβην και αυτόν τον παντελή όλεθρόν των, όταν η περίστασις το συγχωρήσει.

Ορκίζομαι να συντρέχω, όπου εύρω τινά συνάδελφον, με όλην την δύναμιν και την κατάστασίν μου. Να προσφέρω εις αυτόν σέβας και υπακοήν, αν είναι μεγαλύτερος εις τον βαθμόν και αν έτυχε πρότερον εχθρός μου, τόσον περισσότερον να τον αγαπώ και να τον συντρέχω, καθ΄όσον η έχθρα μου ήθελεν είναι μεγαλυτέρα.


Ορκίζομαι ότι καθώς εγώ παρεδέχθην εις Εταιρείαν, να δέχομαι παρομοίως άλλον αδελφόν, μεταχειριζόμενος πάντα τρόπον και όλην την κανονιζομένην άργητα, εωσού τον γνωρίσω Έλληνα αληθή, θερμόν υπερασπιστήν της πατρίδος, άνθρωπον ενάρετον και άξιον όχι μόνον να φυλάττη το μυστικόν, αλλά να κατηχήση και άλλον ορθού φρονήματος.


Ορκίζομαι να προσέχω πάντοτε εις την διαγωγήν μου, να είμαι ενάρετος. Να ευλαβώμαι την θρησκείαν μου, χωρίς να καταφρονώ τας ξένας. Να δίδω πάντοτε το καλόν παράδειγμα. Να συμβουλεύω και να συντρέχω τον ασθενή, τον δυστυχή και τον αδύνατον. Να σέβομαι την διοίκησιν, τα έθιμα, τα κριτήρια και τους διοικητάς του τόπου, εις τον οποίον διατριβώ.

Τέλος πάντων ορκίζομαι εις Σε, ω ιερά πλην τρισάθλια Πατρίς !


Ορκίζομαι εις τας πολυχρονίους βασάνους Σου.


Ορκίζομαι εις τα πικρά δάκρυα τα οποία τόσους αιώνας έχυσαν και χύνουν τα ταλαίπωρα τέκνα Σου, εις τα ίδια μου δάκρυα, χυνόμενα κατά ταύτην την στιγμήν, και εις την μέλλουσαν ελευθερίαν των ομογενών μου ότι αφιερώνομαι όλως εις Σε.


Εις το εξής συ θέλεις είσαι η αιτία και ο σκοπός των διαλογισμών μου.

Το όνομά σου ο οδηγός των πράξεών μου, και η ευτυχία Σου η ανταμοιβή των κόπων μου.
Η θεία δικαιοσύνη ας εξαντλήσει επάνω εις την κεφαλήν μου όλους τους κεραυνούς της, το όνομά μου να είναι εις αποστροφήν, και το υποκείμενόν μου το αντικείμενον της κατάρας και του αναθέματος των Ομογενών μου, αν ίσως λησμονήσω εις μίαν στιγμήν τας δυστυχίας των και δεν εκπληρώσω το χρέος μου.


Τέλος ο θάνατός μου ας είναι η άφευκτος τιμωρία του αμαρτήματός μου, δια να μη λησμονώ την αγνότητα της Εταιρείας με την συμμετοχήν μου».

Διαδήλωση κατά του Μεγάλου Διδασκάλου της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Γαλλίας

Διαδήλωση κατά του Μεγάλου Διδασκάλου της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Γαλλίας
ΕΔΩ.....ΚΟΤΕΣ ΤΑ ΠΟΥΛΑΚΙΑ ΜΟΥ...ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΧΑΣΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΛΙΛΙ

Διαδήλωση κατά του Μεγάλου Διδασκάλου της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Γαλλίας Το Σάββατο 3 Δεκ. 2011 πραγματοποιήθηκε στο Palais des Sports Murcel Cerdan συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά του Μεγάλου Διδασκάλου της GLNF.

Οι περίπου 1200 παρευρισκόμενοι ζήτησαν την απομάκρυνση του Μ.Δ Francis Stefani κατηγορώντας τον για τον τρόπο που διοικεί την συντεχνία. Οι διαδηλωτές τραγούδησαν το γνωστό τραγούδι των Παρτιζάνων (Marseillaise) και κατέθεσαν στεφάνι παραπέμποντας στο θάνατο της αδελφότητας.

Να σημειωθεί ότι η διαδήλωση καλύφθηκε από τον τύπο με εκτενή αναφορά από την LaParisien .


ΑΠΟ ΤΟ BLOG

http://tektonismos.blogspot.com/2011/12/blog-post_05.html?spref=fb

ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΣΘΕ

ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΣΘΕ
Από το Freemasonry today (τεύχος Μαρτίου 2009). Ποιοί είναι οι εικονιζόμενοι ; Κάντε κλικ στη φωτογραφία και φουσκώστε από Εθνική Υπερηφάνεια

ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ ΩΡΕ

Για πάνω από τέσσερα χρόνια καλούμε τη διοίκηση της Μεγ. Στοάς να κάνει έστω μια δήλωση για το όνομα της Μεγάλης Στοάς που φύτεψαν οι άγγλοι στην γειτονική χώρα που καπηλεύεται την πολιτιστική κληρονομιά όχι μόνο της Μακεδονίας αλλ' όλης της Ελλάδας.
Εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων έχουν αγανακτήσει με την θυελώδη σιωπή της διοίκησης της Μεγάλης Στοάς, που περιφρονεί όχι μόνο τα Εθνικά μας θέματα αλλά και την μοναδική πατριωτική παράδοση του Ελληνικού Ελευθεροτεκτονισμού.
Απευθυνόμενοι σ' αυτούς τους λέμε " ...το 1993 οι Άγγλοι σας απαναγνώρισαν γιατί ένας καλεσμένος σας μίλησε σε ανοιχτή εκδήλωση για το Μακεδονικό και σε λίγα χρόνια σας φυτεύουν στα Σκόπια μιά Μεγάλη Στοά με το όνομα της Μακεδονίας που καπηλεύεται μέχρι και το σήμα σας (το Γ). Εσείς παρίστασθε σε κοινές διεθνείς εκδηλώσεις με τους Σκοπιανούς και δεν κάνετε ούτε μια απλή δήλωση, όπως ο τελευταίος μουσικοχορευτικός σύλλογός μας σε ανάλογες εκδηλώσεις . ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ ΩΡΕ."

ΠΡΟΣΟΧΗ - attention -achtung-attenzione- ΠΡΟΣΟΧΗ

Το παρόν ιστολόγιον είναι ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΝ δια τους Τέκτονες τους ανήκοντες εις στοάς υπό την Μ. ΣΤ. της Ελλάδος, καθότι διάκειται εχθρικώς προς την παρούσα διοίκησή της (όπως ισχυρίζεται η ίδια )
Η δια του διαδικτύου διακίνηση του περιεχομένου του, ως και η ανάγνωση, υπαγόρευση, φωτοαντιγραφή η άλλη αναπαραγωγή, διαφήμιση, προώθηση, επίδειξη, όλου η μέρους, κατοχή, χρήση, νομή δι' αντιφωνήσεως η μη , μετ' εκταξεως η μη , μίσθωση, δωρεά, δωρεά αιτία θανάτου, νέμηση ανιόντος, πώληση με αντιφώνηση νομής η μη, δάνειο , χρησιδάνειο, εισαγωγή, εξαγωγή και εμπορία του, επιφέρει πειθαρχικόν έλεγχον, συμφώνως τω άρθρω 203 παρ. 2γ και 3α δ και ι του Γενικού Κανονισμού της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος (αρμόδιος κ. Τρουχίλο, οδός Ιεράς Εξετάσεως και Στάλιγκραντ 13, Τ.Κ. 666. Μεσαίωνας
Treblinka, 7ο Κρεματόριο δεξιά)


Ο ΕΝΔΟΞΟΣ ΑΛ - ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΟ ΛΑΜΟΓΙΟ

Ο ΕΝΔΟΞΟΣ ΑΛ -  ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΟ ΛΑΜΟΓΙΟ
Εκείνα τα κόλπα με τις μεταχρονολογημένες πληρωμές και τις γυψοσανίδες πως μου ξέφυγαν ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΧΑΣΟΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ?

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΧΑΣΟΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ?
ΩΡΕ ΤΙ ΜΑΝΙΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ?

ΠΡΟΣ ΛΕΒΕΝΤΕΣ

ΤΕΛΙΚΑ ΡΕ ΛΕΒΕΝΤΕΣ ΤΟΥ ΤΑΛΛΗΡΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΣΑΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ Η ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΓΑΡΓΑΡΑ

Ποίον αφορά η κατωτέρω περιγραφή του αειμνήστου Υπάτου Μεγάλου Ταξιάρχου Χρυσάνθου Κατσικοπούλου

“…..Εν γνώσει του ψευδολογών….εμφανίζεται ως τελείως αναξιόπιστος και κάθε άλλο Χριστός και ενάρετος , καθόσον προκειμένου να καταστή ενεργόν μέλος του Υπάτου Συμβουλίου, απηλλωτρίωσε τον εαυτόν και την προσωπικότητά του, καταστάς πράγματι ΠΡΑΓΜΑ, RES, ΟΝΙΟΝ, διαπραγματευθείς την ψήφον του δια δολοπλοκιών και δια προσπαθειών όπως εξακριβώσει ποίος θα τον προέκρινεν ως Ανθύπατον, ίνα τον ψηφίση ως Ύπατον…ο πολέμιος του Σκωτικού Τεκτονισμού, ο υβριστής του Υπάτου Συμβουλίου, ο ανέντιμος και διαφθορεύς αφού εβολιδοσκόπει Κρ. Αδελφούς ους προσεπάθει να διαφθείρει ….έρπων και λίχων….εξακολουθών την επιδειξιομανίαν του…ως άλλος σατραπίσκος…μεθυσμένος με την πρόσκαιρον δόξαν του…”


ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΤΟΥΣ ΒΡΙΖΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ

ΑΠΟ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΡΕΖΙΛΗΔΕΣ

ΠΡΙΝ ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ

ΠΡΙΝ ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ
Ο επίσκοπος Πειραιά εδώ και χρόνια επιδίδεται συστηματικά σε υβριστική και συκοφαντική εκστρατεία κατά του Ελευθεροτεκτονισμού. Στα πλαίσια της εκστρατείας αυτής έχει ασκήσει στο Συμβούλιο της Επικρατείας προσφυγή με την οποία επιδιώκει την διάλυση των Τεκτονικών στοών. Πρόσφατα και με αφορμή τις δηλώσεις της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος για την πολιτική κατάσταση της χώρας, εμφανίσθηκε σε Τηλεοπτικές εκπομπές μεγάλης ακροαματικότητας και συνέχισε τις υβριστικές και συκοφαντικές επιθέσεις κατά του Ελευθεροτεκτονισμού. Απ’ όσα γνωρίζουμε ουδεμία τεκτονική δύναμη αντέδρασε με οποιοδήποτε τρόπο. Η τεκτονική ιστορία μας πληροφορεί ότι σε κάθε παρόμοια περίπτωση οι τεκτονικές αρχές εκδήλωναν άμεσα σοβαρότατες αντιδράσεις προκειμένου όχι μόνο να παύσουν οι άδικοι επιθέσεις αλλά και δια να ενημερωθούν περί του Τεκτονισμού οι απληροφόρητοι πολίτες. Σήμερα που βρισκόμαστε σε εποχή γενικευμένης κρίσης, όπου εκκολάπτονται και εμφανίζονται συνεχώς αλυτρωτικές και συνομωσιολογικές θεωρίες αποδίδουσες στον Ελευθεροτεκτονισμό κάθε κακό, οι τεκτονικές διοικήσεις κοιμόνται μακαρίως τον ύπνο της εσωστρέφειας και της πρωτοφανούς ανικανότητας και δυστυχώς δικαιώνουν συνεχώς την αυστηρή κριτική μας. Δημοσιεύουμε τελείως ενδεικτικά απόκομμα της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ της 1.3.1909 όπου περιέχεται άρθρο του τότε Υπάτου Μεγάλου Ταξιάρχου Εμμ. Γαλάνη, περί τεκτονισμού (χρησιμοποιεί τον σωστό όρο «ελευθεροτεκτονική»). Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε εξ αφορμής και σε απάντηση επιθέσεων όχι Επισκόπου μεγάλης πόλεως, αλλ’ ενός ιεροκήρυκα του Βόλου, το 1909 και όχι το 2010. Αθήνα Δεκέμβρης 2010 Καθηγητής Σπήλιος Αναγνωστόπουλος