Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΘΕΣΜΟΣ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ ΟΥΔΕΝ ΘΕΤΩΝ ΟΡΙΟΝ ΕΝ ΤΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ ;



Δύο όροι, δύο στάσεις ζωής στις οποίες δίδονται διαφορετικές νοηματοδοτήσεις και πρόσημα, άλλοτε θετικά και άλλοτε αρνητικά.


Πρόκειται, πράγματι, για μία διελκυστίνδα δύο αντίθετων μεταξύ τους στάσεων ζωής ή μήπως τελικά πρόκειται για ταυτόσημες εννοιολογικά έννοιες που όμως στη σύγχρονη εποχή διαφοροποιείται η πρακτική τους εφαρμογή;

Εύκολα θα μπορούσε να διακρίνει κανείς μελετώντας τις δύο αυτές έννοιες, ότι πρόκειται για δύο στάσεις ζωής με κοινωνική και ιστορική συνάφεια, κατά συνέπεια θα ήταν ανώφελο να εμπλακούμε σε μία ανιστορική ονοματολατρεία, από τη στιγμή που αναδεικνύεται πιο συνεπές και χρήσιμο να φωτιστεί η διαφορετικότητα στις σύγχρονες νοηματοδοτήσεις τους. 

Η Φιλανθρωπία και ο Κοινωνικός Ακτιβισμός έχουν ως κοινή συνισταμένη την ανθρώπινη ενεργητικότητα, τον εθελοντισμό, την προσφορά και την αλληλεγγύη, με απαραίτητη προϋπόθεση ότι ο «άλλος» γίνεται ο όρος της ύπαρξής μας.
Άρα το ερώτημα που προκύπτει δε είναι «πράξη ή όχι», αλλά κυρίως «τι είδους πράξη;».

Κρίνεται αναγκαίο να γίνει ο διαχωρισμός ανάμεσα στη φιλανθρωπία και την «τυπολατρική» ή «επιδεικτική» φιλανθρωπία και τον «αυτάρεσκο ακτιβισμό». 

Η «τυπολατρική φιλανθρωπία» όπως και ο «αυτάρεσκος ακτιβισμός» αποτελούν στρεβλώσεις του πράττειν και του αγαπάν και θεμελιώνουν μία πατερναλιστική (=η, υπό το πρόσχημα της προστασίας, άσκηση πολιτικής που στοχεύει στον έλεγχο και την κυριαρχία επί των πολιτών) και εκμεταλλευτική σχέση. 

Πολλές φορές, οι πράξεις οι οποίες υποτίθεται ότι εκ φύσεως εμπεριέχουν «τον άλλον», στην πραγματικότητα αποτελούν μηχανισμό χτισίματος ενός γιγάντιου «εγώ». 

Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι πλούσιοι «φιλάνθρωποι», οι οποίοι χρηματοδοτούν κοινωνικά προγράμματα προκειμένου να γλιτώσουν τη φορολογία, αλλά αντίθετα, με ευχαρίστηση δέχονται να πραγματοποιούν δωρεές για κοινωνικούς σκοπούς. 

Με το πρόσχημα της φιλανθρωπίας και την εξουσιαστική δύναμη που τους χαρίζει η οικονομική τους υπεροχή, απαιτούν να έχουν αυτοί την πρωτοβουλία. Αντιδρούν δηλαδή, εμμέσως πλην σαφώς, στην υποχρεωτική αναδιανομή των εισοδημάτων μέσω της φορολογίας, αλλά δεν έχουν αντίρρηση στην προαιρετική. Με αυτό τον τρόπο, η «φιλανθρωπία» τους καλύπτει μία τερατώδη φοροδιαφυγή. Και ενώ πράγματι φαίνονται φιλάνθρωποι, πρόκειται για μία μορφή φιλανθρωπίας που ισούται με μία πράξη συντήρησης των ανισοτήτων, η οποία προσβάλλει την αξιοπρέπεια του αδύναμου, ενώ υποθάλπει την έννοια της ελεημοσύνης και της ζητιανιάς. 

Δεν είναι, επίσης, λίγες οι περιπτώσεις και τα σκάνδαλα όπου η «βοήθεια» καταλήγει τελικά στις «φιλανθρωπικές» οργανώσεις και όχι στους πραγματικά ανήμπορους. 

Η αισχροκέρδεια, η οποία έχει τα πρωτεία στη χώρα μας, επισκιάζει για ακόμη μία φορά την αλληλεγγύη.

Στην επιδεικτική και τυπολατρική φιλανθρωπία, ο «δυνατός φιλάνθρωπος» ο οποίος δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τον «άλλον», τον αδύναμο, αναπτύσσει συναισθήματα οίκτου απέναντι του, ενώ ταυτόχρονα υπερτονίζεται με αυτό τον τρόπο η ανισότητα ανάμεσα στη δική του πληρότητα και την κατωτερότητα αλλά και την έλλειψη του «άλλου». 

Με αυτό τον τρόπο, λοιπόν, ο «φιλάνθρωπος» παρουσιάζεται με διογκωμένο το εγώ και τη ματαιοδοξία του, τα οποία εκτρέφονται και από το φανερό ή καλυμμένο κομπασμό του για την υποτιθέμενη εκδήλωση αλληλεγγύης του προς τον ευάλωτο. 

Μία αλληλεγγύη που στην πραγματικότητα «προσφέρεται» για να επιστρέψει στον ίδιο τον «ευεργέτη». Η φιλανθρωπία καταντά μία πράξη ξεπλύματος ενοχών. 

Το αποτέλεσμα; Οι «ευεργέτες» να γίνονται δυνατότεροι (ή τουλάχιστον να νιώθουν κατ’ αυτό τον τρόπο) ενώ ταυτόχρονα να επισφραγίζεται η κατωτερότητα και ο επακόλουθος κοινωνικός αποκλεισμός του ευεργετηθέντος. Και έτσι ξεκινά ένας φαύλος κύκλος βίας…

Ο Θουκυδίδης, στον πρώτο τόμο του Πελοποννησιακού Πολέμου, γράφει «ο ευεργετηθείς είναι ψυχρότερος, επειδή ηξεύρει ότι θα αποδώση την καλωσύνην όχι προς χάριν, αλλά προς απότισιν χρέους.» Και ενώ μία ερμηνεία θα επικεντρωνόταν πιθανώς στην αχάριστη στάση του ευεργετηθέντος, ο αντίλογος συνοψίζεται στο ότι μία προσφερόμενη καλοσύνη που δίνει προσωρινό «καλό», μόνο ως χρέος μπορεί να φορτωθεί στον αδύναμο, καθώς νομιμοποιεί και παρατείνει την προβληματική κατάσταση του χωρίς ουσιαστικά να τον απαλλάξει από αυτήν, παρά μόνα προσωρινά. Η φιλανθρωπία χάνει το πραγματικό νόημά της και δηλώνει μία μίζερη έκπτωση της αγάπης σε πράξεις που υποτιμούν τον ευεργετούμενο και παραγνωρίζουν τις πραγματικές του ανάγκες. Αυτή η στάση της φιλανθρωπίας μοιάζει λίγο με το να δίνεις ασπιρίνες σε καρκινοπαθή που χρίζει χημειοθεραπείας.

«Ένα κόκαλο στο σκύλο δεν είναι φιλανθρωπία. Φιλανθρωπία είναι το κόκαλο που μοιράζεσαι με το σκύλο, όταν πεινάς όσο κι αυτός». 

Ταυτίζοντας τον εαυτό σου με τους αδύναμους, καθιστάς επώνυμους εκείνους τους οποίους η κοινωνία άφησε ανώνυμους.

 Η Φιλανθρωπία χωρίς «επιθετικούς προσδιορισμούς» είναι η στάση αγάπης και φιλίας ως προς τον άνθρωπο, ενώ προϋποθέτει ανοιχτές καρδιές, προσφορά και ελάχιστες έως καθόλου δικαιολογίες. 

Ζητά την ενσυναίσθηση, την ικανότητα να κάνεις στοιχείο του προσωπικού σου σύμπαντος την εμπειρία ενός άλλου ατόμου καταπατώντας τον εγωισμό και αδειάζοντας την αυτάρκειά σου. Εκείνος που προσπαθεί να ζήσει με αυτούς που υποφέρουν ενώ παράλληλα βλέπει, προβλέπει ή διαβλέπει τρόπους για να τους βοηθήσει, είναι φιλάνθρωπος, κοινωνικός ακτιβιστής ή τελικά και τα δύο;

«Αν ξέραμε πόσο σύντομη είναι η ζωή, δε θα ξοδεύαμε τόσο χρόνο για ευεργεσίες» (Άστορ Μάργκαρετ). 

Από τα λόγια αυτά, ενδεχομένως να διαφαίνεται η ανάγκη του κοινωνικού ακτιβισμού που έρχεται αν όχι για να αντικαταστήσει τη φιλανθρωπία ή για να δείξει την αντίθεσή της από αυτήν, αλλά για να τη συμπληρώσει. 

Για παράδειγμα, δίνοντας σε έναν άνθρωπο ένα ψάρι, αυτός θα φάει για μία ημέρα, ενώ μαθαίνοντάς τον να ψαρεύει, θα τρώει για μία ζωή. Αν λοιπόν διαπιστώναμε πόσο μικρή είναι η ζωή θα συνειδητοποιούσαμε πως οι ευεργεσίες δεν είναι παρά μία πράξη προσωρινής ανακούφισης και όχι αποτελεσματικής «θεραπείας» ή ουσιαστικής αλλαγής.

«Η θανατική ποινή είναι λάθος θεραπεία για το έγκλημα, όπως η φιλανθρωπία/ευεργεσία είναι λάθος θεραπεία για τη φτώχεια»» (Φορντ Χ.).
Η σωστή «θεραπεία» είναι εκείνη που δε χαρακτηρίζεται από μεμονωμένες και περιστασιακές πράξεις βοήθειας αλλά από κοινωνική δράση που θα αναδείξει τα προβλήματα, και με γνώμονα την αλληλεγγύη και την ισότιμη μεταχείριση των αδυνάτων, θα αγωνιστεί κατά των ριζών που γεννούν αδικίες και κατά των πάσης φύσεως εξουσιαστικών μηχανισμών και συσσώρευσης κεφαλαίου. 

Ο κοινωνικός ακτιβισμός που ανήκει στη ρεαλιστική σκέψη και στον εθελοντισμό, καλεί όλους εκείνους που «αδυνατούν» προτείνοντάς δράσεις που θα τους βοηθήσουν να καταφέρουν με τη δική τους αξία να βγουν από την υποδεέστερη θέση τους. Δηλώνει τη θέληση του ανθρώπου να διαμορφώσει τον κόσμο γύρω του ανάλογα με τις επιθυμίες του «επί το βέλτιστω», με την ανάλογη δράση του. 

Ο κοινωνικός ακτιβισμός έχει λοιπόν δύο μεγάλες προκλήσεις. Από τη μία να ενθαρρύνει τους ανθρώπους σε αυτεξούσιες ενέργειες και από την άλλη να αποφύγει την παρεμπόδιση και την παρενόχληση από τον πιο ισχυρό ο οποίος ενδεχομένως να αισθάνεται ότι απειλείται. 

Ακτιβισμός γενικά σημαίνει δράση. 

Οι μεγαλύτερες σήμερα εκδηλώσεις (δραστηριότητες) ακτιβισμού αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, την προστασία του περιβάλλοντος, της εργασίας, της μόρφωσης κ.τ.λ. και παρουσιάζονται με διάφορες μορφές δράσης, όπως υπαίθριες συναυλίες, πορείες, απεργίες, κινητοποιήσεις καθαρισμού, αναδάσωσης κ.τ.λ. 

Ως λογική παρέμβασης και πολιτικής πρακτικής, ο ακτιβισμός τα τελευταία χρόνια έχει ξαναέλθει στο προσκήνιο κυρίως μέσα από το no-global κίνημα, αλλά και μέσα από τη δράση διαφόρων Μη Κυβερνητικών οργανώσεων (π.χ. clown army, δράσεις GREENPEACE κ.τ.λ.).

Αρκεί να δώσεις μερικά χρήματα σε ένα ζητιάνο; 

Ακόμη κι αν δεν υποκινείσαι από οίκτο αλλά από μία πραγματική ανάγκη προσφοράς και βοήθειας, το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο: Σήμερα τον βοηθάς αλλά αύριο θα περιμένει πάλι ελεημοσύνη. Και είναι φυσικό πως όταν σε ένα οργανωμένο κράτος μιλάμε για ελεημοσύνη, σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά και ότι ίσως η λέξη «οργανωμένο» θα έπρεπε να παραληφθεί από την πρόταση. 

«Η φιλανθρωπία δεν μπορεί να είναι υποκατάστατο για τη δικαιοσύνη που δεν απονεμήθηκε» (Ιερός Αυγουστίνος 354-430 μ.Χ.). 

Σε αυτό το σημείο, λοιπόν, παρεμβαίνει ο Κοινωνικός Ακτιβισμός για να παλέψει για ένα σύστημα που θα τον περιθάλψει ή τουλάχιστον θα τον εφοδιάσει με τα μέσα εκείνα ώστε να μπορέσει με τις δικές του ικανότητες να ξεφύγει από τη δυστυχία. Πρόκειται για μία συνειδητοποιημένη πάλη, η οποία προϋποθέτει ότι κάποιος είναι διατεθειμένος να επωμιστεί το κόστος αυτού του αγώνα προσφέροντας είτε ελεύθερο χρόνο είτε χρήμα είτε τεχνογνωσία και κυρίως ισχυρή βούληση στο να αλλάξει μία μη επιθυμητή κατάσταση. 

Και εάν η πολιτεία αδυνατεί να προσφέρει στους πολίτες της πολλά από τα δικαιώματα τους, ο κοινωνικός ακτιβισμός δύναται, καθώς με τις συλλογικές πρωτοβουλίες αλληλεγγύης και την ελεύθερη δράση των πολιτών μπορεί να επιτευχθεί η κοινωνική αφύπνιση και η δημιουργικότερη αξιοποίηση των φυσικών, υλικών και ανθρώπινων πόρων. 

Εκεί που το κράτος και η γραφειοκρατία παρακωλύει τη δημιουργικότητα και την πρωτοβουλία, η κοινωνία πολιτών μπορεί να δράσει και να φέρει αλλαγή και καινοτομία. Άλλωστε, στον πυρήνα της ελληνικής κοινωνίας επωάζεται ένα νεανικό ανθρώπινο κεφάλαιο, το οποίο χαρακτηρίζεται από ηθική, πατριωτισμό, εθελοντισμό και μεγάλες δυνατότητες παρέμβασης.

Ίσως, τελικά, στο αρχικό δίλημμα, Φιλανθρωπία ή Κοινωνικός Ακτιβισμός, ικανοποιητική απάντηση να έδινε η αντικατάσταση του διαζευκτικού «ή» με τον συμπλεκτικό σύνδεσμο «και», δηλαδή Φιλανθρωπία και Κοινωνικός Ακτιβισμός. 

Ίσως είναι πιο αναγκαίο και ωφελιμότερο να μη δοθεί έμφαση τόσο στα ετερόκλητα μεταξύ τους στοιχεία όσο στη συμπληρωματικότητά τους. Άλλωστε, όταν η φιλανθρωπία συναντήσει τα κατάλληλα μέσα και αποκτήσει στοχευμένη δράση αυτό δεν συνεπάγεται κοινωνικό ακτιβισμό;

Αθανασία Φουσέκη
Ψυχολόγος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

ΑΡΚΑΔΕΣ ΕΣΜΕΝ

H ΕΤΑΙΡΕΙΑ

Ο ΟΡΚΟΣ

«Ορκίζομαι ενώπιον του αληθινού Θεού, ότι θέλω είμαι επί ζωής μου πιστός εις την Εταιρείαν κατά πάντα. Να φανερώσω το παραμικρόν από τα σημεία και τους λόγους της,.......


Ορκίζομαι ότι θέλω τρέφει εις την καρδίαν μου ΑΔΙΑΛΛΑΚΤΟΝ ΜΙΣΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΤΥΡΡΑΝΩΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ μου, των οπαδών και των ομοφρόνων με τούτους, θέλω ενεργεί κατά πάντα τρόπον προς βλάβην και αυτόν τον παντελή όλεθρόν των, όταν η περίστασις το συγχωρήσει.

Ορκίζομαι να συντρέχω, όπου εύρω τινά συνάδελφον, με όλην την δύναμιν και την κατάστασίν μου. Να προσφέρω εις αυτόν σέβας και υπακοήν, αν είναι μεγαλύτερος εις τον βαθμόν και αν έτυχε πρότερον εχθρός μου, τόσον περισσότερον να τον αγαπώ και να τον συντρέχω, καθ΄όσον η έχθρα μου ήθελεν είναι μεγαλυτέρα.


Ορκίζομαι ότι καθώς εγώ παρεδέχθην εις Εταιρείαν, να δέχομαι παρομοίως άλλον αδελφόν, μεταχειριζόμενος πάντα τρόπον και όλην την κανονιζομένην άργητα, εωσού τον γνωρίσω Έλληνα αληθή, θερμόν υπερασπιστήν της πατρίδος, άνθρωπον ενάρετον και άξιον όχι μόνον να φυλάττη το μυστικόν, αλλά να κατηχήση και άλλον ορθού φρονήματος.


Ορκίζομαι να προσέχω πάντοτε εις την διαγωγήν μου, να είμαι ενάρετος. Να ευλαβώμαι την θρησκείαν μου, χωρίς να καταφρονώ τας ξένας. Να δίδω πάντοτε το καλόν παράδειγμα. Να συμβουλεύω και να συντρέχω τον ασθενή, τον δυστυχή και τον αδύνατον. Να σέβομαι την διοίκησιν, τα έθιμα, τα κριτήρια και τους διοικητάς του τόπου, εις τον οποίον διατριβώ.

Τέλος πάντων ορκίζομαι εις Σε, ω ιερά πλην τρισάθλια Πατρίς !


Ορκίζομαι εις τας πολυχρονίους βασάνους Σου.


Ορκίζομαι εις τα πικρά δάκρυα τα οποία τόσους αιώνας έχυσαν και χύνουν τα ταλαίπωρα τέκνα Σου, εις τα ίδια μου δάκρυα, χυνόμενα κατά ταύτην την στιγμήν, και εις την μέλλουσαν ελευθερίαν των ομογενών μου ότι αφιερώνομαι όλως εις Σε.


Εις το εξής συ θέλεις είσαι η αιτία και ο σκοπός των διαλογισμών μου.

Το όνομά σου ο οδηγός των πράξεών μου, και η ευτυχία Σου η ανταμοιβή των κόπων μου.
Η θεία δικαιοσύνη ας εξαντλήσει επάνω εις την κεφαλήν μου όλους τους κεραυνούς της, το όνομά μου να είναι εις αποστροφήν, και το υποκείμενόν μου το αντικείμενον της κατάρας και του αναθέματος των Ομογενών μου, αν ίσως λησμονήσω εις μίαν στιγμήν τας δυστυχίας των και δεν εκπληρώσω το χρέος μου.


Τέλος ο θάνατός μου ας είναι η άφευκτος τιμωρία του αμαρτήματός μου, δια να μη λησμονώ την αγνότητα της Εταιρείας με την συμμετοχήν μου».

Διαδήλωση κατά του Μεγάλου Διδασκάλου της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Γαλλίας

Διαδήλωση κατά του Μεγάλου Διδασκάλου της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Γαλλίας
ΕΔΩ.....ΚΟΤΕΣ ΤΑ ΠΟΥΛΑΚΙΑ ΜΟΥ...ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΧΑΣΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΛΙΛΙ

Διαδήλωση κατά του Μεγάλου Διδασκάλου της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Γαλλίας Το Σάββατο 3 Δεκ. 2011 πραγματοποιήθηκε στο Palais des Sports Murcel Cerdan συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά του Μεγάλου Διδασκάλου της GLNF.

Οι περίπου 1200 παρευρισκόμενοι ζήτησαν την απομάκρυνση του Μ.Δ Francis Stefani κατηγορώντας τον για τον τρόπο που διοικεί την συντεχνία. Οι διαδηλωτές τραγούδησαν το γνωστό τραγούδι των Παρτιζάνων (Marseillaise) και κατέθεσαν στεφάνι παραπέμποντας στο θάνατο της αδελφότητας.

Να σημειωθεί ότι η διαδήλωση καλύφθηκε από τον τύπο με εκτενή αναφορά από την LaParisien .


ΑΠΟ ΤΟ BLOG

http://tektonismos.blogspot.com/2011/12/blog-post_05.html?spref=fb

ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΣΘΕ

ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΣΘΕ
Από το Freemasonry today (τεύχος Μαρτίου 2009). Ποιοί είναι οι εικονιζόμενοι ; Κάντε κλικ στη φωτογραφία και φουσκώστε από Εθνική Υπερηφάνεια

ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ ΩΡΕ

Για πάνω από τέσσερα χρόνια καλούμε τη διοίκηση της Μεγ. Στοάς να κάνει έστω μια δήλωση για το όνομα της Μεγάλης Στοάς που φύτεψαν οι άγγλοι στην γειτονική χώρα που καπηλεύεται την πολιτιστική κληρονομιά όχι μόνο της Μακεδονίας αλλ' όλης της Ελλάδας.
Εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων έχουν αγανακτήσει με την θυελώδη σιωπή της διοίκησης της Μεγάλης Στοάς, που περιφρονεί όχι μόνο τα Εθνικά μας θέματα αλλά και την μοναδική πατριωτική παράδοση του Ελληνικού Ελευθεροτεκτονισμού.
Απευθυνόμενοι σ' αυτούς τους λέμε " ...το 1993 οι Άγγλοι σας απαναγνώρισαν γιατί ένας καλεσμένος σας μίλησε σε ανοιχτή εκδήλωση για το Μακεδονικό και σε λίγα χρόνια σας φυτεύουν στα Σκόπια μιά Μεγάλη Στοά με το όνομα της Μακεδονίας που καπηλεύεται μέχρι και το σήμα σας (το Γ). Εσείς παρίστασθε σε κοινές διεθνείς εκδηλώσεις με τους Σκοπιανούς και δεν κάνετε ούτε μια απλή δήλωση, όπως ο τελευταίος μουσικοχορευτικός σύλλογός μας σε ανάλογες εκδηλώσεις . ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ ΩΡΕ."

ΠΡΟΣΟΧΗ - attention -achtung-attenzione- ΠΡΟΣΟΧΗ

Το παρόν ιστολόγιον είναι ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΝ δια τους Τέκτονες τους ανήκοντες εις στοάς υπό την Μ. ΣΤ. της Ελλάδος, καθότι διάκειται εχθρικώς προς την παρούσα διοίκησή της (όπως ισχυρίζεται η ίδια )
Η δια του διαδικτύου διακίνηση του περιεχομένου του, ως και η ανάγνωση, υπαγόρευση, φωτοαντιγραφή η άλλη αναπαραγωγή, διαφήμιση, προώθηση, επίδειξη, όλου η μέρους, κατοχή, χρήση, νομή δι' αντιφωνήσεως η μη , μετ' εκταξεως η μη , μίσθωση, δωρεά, δωρεά αιτία θανάτου, νέμηση ανιόντος, πώληση με αντιφώνηση νομής η μη, δάνειο , χρησιδάνειο, εισαγωγή, εξαγωγή και εμπορία του, επιφέρει πειθαρχικόν έλεγχον, συμφώνως τω άρθρω 203 παρ. 2γ και 3α δ και ι του Γενικού Κανονισμού της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος (αρμόδιος κ. Τρουχίλο, οδός Ιεράς Εξετάσεως και Στάλιγκραντ 13, Τ.Κ. 666. Μεσαίωνας
Treblinka, 7ο Κρεματόριο δεξιά)


Ο ΕΝΔΟΞΟΣ ΑΛ - ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΟ ΛΑΜΟΓΙΟ

Ο ΕΝΔΟΞΟΣ ΑΛ -  ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΟ ΛΑΜΟΓΙΟ
Εκείνα τα κόλπα με τις μεταχρονολογημένες πληρωμές και τις γυψοσανίδες πως μου ξέφυγαν ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΧΑΣΟΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ?

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΧΑΣΟΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ?
ΩΡΕ ΤΙ ΜΑΝΙΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ?

ΠΡΟΣ ΛΕΒΕΝΤΕΣ

ΤΕΛΙΚΑ ΡΕ ΛΕΒΕΝΤΕΣ ΤΟΥ ΤΑΛΛΗΡΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΣΑΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ Η ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΓΑΡΓΑΡΑ

Ποίον αφορά η κατωτέρω περιγραφή του αειμνήστου Υπάτου Μεγάλου Ταξιάρχου Χρυσάνθου Κατσικοπούλου

“…..Εν γνώσει του ψευδολογών….εμφανίζεται ως τελείως αναξιόπιστος και κάθε άλλο Χριστός και ενάρετος , καθόσον προκειμένου να καταστή ενεργόν μέλος του Υπάτου Συμβουλίου, απηλλωτρίωσε τον εαυτόν και την προσωπικότητά του, καταστάς πράγματι ΠΡΑΓΜΑ, RES, ΟΝΙΟΝ, διαπραγματευθείς την ψήφον του δια δολοπλοκιών και δια προσπαθειών όπως εξακριβώσει ποίος θα τον προέκρινεν ως Ανθύπατον, ίνα τον ψηφίση ως Ύπατον…ο πολέμιος του Σκωτικού Τεκτονισμού, ο υβριστής του Υπάτου Συμβουλίου, ο ανέντιμος και διαφθορεύς αφού εβολιδοσκόπει Κρ. Αδελφούς ους προσεπάθει να διαφθείρει ….έρπων και λίχων….εξακολουθών την επιδειξιομανίαν του…ως άλλος σατραπίσκος…μεθυσμένος με την πρόσκαιρον δόξαν του…”


ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΤΟΥΣ ΒΡΙΖΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ

ΑΠΟ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΡΕΖΙΛΗΔΕΣ

ΠΡΙΝ ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ

ΠΡΙΝ ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ
Ο επίσκοπος Πειραιά εδώ και χρόνια επιδίδεται συστηματικά σε υβριστική και συκοφαντική εκστρατεία κατά του Ελευθεροτεκτονισμού. Στα πλαίσια της εκστρατείας αυτής έχει ασκήσει στο Συμβούλιο της Επικρατείας προσφυγή με την οποία επιδιώκει την διάλυση των Τεκτονικών στοών. Πρόσφατα και με αφορμή τις δηλώσεις της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος για την πολιτική κατάσταση της χώρας, εμφανίσθηκε σε Τηλεοπτικές εκπομπές μεγάλης ακροαματικότητας και συνέχισε τις υβριστικές και συκοφαντικές επιθέσεις κατά του Ελευθεροτεκτονισμού. Απ’ όσα γνωρίζουμε ουδεμία τεκτονική δύναμη αντέδρασε με οποιοδήποτε τρόπο. Η τεκτονική ιστορία μας πληροφορεί ότι σε κάθε παρόμοια περίπτωση οι τεκτονικές αρχές εκδήλωναν άμεσα σοβαρότατες αντιδράσεις προκειμένου όχι μόνο να παύσουν οι άδικοι επιθέσεις αλλά και δια να ενημερωθούν περί του Τεκτονισμού οι απληροφόρητοι πολίτες. Σήμερα που βρισκόμαστε σε εποχή γενικευμένης κρίσης, όπου εκκολάπτονται και εμφανίζονται συνεχώς αλυτρωτικές και συνομωσιολογικές θεωρίες αποδίδουσες στον Ελευθεροτεκτονισμό κάθε κακό, οι τεκτονικές διοικήσεις κοιμόνται μακαρίως τον ύπνο της εσωστρέφειας και της πρωτοφανούς ανικανότητας και δυστυχώς δικαιώνουν συνεχώς την αυστηρή κριτική μας. Δημοσιεύουμε τελείως ενδεικτικά απόκομμα της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ της 1.3.1909 όπου περιέχεται άρθρο του τότε Υπάτου Μεγάλου Ταξιάρχου Εμμ. Γαλάνη, περί τεκτονισμού (χρησιμοποιεί τον σωστό όρο «ελευθεροτεκτονική»). Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε εξ αφορμής και σε απάντηση επιθέσεων όχι Επισκόπου μεγάλης πόλεως, αλλ’ ενός ιεροκήρυκα του Βόλου, το 1909 και όχι το 2010. Αθήνα Δεκέμβρης 2010 Καθηγητής Σπήλιος Αναγνωστόπουλος